Gandia – Week 2

Oh oh, time is flying! I keep on saying that: too much fiesta and too less siesta… Yes yes, dear friends, I still have to adjust to the Spanish lifestyle, in order to find a good balance! But I think I’m doing well so far. And I keep surprising myself with unknown energy-reserves and language-skills that make me switch from the one second to the other from English to Spanish to French and yes, even (and finally) also Dutch! (I met 3 girls from Holland last night…)

Aiaiai, de tijd vliegt voorbij! Ik blijf het zeggen: te veel fiesta en te weinig siesta… Jaja, lieve vrienden, ik moet het Spaanse levensritme nog in balans krijgen! Maar ik vind dat ik al behoorlijk goed bezig ben. En ik blijf mezelf verbazen met ongekende energie-reserves en taal-knobbels die van het ene op het andere moment zonder probleem overschakelen van engels naar spaans naar frans én jawel hoor, zelfs (eindelijk) ook nederlands! (heb 3 nederlandse meiden ontmoet vanavond…)

Let’s do this blogpost different now and let me give you a description per day, because it is already week 2 and my last blogpost was on Friday…

Laat ons het dit keer eens anders aanpakken en kort de dagen omschrijven, want het is alweer van vrijdag geleden dat ik mijn laatste post plaatste…

VRIJDAG / FRIDAY

I could finally sleep until 11 o’clock. I woke up slowly and it took a while before I became active. I took some medicine because I was still not feeling very well.

Ik heb eindelijk eens kunnen uitslapen tot 11u. Ik stond maar heel langzaam op en het duurde even voor ik ook weer op gang kwam. Ik nam nog wat medicijn want mijn keel en neus wilden niet echt meewerken de laatste dagen.

Enjoying Gandia Life 003

Around noon I went with Anne – our American neighbour – for the last time to the Correos, the post office. She still had some financial troubles with her American bank account, and I helped her out with the Spanish conversation, even though I’m not good in that myself! After this administration, we went to eat some Churros con Chocolate. It’s very common to do that here. After that we were eating a sandwich at Anne’s house, with Pringles-chips with it. Very American! The Spanish tapas still look too small to us!

Om 12.30u ging ik met Anne – onze Amerikaanse buurvrouw – voor de laatste keer naar de Correos, het postkantoor. Ze had nog steeds problemen met haar geldzaken vanuit de Verenigde Staten, en ik hielp haar dus met de conversatie in het Spaans te houden, in zoverre dat ik daar dan in staat toe was. Na die administratieve rompslomp, koppelden we het aangename aan het onaangename en gingen we een bakje Churros con Chocolate eten, een beetje zoals wij in België een pakje friet gaan eten, zou je kunnen zeggen. Daarna aten we nog een sandwich op z’n Amerikaans bij Anne thuis, met Pringles-chips erbij! Want we kunnen de Spaanse tapas nog steeds niet aanzien als volwaardige maaltijd hoor!

858531_10151420118272528_1265840263_o

After all that fun, I had to go quickly home to pick up my school-stuff because at 3PM I had class. Also important, right! And not just a class, no, it was my first French class here in Spain! And guess what: you never believe this: I’ve learned more Spanish than French there! They were talking about how to behave and how to dress when you’re applying for a job. It’s honestly a little bit too easy for me, this level of French, but the higher level would be overbooked with another course, so I had to take this level. And I think that it can never be bad to study the French Grammar a little bit again, seeing that I’m not that good in it.

Na al dat leuks, moest ik snel mijn gerief thuis oppikken want om 15.00u had ik les. Ook belangrijk hé! En niet zomaar een les, nee, het was voor het eerst Franse les hier in Spanje! En raad eens wat: dit geloof je toch niet: ik heb er natuurlijk veel meer Spaans dan Frans bij geleerd! Het ging over hoe je te gedragen tijdens en hoe je te kleden voor een sollicitatiegesprek. Het is eerlijk gezegd een beetje te makkelijk voor me dat Frans, maar het hogere niveau Frans zou overboekt zijn met een ander vak dus moest ik dit wel volgen. En ik denk trouwens niet dat het kwaad kan om mijn Franse grammaticale basis nog eens aan te scherpen, gezien ik daar toch niet zo goed in ben.

After class I went for another time to the library, where I had to pick up a French book, this time. And I also had to go to the copycenter. Some people have a bar to hangout, well I have a copycenter and a library to hang out! (That doesn’t make any sense, I know, but you know what I mean…). I even made some small-talk in Spanish with the library-assistant and the copy-lady at school. They seem to appreciate that I’m doing my best to adapt here and that I’m trying to learn the Spanish language. And a smile is universal, understandable in every language!

Na de les ging ik voor de zoveelste keer naar de bibliotheek, voor dit keer dus een Frans boek, en moest ik ook weer langs het copycenter. Sommige mensen hebben een stamcafé, wel, ik heb een stam-copycenter en een stam-bibliotheek! (Dat slaagt natuurlijk nergens op, maar je weet wat ik bedoel…) Ik maak zelfs al Spaanse prietpraatjes met de bibliothecaresse en de kopie-madam op school. Ze weten het wel te appreciëren dat ik mijn best doe om zo snel mogelijk in te burgeren en vooral de Spaanse taal te leren. En een glimlach, die is bovendien universeel en in alle talen te verstaan hé!

After my administration part, I took another course: Gestión Publica del Turismo, which mainly was about Destination Management (how to manage a destination and so on). It was very hard to understand everything, and so, my dear friends and family, in case I would come home in June with some failed courses: it’s not only that we party hard here, but it’s just so damn hard to follow the courses all in Spanish! My level of Spanish is far from university-level, but still I’m following all the courses. But… As you know me, perfectionist as I am, I don’t and will not give up! (I don’t really have another choice, actually.)

Na ook die administratieve rompslomp, volgde ik nog een andere les: Gestión Publica del Turismo, wat voornamelijk gaat over Destination Management (hoe je bestemming te beheren enzovoorts). Het was heel moeilijk om alles te begrijpen, en dus, lieve vrienden en familie, in het geval dat ik in juni naar huis zou komen met buizen: het is echt niet enkel door het vele feesten hier, het is gewoon zot moeilijk, zoals ze dat in Antwerpen zeggen. Mijn niveau Spaans is lang niet universitair, en toch volg ik lessen aan de universiteit?! Maar…. Zoals jullie mij kennen, perfectionist tot in de kist! En ik geef het niet op! (Heb overigens ook niet echt een andere keuze.)

We had to brainstorm about a group project about a region, and I will do that together with a Spanish girl and a Portuguese boy. We talked with the teacher, or no, better: ‘I stood there and watched’, how the Spanish girl discussed our region with the teacher. And I just smiled and stood there, so. Oh boy, this is going to be hell! There’s a voice in my head whispering: isn’t there a way out?! I’m just so scared to fail! 😦

We moesten ook even brainstormen over een groepsproject over een regio, dat ik samen met een Spaans meisje en een Portugese jongen zal maken. We besproken het met de leerkracht, of nee, beter: ‘ik stond erbij en ik keek ernaar’, hoe het Spaanse meisje onze regio besprak met de leerkracht. En af en toe knikte ik maar wat. Tsjonge, dit wordt nog wat! Ik denk al stiekem in mijn hoofd: is er geen manier om mijn Spaanse metgezel om te kopen ofzo? Nee grapje, dat was het duiveltje dat even sprak. Ik ben gewoon zo bang dat ik het niet ga kunnen! 😦

After school, I went to buy detergent with Katy, for cleaning our clothes, because it became pretty urgent now. Quite an adventure as well here! I was finishing my first blog post on Friday as well because I didn’t manage to post it on Thursday. You know, I’m writing it all in Dutch first, and then I translate it quickly to English. That’s why I hope you can forgive me for all the spelling mistakes I make, because most of the time this is really night work for in bed. Good exercise by the way! And sometimes I ask Katy what some words mean in English, and so on… Life like it is in Gandia!

Na school, ging ik nog even wasmiddel met Katy kopen, want we zouden dringend onze eerste wasmachines moeten doen. Ook toch wel een heel avontuur hier! Ik schreef vrijdag ook mijn eerste blogbericht verder want dat was donderdag niet effectief gepost geraakt. Ik schrijf het namelijk eerst allemaal in mijn moedertaal, het Nederlands, en vervolgens vertaal ik het vlug naar het Engels. Bij deze hoop ik dan ook dat je niet teveel op spellingsfouten let en dergelijke, want dit is nachtwerk voor in bed. Goede oefening trouwens! En af en toe roep ik dan eens naar de andere kamer hiernaast, waar Katy slaapt, van: “Hé, wat betekent…..?” En zo gaat dat dan hier…

The days are way too short here, even they last longer than in Belgium. And I have to hurry myself all the time to get on time. Maybe that’s the best thing I learned here already in Spain: certainly not being early, just in time, or just too late. Hahaha! “Tranquila!”, as they say here. “No pasa nada…” And yup, I was almost late for our Welcome Dinner.

De dagen zijn veel te kort hier, ook al duren ze langer dan in België. En ik moest me dan ook echt haasten om me nog op tijd te kunnen klaarmaken voor ons Welkomstdiner. Misschien heb ik dat al het beste geleerd hier in Spanje: zeker niet te vroeg zijn, net op tijd, maar bijna of net niet te laat. Hahaha! “Tranquila!”, zeggen ze hier dan. “No pasa nada…”

526712_539473356086841_1455164379_n

At 10PM we met with all the Erasmus students to eat pizza, but especially to get to know each other better. I ended up talking with Ula again, my Polish friend here, and I got to know Rut – a Spanish student, who is also one of the responsibles for the Erasmus-organisation in Gandia. She, Ula and me got along well apparently, and because the 3 of us like photography, Rut invited us to go into nature to make some pictures. She has a car here so that looks like a great idea!

Om 22u00 kwamen we dus met alle nieuwe Erasmus-studenten bij mekaar om pizza te eten, maar vooral ook om mekaar beter te leren kennen. Ik eindigde toch weer al pratend met Ula, mijn Poolse vriendin hier, en leerde Rut – een Spaanse studente, die ook één van de verantwoordelijken is van de Erasmus-organisatie hier – een beetje beter kennen. Zij, Ula en ik konden het precies wel goed met mekaar vinden, en aangezien we alledrie van fotografie houden, nodige Rut ons uit om op een dag eens te gaan fotograferen in de natuur. Zij heeft immers een auto omdat ze hier in een naburig gelegen dorp woont. Dat komt allemaal goed, denk ik dan!

395578_539473136086863_1465718969_n

We drank too much ‘cerveza’ (beer) and sangria, and a lot of southern salsa-sounds were crossing the room, which made everybody dance on the rhythm of the beats, and the musicians started to give us some mini-salsa lessons. A lot of fun!

Er werd natuurlijk weer veel te veel ‘cerveza’ (bier) en sangria geschonken, en er klonken vele mooie zuiderse salsa-klanken door de zaal, waardoor haast iedereen spontaan mee begon te doen, en de muzikanten ons een mini-lesje in salsa gaven. Heel leuk dus!

547914_539473456086831_1990788410_n

At 1AM the restaurant closed and the party continued in Tiki Bar. The evening was young, and night starts when for normal people it is almost morning here! I planned to get rid of everybody by taking a different street, so I could go home, but that was noticed by Ula. She took me by my arm, all the way to Tiki Bar, so I had to go for a while anyway! At 2.30AM I did go home, on my own – with again a lot of character, and I enjoyed to be home alone for a while, even though it was just for a while, in the middle of the night. I finished my blogpost and posted it finally at 5AM. (By now I already received a lot of reactions of it, which I really appreciate! Thank you all for that!)

Om 1u ’s nachts (= hier ’s avonds) sloot het restaurant zijn deuren en vervolgde het feestje in de Tiki Bar. Ik plande dat ik onderweg wel een zijstraat in zou slaan en vandoor zou muizen, maar dat was buiten Ula gerekend. Ze nam me bij de arm en gijzelde me tot in de Tiki Bar, dus ging ik toch maar even mee. Om 2.30u ben ik wel naar huis terug gekeerd, in mijn eentje – met weeral veel karakter, en genoot ik ervan om even alleen thuis te zijn, ook al was het maar even, zo midden in de nacht. Ik finaliseerde mijn blogbericht en postte uiteindelijk om 5u ’s nachts het mijn relaas. (Inmiddels heb ik hier al vele reacties op gekregen, waarvoor enorm bedankt!)

But oh boy, it was 5AM again, and I had a meeting with Ula at 11AM to go discovering Gandia, with our photo cameras of course!

Maar oh jee, het was weeral 5u ’s nachts, en ik had om 11u met Ula afgesproken om op verkenning te gaan in Gandía, met fototoestel natuurlijk!

ZATERDAG / SATURDAY

Saturday morning I met Ula at the beach, near the beautiful Buddha-statues. We decided to walk southwards, towards the river delta. From there we would return to ‘la playa’ (our area here). It was a very promising walk, good to burn our caleries from the pizza and sangria last night!

Zaterdagmorgen ontmoette ik Ula dus aan het strand, nabij de prachtige Boeddha-beelden die hier staan. We besloten om zuidwaarts te wandelen, tot aan de rivier die uitmondt in de zee, wat verderop. Van daar zouden we terugkeren naar ‘la playa’ (onze buurt hier). Het beloofde een stevig wandelingetje te worden, goed om onze pizza- en sangria-calorieën te verbranden!

Enjoying Gandia Life 030

We were enjoying ourselves amazingly and there was a lot of peace in the air: what does a human being wants besides a calm beach, on which you seem to be alone on this planet during these winter months, a fresh breeze and a wonderful sea that goes as far as you can see?

Het was ongelooflijk genieten en tot rust komen: wat wil een mens nog meer dan een rustig strand, waarin je haast alleen op de wereld lijkt te zijn tijdens deze wintermaanden, een frisse bries en een prachtige zee die voor je uit tuurt tot in het oneindige?

Enjoying Gandia Life 033

We walked on the peer, and enjoyed the view of our ‘Playa de Gandia’ from another perspective this time.

We bewandelden de lange pier, en bewonderden onze ‘Playa de Gandía’ eens vanaf een ander perspectief.

Enjoying Gandia Life 046

Enjoying Gandia Life 058

DSC_0221

Enjoying Gandia Life 066

We took some pictures of the harbor in which were a lot of nice boats, and we joked that we were dying to meet a hot, handsome Spanish man that would take us on his yacht for a sailtrip on open sea. Yeah, I guess we all have the same dream, right ladies? 😉

We namen enkele foto’s van de haven waarin toch wel heel wat mooie jachten liggen eenzaam liggen te sieren, en grapten dat we het liefst van al nog een knappe Spanjaard wilden ontmoeten die ons mee op zijn jacht nam, voor een zeiltocht op de open zee. Tsjah, hebben we niet allemaal dezelfde droom? 😉

Enjoying Gandia Life 043

Enjoying Gandia Life 072

(Dolfijnen-monument? Dolphin monument?)

DSC_0184

Enjoying Gandia Life 077

After we walked through the streets of our small Grao de Gandia town-center, we walked further and took some nice pictures, and we ended up in a more desolated part of our living area.

Nadat we door de straten van ons stadskern-tje in Grao de Gandia wandelden en ook hier wat leuke foto’s namen, kwamen we eindelijk terecht in het ongereptere stuk van onze woonomgeving.

Enjoying Gandia Life 079

Enjoying Gandia Life 089

Enjoying Gandia Life 091

We found an almost private – desolated beach, with fantastic views and we took our time to take some more pictures here. Lovely: both hundreds of meters away from each other, and still together, both trying to make the best picture to represent this unforgettable moment. Sometimes we humans don’t need words to understand each other, isn’t it?

We vonden een haast privaat strand, met prachtige vergezichten en namen onze tijd om ook hier wat foto’s te maken. Heerlijk: allebei honderden meters van mekaar weg wandelen om de beste foto te kunnen maken, en toch tesamen zijn op een tripje. Er hoeft niet altijd veel gezegd te worden om mekaar te begrijpen! Nietwaar?

Enjoying Gandia Life 102

DSC_0361Enjoying Gandia Life 106

After that, we suddenly ran into the river, and decided to go back from here on. We sang songs that we liked, every once in a while. We sang out loud because there was nobody around, and I really enjoyed being and feeling this limitless and free!

Nadat we vervolgens de rivier, nogal heel abrupt en onverwachts, tegenkwamen, besloten we om terug te keren. We zongen liedjes die we mooi vonden, elk om de beurt eentje, uit volle borst omdat er toch geen kat te bespeuren was, en ik denk niet dat ik ooit al in zulke mate voor iemand heb durven zingen. Gewoon heerlijk grenzeloos!

Enjoying Gandia Life 117Enjoying Gandia Life 121Enjoying Gandia Life 124

After our nice trip, I got really hungry so we both decided to go home and do some things. I decided to clean the windows of my apartment, because I couldn’t enjoy our lateral sea view as long as the rooms were this dirty. Once I started, I decided to make a 2- or even 3-step plan from it to get all of this dust of it. First with our Spanish style mop stick, afterwards with a sponge and later with some window-cristal clean-spray. What a big work! It became something I would spread over a few days, because I also decided to clean the terrace-tiles and the terrace-furniture. Fortunately, we don’t have neighbors yet, because otherwise they would’ve probably complained about all the water coming through hahaha. I think our neighbors on the lower floor had just as much water on their terrace as we did on ours, eventually! 😀

Na onze aardige trip, had ik een stevige trek en besloten we om allebei naar huis te gaan om wat andere zaken te doen. Ik besloot om de ramen van mijn appartement te kuisen, aangezien ik niet van mijn lateraal zeezicht kan genieten zolang de ruiten vol met zand hangen. Ik stelde vast dat ik een 2- of zelfs 3-stappenplan nodig had om deze vuiligheid eraf te krijgen en besloot om eerst met de zwabberstok (ik heb voor die Spaanse dweilstokken geen andere naam) het grof vuil eraf te schrobben, daarna met een spons en vervolgens met een ruitenspray de laatste streepjes eraf te vegen. Wat een werk! Het werd iets dat ik over meerdere dagen zou moeten spreiden, want ik besloot dan ook maar gelijk om het terras-meubilair en de terrasvloer een poetsbeurt te geven. Gelukkig dat we nog geen last hebben van onderburen, het is te zeggen, dat zij geen last hebben van ons… Want ik denk dat hun terras bij deze ook bijna even nat was als dat van ons! 😀

After this cleaning, it was time for a siesta until 8PM. After that I met Ula to go to the supermarket together, because we would do a movie- and pizza-night in my apartment. And Ula, she wanted to make the pizza by herself: including the pizza-bottom!

Na de stevige poetsbeurt, was het tijd voor een siësta tot 20u00. Daarna had ik weer met Ula afgesproken om naar de supermarkt te gaan want we zouden vanavond film- en pizza-avond houden in mijn appartement. En Ula, die wou de pizza volledig zelf maken: inclusief de pizza-bodem!

Pizza & Movie Night 001

At 9PM we dumped our groceries in the kitchen, because we had to bring a visit to our Turkish Erasmus-friend, Hamit, who’s birthday it was today. He invited us all to come over for a drink and so we couldn’t say no. That’s the reason why it got very late when we started making our pizza: 11PM to be exact. And the bottom-dough needed some time so it became really really late and we almost felt asleep with our sodas, chips and pizzas in front of the television. But oh, it was again, so cosy!!!

Om 21u was het snel onze boodschappen in de keuken dumpen, want we moesten nog een bezoekje brengen aan onze jarige Turkse Erasmus-genoot, Hamit. Hij had ons uitgenodigd voor een glaasje dus konden we geen nee zeggen. Het was dan ook laat toen we begonnen aan onze pizza: 23u om exact te zijn! Bleek vervolgens dat die bodem nog wat tijd nodig had en uiteindelijk werd het dus weer heel erg laat, en vielen we met onze pizza, hapjes en drankjes voor de film met zijn allen onder de wol, bijna in slaap! Maar oh, wat was het wel weer eens gezellig!

photo 1387Pizza & Movie Night 008Pizza & Movie Night 012

ZONDAG / SUNDAY

Sunday I slept really long: I woke up around noon, but stayed even longer in bed with my computer, until 2PM. Andrea was not at home, and Katy arrived at 8AM in the morning from a Carnival party… So why wouldn’t I just do the same and sleep until she woke up?!

Zondag sliep ik lekker lang uit: ik werd wakker rond 12 uur, maar bleef gezellig in bed met de laptop tot 2 uur ’s middags. Andrea was er niet, die was naar een vriend, en Katy, die was pas rond 8 uur ’s morgens thuisgekomen van een Carnavalsfeest… Dus waarom zou ik dan ook niet gewoon lekker lang luierikken?!

In the afternoon my movie-buddies, Ula and Anne, came back for the rest of the pizza and sodas, and so we all sat there like zombies at the table. I talked to Ula for a while, and I really enjoy being with her. I hope I have found a real friend, with whom I can spend my wonderful time in Gandia, and maybe travel through Spain. Katy and Anne seem to get along very well too, my 2 American chicas… The one roommate, the other neighbor. So guess we are all very happy at the moment!

In de namiddag kwamen mijn film-genootjes van de avond ervoor: Ula en Anne, op bezoek om de resterende pizza op te eten en zaten we daar als bijna zombies te suffen aan tafel. Op zijn ’s zondags, noemen wij dat in België! Ik praatte nog een poosje met Ula, en het klikt echt wel goed met haar. Ik hoop dat ik bij deze een nieuwe echte vriendin heb gevonden. Maar het is misschien nog vroeg om daarover uitspraken te vormen? Katy en Anne blijken mekaar ook gevonden te hebben, mijn 2 Amerikaanse vriendinnen…. De ene kamergenoot, de andere buurvrouw.

My good intentions to clean the whole apartment further, was smashed into pieces… Because before I knew it, it was almost dark. So the only thing I did finish, were the windows… I also check my bank account for the first time online since I was here, and I was really afraid to check my balance. But fortunately, it was surprisingly okay! Oef!

Mijn goede voornemens om het hele appartement verder te poetsen, was aan diggelen… Want voor ik het wist was het alweer bijna donker. Het enige dat ik nog afwerkte, waren de ramen… Ik checkte ook voor het eerst mijn bankrekening online, en daar had ik heel wat schrik voor, na deze toch wel bewogen week, maar die bleek gelukkig niet al te bewogen in mijn portemonnee! Oef!

In the evening I made Albondigas, Spanish meatballs with tomato sauce, with the girls, or at least, I made my own version ot it. Anne and Katy added a lot of butter and wine to the sauce and I was surprised that it tasted so good. Guess it wasn’t healthy but anyway! And the small voice in my head appeared again and jelled: “NOOOOOOOO, not again so many dishes to wash!!” Do you guys know already how much I hate to do so many dishes? Pfff…

’s Avonds kookte ik Albondigas, Spaanse gehaktballetjes met tomatensaus, of maakte ik er toch op zijn minst mijn versie van, en kreeg ik daarvoor wat hulp van Anne en Katy, die overigens vooral boter en wijn toevoegden aan mijn gezonde gerecht. Hahaha, viva America?! Maar het smaakte goed, dus wie klaagt er dan?! Niemand, behalve het stemmetje in mijn hoofd dat begon te fluisteren: NEEEEEE, niet weeral zoveel afwas. Hebben jullie al door hoe hard ik afwas haat? Pfff…

I started way too late doing my homework for school that night, but eventually I managed to do everything: I’m telling you, the days are packed here! I decided to put everything on USB-stick that I could find on our online school platform, and I think I had an estimated amount of 500 pages to print out. Let’s go back to my hangout: the copycenter!

Ik begon die avond eigenlijk te laat aan mijn huiswerk, maar al bij al is het toch nog gelukt: ik zeg het, het zijn hier lange en vooral goed gevulde dagen. Ik besloot om alles op USB-stick te zetten dat ik op ons online schoolplatform kon vinden, en had naar schattig wel 500 pagina’s om te printen in het vertrouwde copycenter morgen! Dat beloofde!

Andrea arrived home late that evening and she brought us a lot of sweets! And it’s so funny, because while she’s eating the candy, she always says tomorrow she will go on a diet. But ofcourse, she never really goes on a diet! I just love it! I think Andrea is adorable, not only because of the candy, and because I can practice my Spanish with here (and which doesn’t happen among Erasmus-students), but especially because she’s just such a nice and soft personality!

Andrea kwam die avond ook weer terug thuis met veel te veel lekkernijen! En het grappige daaraan is, dat ze terwijl ze ons wat zoet geeft en zelf zoet eet, zegt dat ze morgen op dieet gaat. En natuurlijk gaat ze nooit op dieet! I just love it! Ik ben nu al dol op Andrea, natuurlijk om haar snoepjes, en omdat ik met haar Spaans kan praten (wat niet gebeurt wanneer ik met mijn Erasmus-vrienden ben) maar bovenal ben ik gewoon dol op Andrea omdat ze een heel aardige en zachte persoonlijkheid heeft!

Enjoying Gandia Life 013(vlakbij het copycenter en de bibliotheek // near the copycenter and the library)

MAANDAG / MONDAY

Monday I was able to sleep long again, and happily! Because it had been a long night again… After a cup of ‘Horchata’ (Valencian Almond Milk) for breakfast, I went to school and met Ula there for Spanish course. Sunday night we decided on Facebook-chat to only communicate in Spanish, but it’s impossible among Erasmus people, because none of them has Spanish as a mother tongue. Unbelievable how fast you change back to English!

Maandag kon ik gelukkig ook weer laat opstaan, want de avond was weeral diep in de nacht geworden… Na een ontbijtje met een kopje ‘Horchata’ (Valenciaanse Amandelmelk) ging ik naar school en ontmoette ik Ula weer in de Spaanse les voor gevorderden. Zondagavond besloten we op de Facebook-chat om enkel nog in het Spaans met mekaar te communiceren maar dat blijft toch onbegonnen werk tussen twee mensen wiens moedertaal niet Spaans is. Ongelooflijk hoe je blijft overschakelen naar Engels tussen Erasmus-studenten!

I visited the copycenter after course and let my hundreds of pages be printed, and suddenly Ula disappeared. I must’ve been very busy because I lost her…. And how else could it be, I went to the library again to change a book for another book (how do you get to read all of this books in so little time?! I don’t get it myself!) and I checked my e-mails. I received an e-mail from school that there was availability for a course called ‘Gestión de Producción en Restauración’ (about hotels, restaurants and gastronomy) and I decided to give it a try. If I had more courses, I had more chances to pass a course, I hoped! And in the worst case, I would drop the course half way. But keeping it calculated to my 5 difficult courses in Spanish, looked very dangerous to me!

Ik bezocht het copycenter na de les en liet mijn honderden pagina’s printen, en plots was Ula verdwenen. Ik moest wel te druk bezig geweest zijn waardoor ik haar uit het oog verloren was… En hoe kon het ook anders, ik ging nog maar eens naar de bibliotheek om een boek in te wisselen voor een ander boek (hoe krijg ik die toch allemaal bekeken met zo’n drukke dagen!? Ik snap het zelf niet!) en checkte mijn e-mails. Ik kreeg een mail dat er een plek was vrijgekomen in het vak ‘Gestión de Producción en Restauración’ (over hotellerie, restaurants en gastronomie) en besloot om het een kans te geven. Als ik een vak meer had, had ik tenslotte ook meer kans om voor vakken te slagen? En in het slechtste geval, zou ik het halverwege opgeven. Maar het berekend houden op mijn 5 moeilijke vakken, leek me ook een gevarenzone.

As you can see, read and hear, dear friends and family, Erasmus is not only about party and pleasure, but also about hard working, knocking to get somewhere and going to school as a good student every single day! I hope that the pictures don’t give you a wrong image (on Facebook), because of course a person shows only the pictures of the good things in life, but not things like how hard you’re cleaning, how much you’re sweating, how the library looks like from the inside, and how many pages you have to read in Spanish, and so on…. Anyway, you get the point!

Zoals jullie dus zien, lezen en horen, lieve vrienden en familie, is Erasmus dus niet alleen feestjes en plezier, maar ook hard werken, elke dag naar school gaan en veel over en weer hollen naar kopieercentra en bibliotheken! Ik hoop dat de foto’s jullie daarom geen verkeerd beeld geven (op Facebook), want natuurlijk neemt een mens veel vaker – of zelfs alleen maar – foto’s van de leuke dingen in het leven, en bijvoorbeeld niet van hoe vuil zijn ramen eruit zien, of hoe ver het wandelen is naar school en terug, en hoe de dame van het kopieercentrum eruit ziet, en hoeveel pagina’s ik geprint heb etcetera… Bon, jullie begrijpen wat ik bedoel!

The course ‘Recursos Culturales’ was a disaster: we were asked to explain the difference between “la vida liquida” and “la sociedad liquida” on paper, and I thought: aha! That should be about liquid life, so that’s probably sealife, or something like that… But no, I was totally wrong! La vida liquia is like everyday life, habits and rituals, while la sociedad liquida is more an exceptional, unusual ritual, that if for example only practiced by a certain group among the people. Or at least, that’s how I think it is now.

De les ‘Recursos Culturales’ was een lichte catastrofe: er werd gevraagd om het verschil tussen “la vida liquida” en “la sociedad liquida” uit te leggen in het kort op papier, en ik dacht: aha! Dat zal gaan over het vloeibare leven, dus zee-leven ofzo zeker… Maar nee hoor, ik zat totaal op het verkeerde spoor! La vida liquida duidt op het alledaagse leven, de gewoontes en rituelen, terwijl la sociedad liquida een meer uitzonderlijke, nog niet gewoon-geworden ritueel is, dat bijvoorbeeld enkel door een bepaalde groep wordt uitgevoerd, en niet door een hele cultuur of bevolking. Althans, dat denk ik achteraf toch te begrijpen….

Once home, I continued my cleaning session with the implementation of step 3. I also cleaned my room and my bathroom, and wondered why Spanish culture doesn’t seem to know how to use vacuum-cleaners… I want a vacuum-cleaner!!! Not a broomstick with blunt hair!!!! Fortunately the mopping goes easier here. The commun areas are becoming quite dirty because we haven’t cleaned them yet, but I leave it up to my roommates, because I’ve done enough for now, no?!

Eens thuis zette ik mijn poets-sessie verder met de uitvoering van stap 3. Ik keerde ook mijn kamer en mijn badkamer, en ergerde mij voor de zoveelste keer aan het feit dat Spanjaarden niet vertrouwd zijn met stofzuigers… Ik wil een stofzuiger!!! Geen bezemsteel met botte haren!!!! Gelukkig gaat het dweilen hier wat beter, en dus maakte ik mijn kamer en badkamer schoon. De gemeenschappelijke delen zien er niet uit, maar nadat ik al elke dag gekeerd had en niemand hier ooit zelf initiatief neemt, besloot ik om het zo te laten en te zien wanneer het voor hun nodig begint te lijken om toch maar eens aan het kuisen te gaan… Nog niet iets voor nu dus! Pff… Dat heb je met samenleven zeker?!

I ate the rest of my Albondigas, and went to Carrefour with Andrea. On our way we talked in Spanish and we seem to get along really well! 😉

Ik at de restjes van mijn Albondigas, en ging met Andrea naar Carrefour. Onderweg praatten we nog wat Spaans en het klikt gelukkig toch wel goed met haar, op het kuisen na dan! 😉

Once home, I made some homework until 4AM in the night….

Eens ik terug thuis was, maakte ik mijn huiswerk tot weeral diep in de nacht. Om 4 uur ’s nachts ging mijn lichtje uit.

Enjoying Gandia Life 137

DINSDAG / TUESDAY

The next morning, I had to wake up at 9AM. I would go to my new course: “Gestión de Producción en Restauración” at 10.45AM. But I already had missed a theoretic course because I wasn’t subscribed to this course yet, and so I had to do practicas (exercises) right away. Also, I didn’t have access to the online platform of this course yet, and so I could not follow at all. I did not know what to do. I did not dare to say anything either, and so I just watched what the other students did (all Spanish students that were not very interested in who I was apparently, and neither willing to help me out). I tried to do more or less what they were doing, and if I understood well we had to look for business models among restaurants. I think it will be something to do at home, and I also think that I will need Andrea’s help for this. Even more, I think I will need her a lot this semester.

De volgende ochtend, inmiddels dinsdag, moest ik opstaan om 9 uur. Ik zou voor het eerst naar de nieuwe les gaan waarvoor er een plek was vrijgekomen: “Gestión de producción en Restauración” om 10.45u. Maar helaas had ik al een theorie-les gemist doordat ik nog niet ingeschreven was voor dit vak, en begonnen we meteen met “practicas” (praktijkoefeningen). Ik had bovendien nog geen toegang tot het online platform van het vak, en kon dus totaal niet volgen wat ik moest doen. Ik heb dan ook gedurende heel de les geen woord durven zeggen, en heb subtiel gekeken naar wat mijn buren (allemaal Spaanse studenten die overigens niet erg happig zijn op Erasmus-studenten hier omdat er denk ik zoveel zijn). Ik deed een beetje na wat ze deden, en als ik het goed begreep moesten we verschillende types van bedrijfsmodellen zoeken in de horeca-wereld. Ik denk dat het iets voor thuis zal worden, en dat ik de hulp van mijn kamergenoot Andrea zal moeten inschakelen voor dit. En nog meer zelfs, ik denk dat ik haar hulp nog heel vaak ga nodig hebben dit semester.

During the lunch break I joined a Zumba class with Ula at school. And yes, now everybody that knows be a little bit says: Julia and Zumba? No way! But yes… I did it! Actually because it was an agreement with Ula. She wanted me to do Zumba, and I wanted her to help me with getting my bus card. So said, so done. And I have been ‘moving around’ the whole Zumba-class. I wouldn’t call my movements dancing, because I’m really terrible with dancing and rhythm!! But maybe I will keep doing this Zumba, because it’s not only for free, it’s also very healthy.

Tussen de middag deed ik Zumba met Ula op school. En ja, nu denkt iedereen die me een beetje beter kent: Julie en Zumba? Nee! Maar jawel hoor… Het is te zeggen: het was meer een compromis. Ula wilde dat ik mee ging naar Zumba, en in ruil daarvoor – om me te overtuigen, zou ze me helpen bij het bemachtigen van een kaart voor gratis openbaar vervoer in de stad hier. Zo gezegd, zo gedaan. En ik heb de hele Zumba-les mee ‘bewogen’, ik durf mijn fysieke bewegingen immers geen ‘dans’ te noemen. Oh jee, wat ben ik daar toch slecht in!! Ik bekijk nog of ik het zal blijven doen, maar besluit het op z’n minst nog een kans te geven: 1) het is gratis, en 2) het is ook wel gezond.

After Zumba, I went to ‘Marketing Turístico’ and I think that this teacher was actually the first teacher that cared a little bit about Erasmus students. All the other teachers didn’t really seem to respect us a lot, even though we try hard to speak and understand Spanish. It takes a lot of courage, you know, and a lot of Erasmus do only take courses in English because they can’t make it in Spanish.

Na de Zumba, volgde ik mijn les ‘Marketing Turístico’ en ik denk dat deze leraar de enige is die zoveel geeft om de Erasmus-studenten. Al de andere leerkrachten hebben geen zin noch respect voor ons, ook al proberen we het beste van onszelf te geven, als het op Spaans begrijpen en praten aankomt. We zijn immers maar met weinig Erasmus-studenten die het aandurven om vakken in het Spaans te volgen, de meesten volgen alleen maar Engelse vakken.

Talking about English courses… In the evening there was again class of ‘Ecotourism’, and I decided to give it another try, because every credit I can earn here, is one closer to succeeding this semester! I just hope I can get my 30 credits, so God, please, help me with this!!! I really don’t want to fail, I want to do my internship next year in Ecuador or Peru, and graduate! And if God wants it, I will do a master. But now, God, please, help me and give me the courage to accomplish this successfully! (Do I sound desperate?)

En over Engelse vakken gesproken, ’s avonds was er terug les van Ecotourism (ecologisch toerisme), en ik besloot om ook dit vak te blijven volgen, omdat elke credit die ik kan bemachtigen, me hopelijk toch helpt om voldoende te kunnen bemachtigen tegen het einde van dit semester. God, alsjeblieft, 30 credits!!! Ik wil dit echt halen, volgend jaar stage kunnen doen in Ecuador of Peru en afstuderen! En als God het wil, een master doen. Maar voor nu, God, alsjeblieft, help me en geef me de kracht om dit alles succesvol te volbrengen! (Klink ik wanhopig?)

Once back home it was almost 8PM, and I did some laundry, sat in bad and made homework while I rested. What a long and busy day! And oh, what was I happy, when Anne and Katy told me they were going to take care of dinner! They were going to make something typically American: guess what, BURGERS! 😀

Eens thuisgekomen van school was het bijna 20 uur, stak ik een wasmachine in en plofte ik even neer op bed. Wat een drukke en lange dag! En oh wat was ik blij, toen Anne en Katy zeiden dat ze voor het eten zouden zorgen! Ze maakten iets typisch Amerikaans: raad eens wat, jawel hoor: BURGERS!

Hamburguesas y Bolera 003(Having dinner with Busra, Anne and Katy. Andrea and I are not on this picture, but we were there too 😉 )

While they were busy in the kitchen, I could finish my homework and do all necessary things for school. Out of the blue, I received a message from my Spanish mentor, Ana (she’s my “guide” for my Erasmus period here, but also she’s a student herself). She asked me whether I want to join her to go bowling with some other people. Of course! I couldn’t refuse this offer, because we hadn’t really had the time to meet up and get to know each other better since I arrived here. But we had been in contact for months before I arrived in Gandia. So I asked my roommates if they wanted to join me. Eventually, I went with Andrea, and it turned out a really funny evening with once again, meeting a lot of new people.

Terwijl zij de keuken impalmden, kon ik even rustig met mijn huiswerk bezig zijn en het nodige doen voor school. Plots kreeg ik een berichtje van mijn Spaanse mentor, Ana (zij is mijn begeleider hier, maar tevens ook zelf studente). Ze vroeg me of ik mee wilde gaan bowlingen met haar en wat andere mensen. Natuurlijk! Ik kon dit niet weigeren, we hadden mekaar eigenlijk nog niet goed ontmoet sinds ik hier was, ook al hadden we al maandenlang contact via chat en e-mail ter voorbereiding op mijn komst. Dus vroeg ik aan mijn kamergenoten of ze zin hadden om mee te gaan bowlen. Uiteindelijk ging ik alleen met Andrea, en werd het een superplezierige avond met weeral heel wat nieuwe mensen.

Hamburguesas y Bolera 008(Ana, my mentor, is the one with the yellow shirt.)

When I arrived home with Andrea around midnight, the other girls had cleaned their hamburger-kitchen suprisingly well, and I was happy. Thank God, for hearing my prayers! 😉

Toen ik met Andrea thuiskwam rond middernacht, was wonder boven wonder, de tafel voor het eerst opgeruimd en was ook de keuken proper achtergelaten. Dankuwel, God. U hebt mijn gebeden aanhoord! 😉

I went to bed and wrote the story that you’ve just read now.

Ik kroop in bed en schreef het verslag dat u nu net gelezen heeft.

P.S.: From Thursday until Sunday I will be in Andalucia with the Erasmus-organisation, so the next blog-post will tell the story about that. So just to know…. Be very patient and alert! Hasta luego!

P.S.: Van donderdag tot zondag zal ik in Andalucía zijn met de Erasmus-organisatie, dus het volgende blog-bericht zal daarover het verslag geven. Wees dus allemaal zeer alert voor de volgende post! Hasta luego!

Un besito,

Julie

x

Gandia – Day 5, 6 & 7

Dear friends, family and blog-readers!

Dag lieve vrienden, familie en blog-lezers!

It is Thursday now, I am almost a week in Gandia: 6 days to be exactly! And oh jee, I can still not believe what is all happening here. It is – how they say it so beautiful in Spanish – “una maravilla”: a dream, a wonder! I decided for myself that if something would go wrong here, it would still be worth every second, this Erasmus-Experience, because the last 6 days have been one of the best from my life. And I am, as they say so beautiful in English “very excited” about what is coming next.

Het is inmiddels alweer donderdag, ik ben nu bijna een week in Gandia: 6 dagen op precies te zijn! En oh jee, ik kan het nog steeds niet geloven wat er allemaal gaande is. Het is zoals ze het in het Spaans zo mooi zeggen “una maravilla”: een droom, een wonder! Ik heb voor mezelf al besloten dat zelfs als er van alles mis zou lopen, het nog steeds de moeite waard zou geweest zijn, deze hele Erasmus-ervaring, want de voorbije 6 dagen voelen als één van de beste uit mijn leven. En ik ben, zoals men dat dan weer in het Engels zo mooi zegt “very excited”: heel opgewonden en nieuwsgierig naar wat er me nog allemaal te wachten staat.

Let me start by showing you some pictures of the Cocoloco party that appeared on their official Facebook-party:

Laat me misschien even beginnen met de foto’s van Cocoloco te tonen die op de Facebook-pagina van deze beroemde discotheek gepubliceerd werden:

cocoloco

You can see Murathan here, a Turkish Erasmus-student, with Katy, my flat-mate, and Hamit, also a Turkish Erasmus-student, and me.

Je ziet hier Murathan, een Turske Erasmus-student, met Katy, mijn appartement-genoot, en Hamit, ook een Turkse Erasmus-student, met mijzelf rechts.

cocoloco erasmus

As you can see, it was a very nice party!!!

Zoals je ziet, was het dus een leuk feestje!!!

Anyway, I don’t know exactly where I finished with my last story, but I believe I went to the €1-bar after publishing my last blogpost. This bar is actually called “Montaditos”. It means small breads, they are eaten as tapas. It became very nice again, I think these pictures can explain more than words:

Enfin, ik weet niet percies meer waar in mijn verhaal ik gebleven ben, maar ik geloof dat ik na het publiceren van mijn vorige blogpost nog naar de €1-bar, die dus in feite “Montaditos” heet. Dat duidt op kleine broodjes, die als tapa verorberd worden. Het werd uiteraard weer heel plezant, ik denk dat enkele sfeerbeelden hiervan, boekdelen spreken:

1 euro bar

IMG_0959

After again a late night with a lot of alcohol, Anna would pick me up around 10AM to go searching for a bank where she can cash her “cashier cheque”. So I was going to help her with the Spanish translation, not that my Spanish is that good, but I can make some better basic-phrases and some nice (desperate) smiles / facial expressions that explain some things. Anne and Katy, the 2 American girls, speak mainly English and for them it’s hard to do the Spanish. Their accent is quite heavy as well when they speak it… But anyway, it is easier said than done, because after visiting 5 banks, no one seemed to accept the cheque. Even opening a new bank account was a hard time for Americans. After a while we even visited some creepy money-transfer places and even there they couldn’t do it. Until we finally were told to go simply to “Correos” because they have Western Union. So our mission was succesfull after all, even though we didn’t find the smoothie that we were looking for all day. Guess there are no smoothies in Spain? So maybe we will have to make them ourselves! One of these days we’ll go on a fruit-quest (and searching for a blender).

Na een weer laat avondje waarin heel wat alcohol vloeide, stond om 10u00 ’s ochtends Anne al voor mijn deur. Ze had me gevraagd om met haar op zoek te gaan naar een bank in Gandia waar we vervolgens haar Amerikaanse “cashier cheque” zouden laten uitbetalen. Ik zou daarbij helpen met de Spaanse vertaling, niet dat mijn Spaans zo goed is, maar ik kon gelukkig welk met wat basis-zinnen en een lieve (wanhopige) glimlach/gelaatsuitdrukking een en ander verduidelijken. Anne en Katy, de 2 Amerikaanse meisjes, spreken voornamelijk Engels en het is voor hen nog heel moeilijk om Spaans te spreken. Hun accent weegt ook heel zwaar door dus vandaar… Maar bon, dat bleek allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, want de na zo’n vijftal banken af te lopen, bleek geen enkele bank haar geld te willen accepteren. Zelfs een nieuwe rekening openen bleek geen eitje te zijn voor de Amerikanen. Op de duur gingen we zelfs naar van die louche money-transfer huisjes en zelfs daar konden we niet echt veel verder mee. Tot we gelukkig op een gegeven ogenblik getypt werden om simpelweg naar de “Correos” te gaan (postkantoor), wat overigens vlakbij huis was. Daar zouden ze Western Union hebben, en zodoende was onze queeste volbracht. Onderweg zochten we nog naar een smoothie, of een dergelijk vers fruitdrankje, maar die zoektocht werd overigens niet zo succesvol. Geen smoothies in Spanje? Hmm, misschien moeten we ze dan zelf maar maken! Een van de dagen op fruit-jacht gaan (en een blender zoeken).

After a sandwich at home, Anne decided to go to university with me to follow the first course of Marketing Turístico, from 3.15PM until 4.45PM. normally, she would only follow English courses, but she decided to give the Spanish one a try because the English course offer is so little. During the course it became clear soon that she only understood like a quarter of what was said, and I understood like half of it, and so we sat there both with faces talking like: “Euuu, did you get that?!” I don’t have to explain you that Anne gave up her idea of following Spanish courses after that first lesson. Unfortunately I do not really have a choice, since my home university in Belgium wants me to do exactly the equivalent of the courses I should’ve followed in Belgium. So they have to be worth the same amount of ECTS (credits) and the courses should be equal: for example Art- en Culture History should be Recursos Culturales, Marketing and Market Research should be Marketing Turístico, Touristic Geografy should be Geografia del Turismo y del Ocio, and so on. In total I will take 30 ECTS, without taking count of the Spanish course of B1-level that I take here. They don’t even count for my bachelor degree! So I just do that course for myself, let’s say. Yeah, personal development gives an added value too, no?!

Na een boterhammetje thuis, besloot Anne vervolgens om met mij mee te gaan naar de eerste les Marketing Turístico, van 15.15 t.e.m. 16.45u. Normaalgezien zou ze enkel Engelse vakken volgen, in tegenstelling tot mij, maar omdat het aanbod klein is voor Toerisme-vakken, wilde ze dit toch even een kans geven. Tijdens de les bleek algauw dat zij ongeveer een kwart van wat er gezegd werd begreep, en ik ongeveer de helft, en dat we dus beiden koppen naar mekaar zaten te trekken zo van: “Euhm, did you get that?!” Ik hoef je dus ook niet te vertellen dat Anne na die les al meteen afhaakte en het toch maar bij haar Engelstalige vakken ging houden. Ik heb ‘helaas’ geen keuze, omdat mijn hogeschool in België het equivalent van mijn vakken en studiepunten hier in Spanje eist. Dat wil zeggen dat de vakken die ik normaalgezien in België moest volgen dit semester, ongeveer dezelfde moeten zijn hier: vb. Kunst- en Cultuurgeschiedenis wordt hier vervangen door Recursos Culturales, Marketing en Marktonderzoek door Marketing Turístico, Toeristische Geografie door Geografia del Turismo y del Ocio etcetera. In totaal neem ik dus 30 studiepunten op, met de Spaanse lessen niet inbegrepen want die tellen niet mee voor mijn diploma. Dat doe ik gewoon voor  mezelf, zeg maar. Tsjah, persoonlijke ontwikkeling heeft ook een meerwaarde hé!?

Anyway, after this course I went to the campusshop to order a book for Marketing, because the teacher said – at least if I understood it correctly – that we could better buy it because we would use it a lot. So I ordered it. I also went to the library with Anne to show her the section of Spanish books. In the mean time I have a lot of books at home, but time to read them is another issue… 😉

Bon, na de les ging ik nog even naar de campusshop om een boek te bestellen voor Marketing, want de leerkracht zei – als ik het goed begrepen had tenminste – dat we het best aankochten omdat we het veel zouden gaan gebruiken. Dus bestelde ik het boek. Ik ging ook nog even naar de bibliotheek met Anne, omdat ik haar de afdeling Spaanse boeken wilde tonen. Ik heb ondertussen heel wat boeken in huis, maar veel tijd om er wat mee te doen, heb ik – zoals je kan lezen – nog niet gehad.

On our way home, Katy and I discovered a new supermarket, at – unbelievable but true – more or less 25 foot steps from our appartment and so we bought a carnaval heat and a mask, for €3 in total, there. So now we are ready for the upcoming Fallas (the most famous party week of Valencia and surroundings).

Onderweg naar huis ontdekten Katy en ik nog een nieuwe supermarkt, op – ongelooflijk maar waar – ongeveer 25 voetstappen verwijderd van ons appartementsgebouw en we kochten er beiden een carnavalshoed en een masker, voor zo’n €3. Zijn we toch al gewapend voor de aankomende Fallas (de bekendste feestweek van Valencia en omgeving).

carnaval

Andrea, our Spanish ‘compañera’, had promised us to cook paella for the night, because I asked for it all the time. You have to know, Andrea is from the region of Alicante / Valencia, and her parents are typical Spanish I suppose, because of the way she acts: she comes home with a bunch of oranges, that her father took from ‘el campo’ (a field, in the nature), and her parents also worked in a restaurant so she really knows how to make a good paella! I was really listening, looking and tasting well while we were cooking the paella, and so with all this Spanish sounds and smells that flew through the kitchen, I don’t have to explain you what a great experience that was!

Andrea, onze Spaanse ‘compañera’, had ons beloofd om vanavond paella te maken, omdat ik er echt voortdurend achter vroeg. Je moet weten, Andrea is afkomstig uit de regio van Alicante / Valencia, haar ouders zijn volgens mij (ik heb ze nog niet gezien ofzo) echte typische Spanjaarden, want ze lijkt me een heel typische Spaanse, zo komt ze hier bijvoorbeeld met een mand sinaasappelen aan, die haar vader in  ‘el campo’ (het platteland) heeft geplukt, en haar ouders hebben ook een restaurant uitgebaat. Zij weet dus wat paella maken is! Ik heb dan ook heel aandachtig geluisterd, gekeken en geproefd tijdens het koken, en met al die Spaanse klanken en geuren die door de keuken vlogen, hoef ik je niet te vertellen wat een prachtige ervaring dat ook dat weer was!

Vida española 017 Vida española 022

Andrea was not really happy at all with the result of her cookingskills, but I was super enthousiast, and I think Katy really liked it too. She never had a real paella before. The only thing I refused to eat is the rabbit! Something that can be a pet, I can’t eat! Bah! Andrea thinks that’s funny, because ‘conejo’ is used a lot here in the region. The meat here in Spain is also different, a little bit more rough that in Belgium. I had difficulties with cutting it, that rabbit! Maybe it was just something in my mind, that’s possible too! Yeah, and Katy, she was going to do the dishes, but now it is already “pasado mañana” and not “mañana” anymore, and so the dishes have covered the whole kitchen tablet by now. But who cares, this is Spain! Everything is “tranquila”! And maybe I should be a little bit more tranquila too…

Andrea was niet helemaal gelukkig met het resultaat van haar kookkunsten, ik daarentegen was superenthousiast, en ook Katy vond het percies wel lekker. Zij had nog nooit in haar leven paella gegeten. Het enige dat ik weigerde was het konijn! Iets dat een huisdier is, kan ik echt niet eten! Bah! Andrea vindt dat grappig, want ‘conejo’ wordt hier veel gebruikt. Het vlees hier in Spanje is ook wel heel anders, nogal wat groffer/ruwer dan bij ons. Ik had dan ook moeilijkheden om het fatsoendelijk te snijden, dat konijn! Misschien zat het tussen mijn oren, dat kan ook natuurlijk! Tsjah, en Katy, die ging de afwas doen, maar we zien inmiddels niet meer “mañana” maar al “pasado mañana” (overmogen) en die afwas heeft zich inmiddels over het hele keukenaanrecht verspreid. Maar ach wat, het is Spanje hier! Alles is “tranquila”! En misschien moet ik ook maar wat meer tranquila (rustig) worden…

Anne doesn’t seem to know how to write “paella” 😉 : proof!!!

Anne weet duidelijk niet hoe ze het woord “paella” moet schrijven: hier het bewijs!!! :

Vida española 023

Vida española 025

Wednesday, day 6 in Gandia, would be a strike day of the students and so everybody was posting on the Facebook group not to go to school. It would be unrespectful to the local students here, if you would go as an Erasmus student. It doesn’t show understanding for their local political instability. So I went with Katy, Anne and Ula (a supercool Polish girl that I also met here, also Erasmus ofcourse) to Gandia, we would go to discover the city and take the bus for the first time together. We walked through streets we never saw before and discovered lots of nice stores, bakeries and bars in the neighborhood of Grao de Gandia, an area next to Playa de Gandia, where we are living.

Woensdag, dag 6 in Gandia, zou het staking zijn onder de studenten en zodus werd er massaal op onze Facebook groep gepost dat we niet naar school moesten gaan. Het zou tenslotte onrespectvol zijn tegenover de lokale studenten hier, om als Erasmus student wél naar de les te gaan. Het getuigt niet van begrip voor hun politiek instabiele situatie. Dus ging ik met Katy, Anne en Ula (een supertof Pools meisje dat we hier leerden kennen, ook Erasmus uiteraard) richting Gandia, we zouden de stad gaan verkennen en voor de eerste keer de bus nemen. We wandelen door straten die we nooit eerder zagen en ontdekten dat er best leuke winkeltjes, bakkertjes en barretjes zijn in de buurt van Grao de Gandia, een buurt naast Playa de Gandia, waar wij wonen.

Vida española 030

Vida española 032 Vida española 034

The American “chicas” (girls), wanted to go to the comercial center, with shopping malls, to buy local phones and SIM-cards. After visiting a few shoe-shops, we bought cellphones for €19, for the 3 of them. Really old-fashion models but they works, and who cares? It’s just for a while! I decided to keep my Belgian phone and number because the rates were equal to my ‘Vodaphone passport’ that I have in Belgium. So at this moment I don’t have a Spanish number, so far…

Op vraag van de Amerikaanse “chicas” (meiden), stapten we af bij het Centro Comercial (een soort industrieterrein met shopping malls, vergelijkbaar met Wijnegem Shopping), om lokale SIM-kaarten en GSM’s aan te schaffen. Nadat we enkele schoenwinkels bezochten, hebben we uiteindelijk die gsm’s toch bemachtigd en kochten de drie meiden elks dezelfde gsm van €19 per stuk. Echt heel retro modelletjes maar wat geeft het! Het is maar voor even hé! Ik besloot om mijn Belgische nummer te blijven gebruiken aangezien de tarieven om naar België te bellen even duur zijn dan met mijn Vodafone-tarief op mijn Belgische SIM-kaart, dus heb ik – voorlopig althans – geen Spaans nummer.

Vida española 047

After we visited the biggest Carrefour supermarket I ever saw in my life, and where we bought a lot of stuff like make-up, school-stuff, badminton rackets and so on, it was already 1PM again and we decided to buy something for lunch to and go back home. We needed siesta! Really far we didn’t go so, in our trip to Gandia city, but we did take the public transportation and discovered the Mekka of supermarkets. Mission accomplished!

Nadat we vervolgens ook de grootste Carrefour die ik ooit in mijn leven heb gezien, bezochten en er vanalles gevonden hadden zoals schoonheidsproducten, schoolgerief, badmintonrakketten enzovoorts, was het alweer bijna 1 uur ’s middags en besloten we om wat eten voor de lunch te kopen en terug te keren. We waren toe aan een siësta! Echt ver zijn we dus niet echt geraakt in onze trip richting Gandia stad, maar we hebben wel het lokale openbare vervoer eens uitgetest en het Mekka van de warenhuizen gevonden. Ook deze missie was dus weer geslaagd!

Vida española 048

When Katy and I got home with our bags, Andrea was home too. She said the was going to school, and I didn’t understand that well. I asked her about the strike and she said the was going anyway because her course was important! So I was shocked because of course, I didn’t want to miss my courses either, but she told me not to go! “Tranquila, no importa!”, she said. But I decided to ran as fast as I could, to save what could be saved. On my schedule I saw that I missed one course, and so the second course of the day I could still follow, it would be Gestión Publica at 5.30PM. So I would go to check it out… We walked to the campus with the 3 of us, because we had to pay rent. CASH. Everything cash. And all together, because otherwise it would be too complicated or something like that. I also paid my ESN-card (Erasmus student card), Andalucia Trip (for 14 February with Erasmus), and €13 for the Welcome Dinner this Friday in restaurant Il Borsalino, with open bar!! Very promising, no?!

Toen Katy en ik thuiskwamen met onze zakken, was Andrea ook thuis. Ze zei dat ze naar school ging, en ik begreep het niet goed. Ik vroeg haar omtrent de staking en plots zei ze dat ze wel naar school ging omdat de lessen belangrijk waren. Ik schoot haast in paniek omdat ik natuurlijk wel les had ook maar iedereen zei om niet te gaan! “Tranquila, no importa!”, zei Andrea. Maar ik besloot om toch even snel te checken wat er nog te redden viel. Ik zag dat ik maar 1 les gemist had, en dat ik de tweede les van de dag nog kon halen, om 17.30u zou ik Gestión Publica dan toch maar gaan volgen! Of toch op zijn minst gaan kijken of de les doorging.  Maar we moesten toch sowieso nog richting de campus, omdat we dringend onze huur moesten gaan betalen. Dat is ook zoiets geks! Hier gebeurt dat nog allemaal cash, en bovendien moesten we met z’n 3’en tegelijk gaan omdat het anders te ingewikkeld was ofzo. Ik versta er niks van, want eerder deze week was ik al eens met Katy gegaan en hadden we elks ons geld bij cash, maar wilden ze het niet aannemen. Maar eind goed, al goed. Onze huur is betaald, alsook mijn ESN-lidkaart (Erasmus Student Network), mijn Andalucia trip (die doen we 14 februari met Erasmus) en €13 voor het welkomstdiner voor deze vrijdag in restaurant Il Borsalino, met open bar!! Dat belooft allemaal!

After paying everything, I checked whether we had course or not, and yes, the course was going on! Well, it would be from 5.30PM until 7.30PM but we only had 30 minutes of course! Everyting goes so weird here! I don’t know whether I really like that, because actually I need some structure in my life and I hope I will make it in this chaotic school structure. As they say in Belgium “not known, not loved”, but I repeat it once again: “tranquila” is thé word here, and I should just learn to adapt it, just like the language! Spain is not just a country, it is more a way of life!

Na dat betalen, ging ik dus even kijken of er nu wel of niet les was, en jawel hoor, de les ging door! Het is te zeggen, normaal duurde de les van 17.30u tot 19.30u maar na een half uur was het alweer afgelopen. Dat loop allemaal zo gek hier! Ik weet niet of ik het zo leuk vind, ik heb eigenlijk wel wat structuur nodig en hoop dat ik het wel ga redden want deze chaotische schoolstructuur is me toch nog wat “onbekend, onbemind”. Maar ik zeg het nogmaals, “tranquila” is hét woord hier, en ik moet het gewoon leren, net zoals de taal! Spanje is niet zomaar een land, het is meer een manier van leven!

So was home earlier than I expected and I was happy because I could use some rest. The last days have been so busy that I felt like I was living on my energy-reserves. Everything might be very ‘tranquila’, but it’s still “you only live once, viva la fiesta, viva la noche!”, this is Erasmus. YEAH! So yeah, why not, I would not be acting like an old lady, right? And also, it was dinner time, almost 9PM, and Wednesday: €1-bar time at Montaditos!!!! So went there again… The later it became, the more people got in the bar, it looked like thé place to be on Wednesdays! After too much “tinto de verano” (cheap version of sangria, but better than the beer here), the bars kitchen closed and the night would continue in El Varadero, another bar where there is party every Wednesday! I didn’t feel like going there, because they seemed to keep us busy all day everyday… And I was like let’s go home! I should’ve wake up early because I had class at 08.30AM in the morning on Thursday morning. But Ula, our Polish friend, and Israel, our Mexican friend, convinced me to stay another hour in El Varadero. So I looked on my watch and saw it was only 12 o’clock. Okay, one hour more! Ula was happy!

Ik was dus vroeger dan verwacht thuis en was eigenlijk wel toe aan een beetje rust. De voorbije dagen waren zo gevuld dat ik toch wel wat op mijn energiereserves aan het leven was. Maar hoe “tranquila” alles ook mag zijn, “you only live once, viva la fiesta, viva la noche!”, zoals het Erasmus-motto hier luidt. Dus ach ja, ik zou me toch niet als een ouwe tante gaan gedragen? En daarbij, het was etenstijd, het was bijna 9 uur, en bovendien woensdag: weet je nog wel – €1-bar-dag: Montaditos!!!! Dus daar gingen we dan maar weer… Hoe later het werd, hoe meer mensen er toestroomden in de bar, het leek wel de place to be, nee, het IS de place to be op woensdag! Na veel te veel “tinto de verano” (goedkope versie van sangria, maar in elk geval lekkerder dan dat bier hier), sloot de bar de keuken en zou iedereen naar El Varadero gaan, dat is blijkbaar de bar waar dan weer elke woensdag een knotsgek feestje is. Ik wilde het voor bekeken houden, en had zoiets van: op die manier houden ze de mensen wel bezig hé, er is elke dag wel wat ergens… Ik ga naar huis nu! Ik zou bovendien les hebben om 08.30u ’s morgens op donderdagmorgen. Maar Ula, onze Poolse vriendin, en Israel, onze Mexicaanse vriend, overtuigden me om nog één uurtje in Varadero door te brengen. Ik keek op mijn horloge en zag dat het twaalf uur was. Oké, een uurtje dan! Ula sprong een gat in de lucht!

IMG_0966

Once in El Varadero, I could not really enjoy the atmosphere. It was a nice bar though, but the partying became a little bit too much for me that moment. I was tired, and there had been too many alcohol so far and the empty-head-thing is just not my thing. I didn’t want to let myself be influenced by others, but at the same time I didn’t want to be the boring girl either. And these first moments together were so important to get to know everybody and make some friends. Because unfortunately, however you toss or turn it, you just get to know more people when you go out more, and this is the way that friendships are built here. I saw people flirting with each other and made up my mind about it, this nightlife was not very promising to me. So after a soda, I decided to go home on my own. I didn’t disappoint anybody, my hour in El Varadero that I promised to stay, was over.

Eens in El Varadero, kon ik niet echt genieten van het sfeertje. Het was een sfeervolle bar, dat wel, maar het feesten werd me toch even te veel. Ik was moe, er was al teveel alcohol gevloeid en dat leeghoofden-gedoe is gewoon niet mijn ding. Ik wilde me ook niet zo laten beïnvloeden, maar wilde tegelijk ook niet de saaie mie zijn, en deze eerste momenten samen waren belangrijk om toch de groep te leren kennen en wat vrienden te maken. Want helaas, hoe je het ook draait of keert, je leert gewoon veel mensen kennen wanneer je uitgaat, en vele vriendschappen worden hier toch wel gesmeed. Ik zag ook hoe Katy alsmaar meer flirtte met een aantal jongens en vond dit maar allemaal vrij bekrompen. Ik heb altijd al gevonden dat het uitgaansleven niet veelbelovend is, en dat is het ook. Dus na een cola’tje, besloot ik om naar huis te gaan. Ik had niemand teleurgesteld, mijn uur in Varadero was voorbij.

When I walked home through the streets of Playa de Gandia, I was proud of myself for not letting myself being influenced by the group and the atmosphere. I thought about how some girls remind me of friends I had before, but are not friends anymore because they don’t really seem to know limitations, selfrespect nor responsibility but do make themselves popular, and at the same time do build a reputation of… you know what I mean… Pff.. I always learned not to lean on somebody’s shoulder to feel better, but I couldn’t stand it. It was stronger than myself. I felt better than this, and thinking about the past made me realize how much I growed as a person through all these years. But I also thought it was a pitty that I felt this grown-up because that way I felt like I couldn’t party like crazy all night long. Tranquila, Julia, no pasa nada! Just relax, it doesn’t matter! And at 2 o’clock in the night my short night of sleeping could finally start.

Toen ik alleen naar huis wandelde door de straten van Gandia Playa, was ik trots op mezelf dat ik me niet liet beïnvloeden door de hele groep en de sfeer. Ik dacht aan Katy, aan hoe ze me deed denken aan vriendinnen van vroeger, vriendinnen die helaas geen vriendinnen meer zijn omdat ze geen grenzen kennen, geen zelfrespect noch verantwoordelijk lijken te kennen en zich daardoor wel populair maken, maar tegelijk ook een reputatie opbouwen van ? je weet wel… ? Iemand leerde me ooit dat je niet op iemands schouders mag leunen om jezelf beter te voelen, maar ik kon het niet laten. Ik ben beter dan dit, en ik was blij dat ik als persoon gegroeid was door de jaren heen. Al vond ik natuurlijk ook wel dat het jammer was dat ik me zo volwassen voelde, en niet gewoon mee tot kot in de nacht kon feesten als een leeghoofd. Tranquila, Julia, no pasa nada! Rustig maar Julie, het geeft niet! En om 2 uur ’s nachts begon mijn korte nacht van woelig slapen.

At 7AM the alarm woke me up. I hadn’t slept very well and didn’t feel too good either. I had a sore troath, but a lot of people seem to be a little bit sick here. Andrea was sick, and Katy had the sore throat too. So guess it was my turn now. When I went to the bathroom, suddenly I saw a boy walking outside Katy’s room and I couldn’t believe my eyes! We were only day 7!!!! I wasn’t sure how to feel about it, should I hate this or love this? ERASMUS????? Or was my roommate a little bit too flirty and too loose? I felt so responsible and guilty to leave her alone in the bar in the night, but on the other hand it was none of my business, so I should just let her live her life… She’s 20 years old too, and she knows what to do, right? Pff, what a start of that morning!

Om 7 uur ging de wekker. Ik had niet goed geslapen en voelde me niet al te best. Ik had wat keelpijn, maar daarover klaagden wel meerderen hier. Andrea was al wat ziek, en Katy had al wat keelpijn gehad, dus ja, nu was ik aan de beurt. Toen ik met een zwaar hoofd uit bed stapte, richting wc, zag ik plots een jongen van de wc naar Katy’s kamer lopen. Dit meende ze niet! We waren amper dag 7, het was al bijna te ver gegaan in Cocoloco op zaterdag, en nu, op amper dag 6 was het al zover!!! Plots brak er iets in mij, ik was teleurgesteld in haar. Ik zou het moeilijk hebben om nog respect te kunnen opbrengen voor iemand die ten eerste met iemand die ze amper kent zo snel naar bed te gaan, maar ik vond het ook ongepast dat de jongen haar niet naar zijn appartement had meegenomen. Hij had hier, in dit meidenflatje, niets te zoeken, toch?! Maar het ergst van al is dat ik me zo verantwoordelijk voelde om Katy te beschermen. Het leek alsof ik bij haar had moeten blijven, om het niet te laten gebeuren… Maar ach, was het dan niet haar leven? En was zij ook niet gewoon 20 jaar oud? Of moest ik dit maar normaal vinden? Want dit is toch Erasmus-life? Pfff, wat een begin van de ochtend!

Vida española 014

Class started at 08.30AM and I arrived just in time. I hoped to meet somebody that I could talk too, about how I felt. So after my Geografy-course, I met Ula during Spanish course. I told her nothing about it during the cours, we had to work way too hard on some exercises there. Listening and writing… Yeah yeah, the real work had started here! No longer beginner-Spanish, no, this was the advanced stuff, we had to improve our Spanish skills now! I was so happy that the course was done, and decided not to start telling Ula about it right away. Ula seemed pretty happy about the night yesterday and so I said to here: “Do you want to know what happened this morning? I saw a boy walking inside Katy’s room! I think she slept with somebody.” And Ula said just something like: “Yeah, it’s Erasmus life!”. I assume she saw that I couldn’t place it in my mind, but I also noticed that she could deal with everything way better than I did. Maybe I should start to do that too… After we went to the International Office to deal with my paperwork – which obviously didn’t work out very well – we went talking a little bit in the patio. Ula told me that she used to have friends too that make her think like that and that she learned to let go of things, that people were responsible for their own lives and that it should stand in the way of her personal happiness. I was so amazed by the power of her personality, I really respected her a lot. I hadn’t seen a lot of girls like her – of the same age as I am – that were psychologically so constructive in their way of thinking. I knew now that I could talk to her, even though we did not always agree with each other. I think she also understood that I didn’t want to talk bad about anybody’s behavior or personality, but that I just cared a lot about people and how things go sometimes in life, and that she understood my feelings or responsibility and protection towards Katy. We decided to just leave it this way, and ignore what happened, pretend as if I never had seen anything. It was none of our business, and we should just enjoy our lives here. That’s for sure, and I realized I might be a little bit less egocentric than I thought I was!

De les begon dus om 08.30u en ik was net op tijd. Ik hoopte snel iemand tegen te komen die ik herkende om erover te praten. Ik wilde Katy helpen, ik wilde niet dat ze de reputatie kreeg van Erasmus-slet. Maar misschien was het al wel te laat. Of misschien dacht ze wel ware liefde gevonden te hebben? Was ze werkelijk zo naïef? Na de geografie-les, ontmoette ik Ula tijdens de Spaanse les. Ik zei haar tijdens de les natuurlijk nog niets, we moesten daar veel te hard werken. Luister- en schrijfoefeningen… Jaja, het echte werk was hier begonnen! Niet langer kleuter-Spaans, nee, nu moesten we ons beginnen te verbeteren. Ik was desalniettemin blij dat de les voorbij was, en besloot om er niet meteen over te beginnen. Ula leek nogal luchtig te praten over wat er gisteren gebeurt was: ik zei haar “Do you want to know what happened this mornign? I saw a boy walking inside Katy’s room. She slept with somebody!” en Ula zei “Yeah, it’s Erasmus life!” of zoiets. Ze zal waarschijnlijk wel gezien hebben dat ik er toch niet goed van was, maar ik zag dat ze het gewoon beter kon relativeren. Misschien moest ik dat ook wel doen, maar nadat we het International Office bezochten om mijn papieren in orde te brengen – wat overigens niet echt gelukt was – gingen we wat kletsen op de bank in de patio. Ula zei me dat ze vroeger ook zo’n vriendinnen had gehad en dat ze had geleerd om de dingen los te laten, dat mensen zelf verantwoordelijkheid voor hun leven moest opnemen en dat het haar geluk niet in de weg mocht staan. Ik was zo verwonderd door de kracht van haar persoonlijkheid, ik had echt respect voor haar. Zelden heb ik mensen van mijn leeftijd ontmoet die psychologisch zo constructief kunnen denken. Ik wist nu dat ik met haar kon praten, ook al waren we het niet altijd eens met mekaar. Ik denk dat Ula ook begreep dat ik niet wilde roddelen of prietpraat wilde houden, maar dat ik echt bezorgd was om Katy, en dat ze mijn verantwoordelijkheidsgevoel en beschermingsdrang begreep. We besloten dat als dit nog een stapje verder zou gaan, dit gedrag van Katy, dat we dan wel zouden ingrijpen, maar dat het eigenlijk onze zaken niet waren en dat we gewoon moesten genieten van ons leven hier. Dat is zo, maar misschien ben ik dan toch minder egocentrisch dan ik dacht!

Vida española 028

At 12.30PM Ula and I went to a Yoga lesson. It was offered for free in the university. We would meet Anne and Katy here, because they would participate too. We thought that they wouldn’t show up anymore, but Katy did after all. I just pretend I didn’t see anything that morning, but I tried not to talk with her or something, because I also didn’t want to pretend or lie about things. After half an hour Katy left the yoga practice. Ula and I took the whole course and we both relaxed and stretched a lot. It was so nice! It was like I could really found a little bit of inner peace. I seemed to have lost that for a moment. Of course, we laughed a little bit too, because the course was in Spanish and I did not really understood everything, so when the trainer was not showing us what to do, I just sat there… 😉

Om 12.30u gingen Ula en ik naar de yoga-les. Die wordt hier wekelijks gratis aangeboden door de universiteit. We zouden Anne en Katy hier zien, want zij zouden ook komen. We dachten dat ze niet meer zouden opdagen maar Katy verscheen toch op het laatste nippertje. Ik deed alsof ik deze morgen niets had gezien en hield me wat afzijdig, ik wilde ook niet alsof doen. Na een half uur hield Katy het voor bekeken, en verliet ze de les. Ik en Ula volgden de rustige les verder en ontspanden tot en met. Het was echt heerlijk om elke spier op te spannen en vervolgens te ontspannen. Ik vond percies toch wel wat innerlijke rust. Natuurlijk werd er ook wel wat gelachen, want de les was in het Spaans en ik verstond er eigenlijk niet altijd veel van, dus als de lerares ons niet voordeed wat we moesten doen, dan zat ik daar maar wat. 😉

Even though I enjoyed this yoga, I still felt a little bit sick. My body was crashing, it had all been too much. Probably it was the resistance against all these new things that I wasn’t used to so far. So I went home for lunch. I was alone for a while, until Katy arrived. She accompanied me on the table and I decided not to start talking about it, even though that was hard for me. I wanted to test her and see if she would tell me by herself. And fortunately, she did tell me! I felt released and I was happy that she was just honest with me! But how much it was all against my nature of being, I had to pretend as if I didn’t see it… And I didn’t give a lot of comment about it at all, sometimes people have to walk their own path in life, you can’t do it in their place. That’s just not how it works. I just hoped that she knew I was there for her in case she needed somebody to talk about it. But the atmosphere between us got a little bit tensioned that day, and I felt as if there would come a  moment that we might wanna talk about some things. But that’s something for later, for now we just won’t…

Hoewel ik genoten had van de les, voelde ik me steeds zieker worden. Mijn lichaam was op, het was te veel. Het was waarschijnlijk de weerstand tegen al deze nieuwe dingen die ik nog niet gewend ben. Dus ging ik naar huis voor lunch. Ik was even alleen, tot Katy weer thuiskwam. Ze schuifde mee aan tafel en ik zei nog steeds niets over wat ik wist. Ik wilde kijken of ze het zelf zou vertellen. Mijn vermoeden, wat ik overigens ook tegen Ula zei, klopte: met haar nachtelijk avontuur zou Katy aandacht willen verkrijgen, ze zou erover praten als een puber die voor de eerste keer een joint heeft gesmoord. En dat gebeurde ook: Katy vertelde dat ze een geheim had, en dat ik haar niet mocht beoordelen, dat ze nog nooit zo’n leuke jongen had ontmoet en dat ze heel goed gepraat hadden (wat overigens dus ook niet kan in een discotheek volgens mij, maar bon). Ik ging een beetje mee in haar leefwereld door de juiste reacties  te geven en de juiste vragen te stellen. Ik had door wat zij zelf nog niet door had. Maar soms moeten mensen hun eigen weg gewoon bewandelen, je kan het niet in hun plaats doen. Zo werkt het nu eenmaal niet. Ik probeerde het gespreksonderwerp te veranderen en vroeg haar of ze mee naar school wilde stappen. Dat deden we. Ik voelde dat de sfeer tussen mij en Katy met de dag meer gespannen werd, en ik voelde ook dat er een moment gaan komen waarop we eens serieus gaan moeten praten. Maar nu niet, nog niet…

When I went back to school, some local students told me that there wouldn’t be class from Marketing today, because the teached appeared to have posted it on the online school platform, which I didn’t check because I didn’t have access to it yet. So I went back home, and was happy to get some rest. I just went quickly to the library and the copy center, and on my way home I went to ask some things in the real estate agency. I asked them for sheets, a cutting board and I told them one of our door handles was broken. And yes, I did it, all by myself, in Spanish! Well, with a lot of sign language that came along with it! But hey, it’s only day 6 in Gandia, so there are still 144 to go!!!

Toen ik aan mijn leslokaal arriveerden, vertelden enkele lokale studenten me dat er geen Marketing zou doorgaan vandaag, de leerkracht had blijkbaar een bericht op het online schoolplatform gezet. Maar omdat ik er nog geen toegang toe heb, had ik het niet gelezen. Ik zou dus maar terug naar huis gaan, en was best blij want ik moest dringend wat rusten. Ik ging nog snel naar de bibliotheek en liet een aantal papieren kopiëren, en onderweg naar huis passeerde ik langs ons immobiliënkantoor om een extra paar lakens te vragen, en om te zeggen dat een van onze deurklinken kapot was. En jawel hoor, ik deed dat alles met glans in het Spaans! Alez, het is te zeggen, met de nodige gebarentaal erbij. Maar ach wat, we zijn nog steeds dag 6 in Gandia, het dat wil zeggen dat ik er nog ongeveer 144 te gaan heb!!

Once home I did a huge siesta, that ended when the handyman knocked our door. He came to repare the door! I felt terrible after I woke up and I was like turning around by bed for a while. Andrea gave me the medicins the doctor gave her, and it made me feel a little bit better. Andrea is really sweet, I think I really like her. And Katy too of course, no matter what happened, ánd that she still hasn’t done the dishes of our paella-dinner. Haha!

Eens thuis hield ik een diepe siesta, die ophield toen de klusjesman aan de deur stond. Hij kwam de klink repareren. Ik voelde me barslecht toen ik opstond en hing een tijdje rond mijn bed te draaien. Andrea gaf me zo’n oplosbaar vies medicijn waardoor ik me vervolgens wel weer wat beter voelde. Andrea is echt wel lief, ik denk dat ik haar echt wel mag. En Katy natuurlijk ook, ongeacht het hele gedoe, én dat ze de afwas van onze paella-avond nog steeds niet gedaan heeft. Haha!

So tonight I made my own version of Fajita-chicked with tortilla’s and rice, as I am used to do it at home, and the girls thought it was delicious. Anne came again for dinner, it looks like an American soap here, sometimes. I just try to speak only Spanish with Andrea, and with the Americans I speak English, because their Spanish is not so good yet. After again, a very late dinner, I suddenly really longed for ice-cream! I haven’t had it since I’m here and so I convinced Anne and Andrea to go with me to the Burger King in front of our door, to get some soft ice, hmmmm!!! And Katy, yeah, she stayed home to do the dishes finally! 😉

Ik maakte vanavond mijn eigen versie van Fajita-kip met tortilla’s en rijst, zoals ik dat thuis gewend ben, en de meiden vonden het heerlijk. Anne kwam ook weer avondeten, het lijkt hier wel een Amerikaanse soap, soms. Ik probeer nog steeds enkel Spaans te spreken met Andrea, en met Anne en Katy praat ik Engels, omdat zij nog niet zo goed Spaans kunnen, en het ook niet echt willen spreken tijdens het “babbelen”. Na het – weeral zeer laat – avondmaal, had ik plots zo’n zin in een ijsje, dat ik Anne en Andrea overtuigde om even mee naar buiten te gaan om een ijsje te gaan eten. Op alsook 25 voetstappen van ons appartement is een Burger King waar je heerlijk softijs kan krijgen, hmmmm!!! En Katy, tsjah, die deed vanavond de afwas!! 😉

Buenas noches!

Gandia – Day 2, 3 & 4

I haven’t been writing my diary / blog since Saturday and it looks like an age ago, in positive sence though. There has happened so many things and it looks like I’m here already for weeks or something. I hardly can’t believe, it’s so busy – almost too busy – because I’m quite tired already, even though it is so fantastic out here! I’m also thankful to myself to have ‘fought’ for this opportunity. And I’m experiencing lots of great things. Of course I am very conscious about getting used to it soon, that things will becoming boring and that maybe I will even get a little bit homesick after a while. But everything starts with consciousness, as I used to learn someday…

Ik heb al niet meer in mijn dagboek / blog geschreven sinds zaterdag en dat lijkt wel een eeuwigheid geleden, in positieve zin dan. Er is al zoveel gebeurd en het lijkt wel alsof ik hier al weken ben ofzo. Ik kan het haast niet geloven, het is druk – bijna te druk – want ik ben al best heel moe, maar het is fantastisch! Ik ben mezelf zo dankbaar dat ik ‘gevochten’ heb om hier te geraken. En ik maak hier onwaarschijnlijk veel leuke dingen mee. Natuurlijk ben ik me er wel bewust van dat mijn klopje nog zal komen, eens het nieuwe eraf is en je begint terug te denken aan thuis ofzo. Maar alles begint bij bewustzijn, heb ik ooit geleerd…

Anyway, where did I finished my last post? Oh yes, Saturday afternoon more or less after a late breakfast and some shopping… Katy and I held a siesta, after I posted a blogpost, more or a less around 9 pm. After that we cooked dinner: a descent pasta with some improvising. Katy thought it was suprising how I make my sauce: light kitchen cream with tomato parts from a can and some Italian herbs, in combination with some chickenblocks, onion and garlic. That’s not how they used to do it in America, but there are more cultural differences, where we can laugh with fortunately. What we learned quickly about the Spanish culture – besides the word ‘tranquila’ – is to give each other 2 kisses everytime you meet: one on every cheek. Anyway, after our pasta we dressed up for a first fiesta, in one of the most famous discos of Gandia: Cocoloco, that gave a ‘closing party’, which means it will be the last party, which is a pitty. The club is going to move out and it’s not known by now where they are going to re-open and where exactly it will be. After we ate and got dressed, we went to a pre-flat-party around midnight: a sort of a warming-up in somebody’s apartment. We didn’t really know the person we were going to, the only thing we knew was that he invited all the Erasmus students and so also us. He putted it in our Facebook Erasmus Gandia group, with the address and stuff. (In this group we post all kinds of things like who has classes where, whether we can meet somewhere, where to meet, whether somebody can help you with something, and so on).

Bon, waar was ik gebleven in mijn vorige post? Oh ja, zaterdagmiddag ongeveer na een laat ontbijt en wat shoppen… Katy en ik hielden een siësta, nadat ik het blog-bericht postte, zo ongeveer tot 21u. Daarna hebben we gekookt: een geslaagde pasta met wel improviseren. Katy vond het verrassend hoe ik mijn saus maakte: light keukenroom met tomatenblokjes uit blik en Italiaanse kruiden, in combinatie met wat kippenblokjes, ajuin en look. Dat zijn ze niet gewend zo in Amerika, maar zo zijn er wel meer culturele verschillen, waar we gelukkig goed om kunnen lachen. Wat we al snel leerde over de Spaanse cultuur – buiten het ‘tranquila’ woordje – is mekaar twee kussen te geven bij elke ontmoeting: één op elke wang. Enfin, na onze pasta hebben we ons klaargemaakt voor een eerste fiesta, in de meest beroemde en beruchtste discotheek van Gandia: Cocoloco, die helaas een ‘closing party’ gaf, wat duidt op het laatste feestje. De club gaat verhuizen en het is nog niet percies gekend wanneer en waar ze zal heropenen. Nadat we dus gegeten hadden en aangekleed waren, gingen we rond middernacht naar een pre-flat-party: een soort van opwarmertje in iemands appartement. We kenden de persoon waar we naartoe gingen van geen haar of pluim maar het enige wat we wisten was dat hij alle Erasmus studenten vriendelijk had uitgenodigd met een uur en een adres erbij, in onze Facebook-Erasmus Gandia-groep. (Hierin posten we allerlei dingen zoals wie heeft waar welke les, kunnen we samen iets doen, waar spreken we af, kan er iemand mij helpen met iets, etcetera).

First dinner 001
On our way to the appartment it became clear that Gandia actually becomes alive after midnight. Who ever goes on the streets before, is considered to be not knowing what building a party is. So there we went than.. With a bottle of ‘sidra’ towards Las Alondras (name of the apartment). There were almost 30 persons in one living room and it was so crazy: the whole table was full with booze and everybody was chatting in English and / or Spanish. Thé question of the night was: What’s your name, where are you from and since when are you here? With the result that after 30 times of the same kinds of conversations I forgot about everybody’s name, home country and arrival date, but fortunately we have something called Facebook on which you can easily recognize and find people because of their… Face! So good that I’m good at remembering faces! (I can also find these students on that Facebook Erasmus Gandia group, really a good tool so!).

Op weg naar dat appartement was het al snel duidelijk dat Gandia echt pas begint te leven na middernacht. Wie ervoor op straat komt, weet echt niet wat feestjes bouwen is. Dus daar gingen we dan maar… Met een fles ‘sidra’ richting Las Alondras (naam van het appartement). Er waren wel 30 mensen in één woonkamer en het was echt zot: de hele tafel vol flessen dranken en iedereen stond wat te kakelen in het Engels en/of het Spaans. De vuurvraag van de avond was: wat is je naam, vanwaar kom je en sinds wanneer ben je hier? Met als gevolg dat ik na 30 van diezelfde gesprekjes bijna iedereens naam, afkomst en aankomstdatum vergeten was, maar gelukkig is er dan zoiets als Facebook waarop je mensen weer kunt herkennen aan hun gezicht. Daar ben ik beter in dan in namen onthouden! (Ik vind al de studenten dus ook makkelijk terug op die Erasmus Gandia Facebook groep, echt handig dus!).

2

4
Around 2.30 AM we decided to go to a bar, no idea which one and where at that moment, but we just followed these folks… And why we didn’t go to Cocoloco right away? Well, because it’s NOT DONE in Spain to arrive at a party before 4AM, because there’s nothing to do / to see yet. So there we went, with our Erasmus-folks on our high heels, through the dark streets of Gandia, in which apparently there were way more people and cars during the night than during the day. By the time we arrived in the so called ‘Ukelele bar’ in the local outgoing district (like a Red Light District but with bars and without prostitutes), I couldn’t stand the pain anymore because of walking too long on high heels, that’s the result of the broken ankle. So fortunately Katy wanted to walk home with me to change shoes. Do you know the feeling? That when you really can’t enjoy a party because of needing to go to a bathroom when there is none? Of in this case, having a bad time with your shoes?! Well, we were both happy to go home for a while. But… We weren’t there yet!

Rond 02.30u besloten we naar een bar te gaan, geen idee de welke en waar op dat moment, maar we volgden de kudde maar… En waarom we niet eindelijk naar dat gigantische Cocoloco-feest gingen? Wel, omdat het NOT DONE is om in Spanje voor 4 uur naar een discotheek te gaan, want dan is er nog niets te zien / te doen. Dus daar gingen we dan, met onze Erasmus-bende op onze hakken, door de duistere straten van Gandia, waarin ’s nachts veel meer mensen en auto’s leken te zijn dan overdag. Tegen de tijd dat we aankwamen in de Ukelele bar in de plaatselijke uitgangsbuurt (percies een soort Red Light District maar dan alleen met bars en zonder prostituees), zakte ik al bijna door mijn benen van de pijn aan mijn voeten. Ik kan dus echt niet lang op hakken lopen, dat is het resultaat van mijn ooit gebroken enkel. Dus gelukkig wilde Katy even naar huis met me gaan om van schoenen te wisselen. Ken je dat gevoel? Dat je echt niet meer kan en dat je plots ook echt niet meer kan genieten van een feestje? Gewoon omdat je bijvoorbeeld dringend naar toilet moet terwijl er geen in de buurt is, of omdat je voeten dus zo pijnlijk aanvoelen? Wel, we waren dus allebei blij om even over huis te gaan. Maar… We waren er nog lang niet!

So even though it was just 10 minutes of walking, it looked like forever because of this pain! So Katy suddenly said, do it the American way, take out your shoes and just walk on your panties! You need to know there was glass everywhere so that was quite dangerous but I felt like I couldn’t do anything else anymore. Result: dirty panties and those panties of Katy were already broke: scratch in it! While walking we thought it might be the result of the Panty Rippers (rum+pineapple juice) we made earlier that evening in our house. KARMA???

Ook al waren het maar 10 minuten stappen, het leek een eeuwigheid te duren door die pijn! Dus zei Katy, do it the American way, take out your shoes and just walk on your panties! Moet je weten dat er overal glas ligt dus dat was super gevaarlijk maar ik kon niet anders. Gevolg: vuile panties en die panties van Katy waren al kapot gegaan: ladder erin! Al wandelend bedachten we dat het wel echt het resultaat moest zijn van de Panty Rippers (rum+ananassap), die we eerder die avond als opwarmertje na onze pasta maakten thuis. KARMA???

Palapa-Panty-Ripper

Once we changed our high heels into ballerina’s, we left for Cocoloco (finally!). There we were meeting the others again. Meanwhile it must have been around 4 AM and the streets were packed with people! It appeared that there even came people from Madrid to come to this party because it would be so great! So it’s not ‘just because’ that the Spanish version ‘Gandia Shore’ of the American tv-show ‘Jersey Shore’ is here in Gandia. So it is thé going out destination, so it seems. Not really my king of thing, but it really became an unforgettable and great night, and I just try to make the best out of it! And once you’re starting to dance, everything goes loose. Not only the legs, but also the needed alcohol!

Eens de hakken gewisseld waren naar ballerina’s, vertrokken we eindelijk naar Cocoloco. Daar zouden we de anderen ontmoeten. Inmiddels moet het dus rond 4 uur ’s nachts geweest zijn en de straten bleven maar meer en meer mensen vertonen. Naar het schijnt kwamen er zelfs ‘fuifbeesten’ van Madrid toegestroomd om dit gekke feestje mee te kunnen maken. Het is dan ook niet voor niets dat de Spaanse versie ‘Gandia Shore’ van het Amerikaanse televisieprogramma ‘Jersey Shore’ hier in Gandia is opgenomen. Het is dé uitgaansbestemming, zo blijkt. Niet écht mijn ding, maar al bij al werd het een te gekke avond, en heb ik gewoon geprobeerd om een klik in mijn hoofd te maken. En eens je dan aan het dansen bent, gaat alles lekker los. Niet alleen de benen, maar ook de nodige drankjes!

cocoloco
I think that we left around six or seven, because some of the guys started to get annoying, a little bit too loose, not only with their legs and drinks, let’s say. Especially Katy had a big time with it… You know, you can feel it when enough is enough! Fortunately there was this really kind Mexican student, Israel, who helped us to get rid of them and he walked us home safely. Oh, I almost forgot to mention that we became like friends with another American student, Anny! She’s so nice too! So as if it’s my destiny, I’m stuck with people from the continent of America. Haha! But I don’t mind at all! Good for me!!

Tegen een uur of zes / zeven, besloten we toch maar naar huis te gaan, want sommige jongens werden een beetje te los, niet alleen met hun benen en hun drankjes. Vooral Katy had er last van… Je weet wel, je voelt het wanneer het genoeg is geweest! Gelukkig was er een lieve Mexicaanse student, Israel, die ons er vanaf hielp en ons naar huis wandelde. We werden trouwens ook vrienden met een andere Amerikaanse studente, Anny. Dus leek mijn lot vast te zitten aan het Amerikaanse continent, wat mensen betreft. Haha! Good for me!

Once home, i wasn’t sleepy at all! So Katy and I talked about our crazy night, bad boys, good boys, things we like, things we hate, and other girls-stuff. We ended our conversation with a big hug and decided that we already really liked each other a lot! That’s how it supposed to be! 🙂

Eens thuis, had ik natuurlijk nog niet echt slaap! Dus babbelden Katy en ik nog even over de zotte nacht, stoute jongens, lieve jongens, dingen die we leuk vinden, dingen die we haten, en zo van die meidenpraten. We eindigden ons gesprek met een dikke knuffel en besloten dat we mekaar al echt graag begonnen te hebben! Zo hoort dat! 🙂

The next morning, or better to say the next afternoon in Belgian norms, I woke up around 2PM. Yeah, what did you expect?! A strong coffee later, I felt better and I didn’t have a hangover fortunately. We talked again via our favourite communication tool – Facebook – with our American friend Anny, that appeared to live just around the corner! We held a siesta on the beach and enjoyed the spring-sun. And to those who thought I was talking a lot, you haven’t seen these American girls yet!!! They never seem to stop, which is funny and it makes me look a little bit more silent! Did you ever imagine that?

De volgende ochtend, of beter gezegd middag in Belgische normen, werd ik wakker rond 2 uur ’s middags. Tsjah, wat had je gedacht?! Een stevige koffie hielp me er weer bovenop, en gelukkig had ik niet veel last van een kater. We spraken via ons geliefkoosde communicatiemiddel – Facebook – af met onze Amerikaanse vriendin Anny, die toevallig net om de hoek woont. We maakten er een siesta op het strand van en genoten van het lentezonnetje. Voor zij die dachten dat ik al een spraakwaterval was, je hebt die Amerikaansen hier nog niet ontmoet!!! Ze lijken maar niet uitgepraat te geraken, wat wel best leuk is en daardoor lijk ik voor eens de wat stillere te zijn! Waar gaan we dat schrijven?

First Party & Beach day 010 First Party & Beach day 015

By the time of sunset we went back home to prepare ourselves for a dinner somewhere in the neighbourhood. We went to an Italian restaurant and I ate a pizza for 6 euro. It doesn’t seem to get more expensive out here!

Tegen zonsondergang gingen we weer naar huis om ons klaar te maken voor een etentje ergens in de buurt. We gingen naar een Italiaans restaurantje en ik at een pizza voor 6 euro. Duurder is het hier niet! Ook bestelden we een jarra de sangria, een karaf dus voor 8 euro, die we gelukkig deelden want dat was een royale karaf, naar Belgische normen.

Around 9 PM we went to the €1-bar, yes! You’ve heard that right – where everything is €1 (on Wednesdays and Sundays). The other Erasmus-students would have their dinner there, and when I arrived and saw them eating, I have to admit that looked all pretty good for just €1, so we’ll have to try that later. But we certainly will, since I just arrived here! We ordered some drinks (also for €1) and ended up as the last people in the bar, playing some silly game called ‘yo nunca nunca’ (never have I ever…), some sort of shot-game in which you have to drink everytime that one of your table-mates makes a statement which is true for you. To give an example (that was really used): Yo nunca nunca… had sex with somebody while I was on Erasmus. Hmm, yeah… No comment! I don’t have to explain you guys that the ‘copas’ were empty very soon, certainly because our table had a lot of Turkish and Mexican people!

Omstreeks 9 uur ’s avonds gingen we naar de €1-bar, jawel je hoort het goed – waar alles €1 kost (op woensdagen en zondagen). De andere Erasmus-studenten zouden er hun avondmaal hebben, en toen ik hen zag eten, moest ik toegeven: het zag er best heel goed uit voor €1 per tapa, dus dat moeten we zeker nog eens doen. Maar dat zal er niet aan mankeren, ik ben hier nog maar pas! We bestelden gewoon wat drankjes (ook voor €1) en eindigden als laatsten in de bar door een onnozel spelletje “Yo nunca nunca…” (Never have I ever…), een soort shot-spelletje waarbij je moet drinken elke keer dat een van je tafelgenoten een uitspraak doet waaraan je moet geloven. Om een voorbeeld te geven (dat werkelijk gebruikt werd): Yo nunca nunca… had sex with somebody while I was on Erasmus. Tsjah… No comment! Ik hoef jullie niet te vertellen dat de copas snel leeg waren bij de meesten, zeker gezien onze tafel uit voornamelijk Turken en Mexicanen bestond!

Viva Gandia 001

Sunday evening I went to bed too late again, and I had drunk too much again too (even though I’m good at measuring what I can take and what I don’t, but anyway…). For the first time I also put my alarm on and I would have to wake up around 08.30AM because at 10AM Monday morning we would go to the university for the first time, to go and find the International Office, and the Sala de Conferencia because we would have our first Erasmus-meeting and some sort of an orientation in this new school. Almost forgot to mention that we came to Gandia to study and not only to make parties! 😉

Zondagavond lag ik bijgevolg weer veel te laat in bed, en had ik weeral veel te veel gedronken naar mijn persoonlijke normen (al weet ik het al bij al redelijk goed in de hand te houden, maar toch…). Voor het eerste zette ik ook een wekker en zou ik moeten opstaan om 08.30u want om 10 uur maandagochtend zouden we voor het eerst naar de universiteit wandelen, waar we het International Office moesten zien te vinden, alsook de Sala de Conferencia voor onze eerste Erasmus-meeting en een soort oriëntering in deze nieuwe school. Bijna vergeten dat we dus naar hier kwamen om te studeren en niet alleen om feestjes te bouwen dus! 😉

While I’m writing this it’s already mondayevening and the meeting is over. It was chaotic – but what else did we expect, we’re in Spain! – but everything went well. I thank that to my perfectionism I guess, because I prepared really well in Belgium, by looking up my courses, schedules and timetables already. I also had a sort of folder in which I put all my practical paperwork, so that really helped me through the morning. By 2PM it became clear that my first course would be at 3PM, Recursos Culturales. No idea what it was about, but we had to lunch first. Most of the students decided not to go to their first classes, even though the first ones are considered to be the most important ones in Belgium. You can imagine how I looked like a nerd!

Inmiddels is het maandagavond wanneer ik dit schrijf en is de meeting afgelopen. Het was chaotisch – wat hadden we anders verwacht in Spanje – maar alles is redelijk vlot verlopen. Dat dank ik aan mijn perfectionisme, dat ervoor zorgde dat ik mezelf redelijk goed voorbereid had op alles in België, door onder andere online mijn uurroosters al op te zoeken, alsook de vakken die ik kon volgen en de tijdstippen ervan. Ik had ook al een soort kaft met al mijn praktische papieren gemaakt, dus die heeft mij door de ochtend gered. Tegen een uur of twee was het duidelijk dat ik om drie uur mijn eerste les zou hebben, Recursos Culturales. Geen idee waarover dat zou gaan, maar eerst moesten we nog lunchen. De meeste studenten leken niet te gaan naar de eerste lesdag, ook al wordt die eerste les in België als een van de belangrijksten uit de hele semester beschouwd, en leek ik wel de nerd van de hoop te zijn.

So I had lunch at the Mexicans their flat, and afterwards ran like a crazy to the aula, where I arrived just in time to follow the course. Because if there is one rule I put up for myself, it is that I do not have to pass the class with great grades or something, but that I at least tried to give the best of myself and go for it. So this Erasmus-thing might be the time of my life, but I rather don’t want to see it as a wasted time in my studies. Let’s kick some ass, and VAMOS A SEGUIR TODAS CLASES ENTONCES! (Let’s follow all the courses).

Ik had dus snel mijn lunch bij de Mexicanen in hun appartement, en snelde vervolgens als een idioot naar de aula, waar ik net op tijd arriveerde om de les te volgen. Want als er één regel is die ik mezelf opleg, is dat ik niet perse hoef te slagen voor alle vakken, maar op zijn minst het beste van mijzelf ervoor moet geven. Dit Erasmus-gedoe mag dan wel de tijd van mijn leven worden, maar ik zou het later niet graag bekijken als iets dat ik zie als verloren tijd op studiegebied. Let’s kick some ass, en VAMOS A SEGUIR TODAS CLASES ENTONCES! (Laten we ervoor gaan, en laten we alle lessen volgen om te beginnen!)

Maybe nice to end this blog: the first course, in Spanish, with the local students and hardly any Erasmus-students, was quite alright. The teacher spoke clearly Spanish, to my biggest surprise – because you also have this really fast and weird speaking Valencianos – and the course contained more or less some interesting stuff, and understandable. The first unit was about cultural resources, how to maintain and protect it and so on. The teacher said that we would make 4 trips this semester: one to Palacio Ducal, an authentic palace here in Gandia, also one to the historical center of Valencia, and other things like a Monasterio or something: but I have no idea what to expect of it so far. It just looks fun! And I promise myself not to panic yet about it!

Misschien nog even leuk om af te sluiten: de eerste les, in het Spaans, met de lokale studenten en haast geen Erasmus-studenten, viel best goed mee. De docent sprak duidelijk Spaans, tot mijn geruststelling – want je het ook van die ratelslangen en lispelaars – en de inhoud van het vak was min of meer verstaanbaar en ook nog eens interessant. Het eerste thema ging over cultureel erfgoed, hoe het te bewaren en te beschermen enz. De docent zei dat we ongeveer 4 uitstappen zouden maken dit semester: onder andere één naar Palacio Ducal, een authentiek paleis hier in Gandia stad, alsook naar het historische centrum van Valencia, en nog een paar andere dingen zoals een Monasterio ofzoiets; maar ik heb geen flauw idee wat ik ervan mag verwachten. Het lijkt gewoon best leuk! En ik beloof mezelf om voorlopig niet te panikeren!

libro

Right now we got the task to read the first chapter of a book, called “Gestión del patrimonio cultural”, which we would be able to find in the library of the university. I had a feeling about or not having enough books for everyone so needing to be the first one to get it, and I was right about it! There were only 2 books for the 40 students in that class. And as I was lucky by accident: I ran as if I was nuts to the library, which I appeared to encounter easier than the book itself – and when I finally went to ask where I could find this book at the information desk, some guys passed by and wanted to rent these 2 only books. I guess they must’ve seen how desperate I was, because they gave me one of their 2 books because they could share the other one, because they are flatmates. That was so kind of them! Isn’t that beautiful to end my second blog post from Spain?

We kregen de taak om het eerste hoofdstuk in een boek, genaamd “Gestión del patrimonio cultural” te lezen, dat we konden vinden in de bibliotheek van de school. Mijn buikgevoel was correct want ik bedacht me meteen: oeps, als we dat in de bibliotheek moeten vinden, gaan er of maar enkele exemplaren van zijn en moet ik zorgen dat ik er dus als de eerste geraak, of gaan er echt wel héél veel exemplaren moeten zijn van dat boek, want we waren toch ook met zo’n 40-tal studenten in die les. Buikgevoel bleek correct te zijn: er waren maar 2 boeken voor de 40 studenten. En alsof het een geluk bij een ongeluk was: ik zocht als een gek naar de bibliotheek, die ik uiteindelijk nog redelijk snel vond – in tegenstelling tot het eigenlijke boek – en toen ik naar de infobalie snelde om het ten slotte te vragen, kwamen er doodleuk even een stel jongens met de 2 enige boeken aangewandeld. Geluk bij een ongeluk dus, want de lieve jongens bleken ook flatgenoten te zijn, en besloten één van hun twee boeken aan mij te geven om uit te lenen. Is dat niet mooi om mijn tweede blog vanuit Spanje af te sluiten?

Let’s just call it a sign of prosperity, and the art of sharing.

Een teken van verdraagzaamheid, de kunst van het delen.

forbearance-a-quality-of-sainthood

Gandia – Day 1

I woke up around 11AM. You know how it goes, in such a way that you totally forgot where you were… Yep, I’m in Spain!!! Now I’m starting to realise that it wasn’t just a dream! It is all happening for real! And oh yes, the bed is a good one, I can conclude. Now I’m on my terrace, writing and sitting in a nice long-chair and I see Gandia for the first time in color and light. I can see the sea at around and about 30 meters from here, as well to the left, to the front as to the right. It is awesome! (if you are prepared to see through the mass-tourism buildings from the seventies/eighties in this coastal area of course).

Ik werd wakker om 11u. Je kent dat wel, op zo’n manier dat je totaal vergeten bent waar je was… Jep, ik ben in Spanje!! Nu dringt het pas door: het was dus geen droom! Het gebeurt allemaal écht! En oh ja, het bed is bij deze dus ook goed gekeurd. Nu zit ik op het terras, in zo’n lekkere relax-stoel en ik zie voor het eerst Gandia in kleur en licht. Ik zie de zee op zo’n 30 meter afstand, zowel links als recht voor als rechts van me. Dit is prachtig! (als je bereid bent om door de massa-bebouwing van de jaren ’70-’80 in deze badplaats te kijken natuurlijk).

Yesterday I left from Belgium, let me tell you about that shortly. The morning was okay, I said goodbye to my cats, Minou and Biscuit (who are now staying for 5 months at my mothers house) and I must admit that I peaked a tear away. You can laugh about it, but they mean so much to me, more than just pets: they represent that something or somebody int his world really needs me, and depends on me, and so I do not only see them as a symbol of unconditional love, but also as a learning process of responsability. And having to give that out of my hands now, almost feels like failing. But I will come back, always, I promised them. And I also said that if there would be a day that I wouldn’t return, it would be the day that I take them with me... And as if they understood it all, they let themselves be hugged for a last time. My Minou, my Biscuit: I give you such an inner kiss that you will have enough love to survive 5 months with ‘grandma’. And than my first tear felt down and I decided to make up my mind…

Gisteren ben ik dus vertrokken uit België, misschien even een kort relaas daarover. De ochtend verliep vlot, ik nam afscheid van mijn poezen, Minou en Biscuit (die nu 5 maanden bij mijn mama gaan wonen) en moet toegeven dat ik toch wel een traantje moest wegpinken. Je mag erom lachen, maar ze betekenen veel meer voor me dan gewoon huisdieren: ze betekenen dat iets of iemand op deze aardbol me nodig heeft, en van me afhangen, en dus zie ik het buiten onvoorwaardelijke liefde ook als een leerproces van verantwoordelijkheid. En dat nu uit handen geven, voelt bijna aan als falen. Maar ik kom terug, altijd, heb ik ze beloofd. En ik zei ook nog dat als ik op een dag niet terug zou komen, ik hen mee zou nemen… En alsof ze het allemaal begrepen, lieten ze zich nog een laatste keer knuffelen. Mijn Minou, mijn Biscuit: ik geef jullie zo’n innige kus dat jullie genoeg liefde hebben om 5 maanden te overleven bij ‘de oma’. En toen viel de eerste traan en dus besloot ik om de knop om te draaien…

At the airport I had to go through the necessary portion of misery: my 2 suitcases of 20 kg each (40 kg together) were not accepted for the price of €25 per extra checked in suitcase. So it stayed 23kg, no matter how many suitcases you checked in, so I had to pay an extra charge of €12 per kg. So 40 kg – 23 kg = 17 kg extra x €12 = €204 + €25 for the extra suitcase = €229!!!!! Crazy!!!!! That was more than the actual price of a return-flight itself! So I might as well have taken a friend to come over to drop my luggage off!!!! After again doing some re-pakcing (this really didn’t seem to have an ending and I was sweating terribly) I could check-in anyway: 33 kg in stead of 40 kg it turned out, which made that I still had to pay 10 kg excess luggage and so €120 + €25 of the extra suitcase is wat I paid. NOT SO FUNNY!!! But afterwards I look at it like: okay for €145 I could still not buy all this stuff again in Spain, but I really need it anyway so yes… Let’s just drop this topic! At the security checkpoint they also stopped me because I had… Yes you hear it right… My scissors! I should’ve known that I couldn’t take them… 😉

Op de luchthaven kreeg ik eerst nog te maken met de nodige portie miserie: mijn 2 valiezen van 20 kg (samen 40 kg) konden niet ingechecked worden aan de voorgehouden prijs van €25 per extra in te checken koffer. Het bleef 23 kg, ongeacht het aantal koffers, dus moest ik per kg een supplement van €12 betalen. Dus 40 kg – 23 kg = 17 kg extra x €12 = €204 + €25 voor de extra valies = € 229!!!!!! Gek!!!!! Dat was meer dan de vlucht heen en terug op zich! Dus had ik net zo goed een vriendin kunnen laten meevliegen op mijn kosten!!!!! Na opnieuw wat herpakken (hier leek geen einde aan te komen en het zweet stond op mijn rug) kon ik dan toch inchecken: 33 kg i.p.v. 40 kg werd het, waardoor ik nog steeds 10 kg overbagage had en dus €120 + €25 van de extra koffer betaalde. NIET LEUK!!! Maar achteraf bekeken: voor €145 kan je toch al die spullen niet opnieuw gaan kopen in Spanje, maar je hebt ze wel écht nodig dus ja… Zand erover! Bij de security hield men me vervolgens ook nog eens tegen voor… jawel… mijn SCHAAR. Had ik moeten weten! 😉

Fortunately my mother and her boyfriend brought me to the airport so I didn’t have to go through all of this on my own. When I had to go to the gate, of course she started crying like a baby, which made my laugh and cry at the same time (awkward!). And I said: “Come on, Mum, don’t cry! Laugh! And be happy for me because I will be so happy there. You don’t have to be this sad! And you can still come and visit me!” But it doesn’t look like she is going to come to visit me because of her flying fear and the excuse that somebody has to take care of the cats. So up to that point, section Belgium.

Gelukkig brachten mama en haar vriend me naar de luchthaven zodat ik dit niet allemaal alleen hoefde te doorstaan. Toen ik naar de gate moest, begon ze natuurlijk wel als een gek te janken, waardoor ik al lachend de tranen in de ogen kreeg en zei: “Komaan mama, niet huilen! Lachen! En wees blij omdat ik blij ga zijn daar. Je moet toch niet verdrietig zijn! En je kan me nog altijd komen bezoeken hé!” Maar dat ziet er toch niet naar uit gezien haar vliegangst/excuus dat er iemand bij de poezen moet blijven. Tot daar dus hoofdstuk België…

Excess Bagage

Once I arrived in Spain, I realised that I didn’t really know at what time and where exactly I could catch a train to Gandia, but everything went well after all. I was just so tired of carying all this luggage: subway in and out, train in and out, … And there I was suddenly: in Gandia Estación! It was only a pitty that it was already dark and my immo-guy forgot to pick me up so I had to wait a while in the local cantina.

Eens aangekomen in Spanje, besefte ik dat ik zelfs niet wist om welk uur en waar exact er een trein naar Gandia vertrok, maar alles verliep desalniettemin vlotjes. Ik was enkel doodop van mijn vele bagage te dragen: metro in, metro uit, trein in, trein uit, … En daar was ik dan plots: in Gandia Estación! Helaas was het al wel donker en vergat mijn immobiliën-man mij op te pikken en moest ik nog wel eventjes wachten in de plaatselijke cantina.

When we were driving to LAS DELICIAS (the name of the appartment where I am staying), I tried my best Spanish and made a converstation, which went pretty well… But… This man was so crazy, strange, almost scarry funny, that I was sick of him right away. Hahahaha 😀 He gave me some sheets and started joking about “cuarenta (40) minutos hasta la escuela”, while I was asking “quatorze (14), verdad?” And than he joked something about “lejos, eh?” (far away).. And I said “no, no, muy cerca” (very close)… Pfft, finally he told me something about “siete (7) minutos” and I really didn’t get the message nor the joke about it to entertain a tired person this way. The school is quite close anyway, that’s my conclusion. Nice to know: with Katy, my room-mate, he came up with the same joke, so it turned out, when I told her about it.

Toen we naar LAS DELICIAS (naam van het appartement waar ik verblijf) reden, probeerde ik meteen in mijn beste Spaans een conversatie aan te gaan, wat op ‘schoonheidsfoutjes’ na toch heel goed lukte… Maar… Die man was zo gek, vreemd, bijna angstaanjagend grappig, dat ik al meteen genoeg van hem had. Hahahhaha 😀 Hij duwde me een bundeltje lakens in mijn handen en grapte iets over “cuarenta (40) minutos hasta la escuela”, terwijl ik vroeg “quatorze (14), verdad?” En dan grapte hij iets over “lejos, eh?” (ver weg).. En ik zei dan “no, no, muy cerca” (heel dichtbij)… Pffft, uiteindelijk zei hij iets over “siete (7) minutos” en snap ik nog altijd de grap er niet van om een vermoeide persoon zo te entertainen. De school is dus wel degelijk dichtbij, ter conclusie. Leuk weetje: bij Katy, mijn room-mate, haalde hij hetzelfde grapje naar boven, zo bleek achteraf, toen ik het haar vertelde.

Anyway, I recognised LAS DELICIAS directly and it was like love at first sight, as they say. In the elevator this young man of the immo also started making pictures of me and I felt so strange about it, unbelievable! 😦 And as soon as we entered the room, he disappeared! He said something about a fiesta esta noche (a party tonight) – read: this night – and that we had to go to the Tiki Bar, with the other Erasmus students. And than he left. Without any explanation, without taking the money he told to bring cash, without any boo or baa.

Bon, ik herkende direct LAS DELICIAS en het was meteen liefde op het eerste gezicht, zoals men dat zegt. In de lift begon de jonge man van het immo ook nog eens foto’s van mij te nemen en voelde ik me er zo vreemd bij, ongelooflijk! 😦 En al even snel als we binnen waren, was hij ook weer weg! Hij zei nog iets over een fiesta esta noche (een feestje deze avond) – lees: vannacht – en dat we naar de Tiki Bar moesten komen, met de andere Erasmus-studenten. En weg was hij dus. Zonder uitleg, zonder het afgesproken geldbedrag aan te nemen, zonder boe of ba.

And there I stood: Nice to meet you, Katy! My American flatmate had arrived yesterday already and she showed me the appartment. Except from a few little things, the appartment was fantastic (as you guys could already see on the pictures I posted on my blog before). Even though I couldn’t see everything, such as the view, in the dark. I installed internet on my pc and took the last available room.

En daar stond ik dan: Nice to meet you, Katy!  Mijn Amerikaanse appartement-genoot was gisteren al aangekomen en leidde me even rond in het appartement. Op een paar gebreken na was het dus echt fantastisch (zoals jullie eerder op de foto’s al konden zien hier op de blog). Ook al kon ik niet alles, zoals het uitzicht, goed zien in het donker. Ik installeerde internet en nam de laatste vrije kamer in beslag.

Unpacking bags? No time for that! We had to call the homefront via Skype, launch the first Facebook-post from Spain, and of course dinner! And found that Tiki Bar!! So I grap something out of my suitcase and we redressed. Went on the street! Gandia Nightlife? Yeah, Right?!! At 11PM we could hardly find any restaurant. For €8.50 we eventually had a “Menu del Día”, a terrible meal, but with 3 courses ánd a dessert ánd a drink included! Prices were okay though!

Koffers uitpakken? Daar was geen tijd voor! We moesten nog met het thuisfront Skypen, de eerste Facebook-post vanuit Spanje plaatsen, en natuurlijk avondeten! En die Tiki Bar vinden natuurlijk!! Dus nam ik snel iets uit mijn koffer en verkleden we ons. De straat op! Gandia Nightlife? Yeah, Right?!! Om 11u ‘s avonds vonden we maar moeilijk een restaurant nog. Voor €8.50 aten we uiteindelijk nog ergens een “Menu del Día”, een ranzig avondmaal, maar wel mét 3 gangen inclusief dessert én een drankje erbij! Prijzen vielen dus wel goed mee!

When we finnaly found the Tiki Bar, there only turned out to be a few locals and some youngsters. We ordered 2 cocktails and decided that we were or to late (it was 00.30AM) or too early. We think too early because most of the parties here start with a pre-flat-party but up til now we don’t realy know what the right answer is. At 3AM I eventually felt asleep, after a pretty busy day!, of which you just read the story. In the mean time it is 12.30PM, and we have to go to do some major groceries shopping and we still need to have breakfast… Viva España and her Tranquila-lifestyle!

Toen we de Tiki Bar vonden, bleken er enkel locals te zijn en wat plaatselijke jeugd. We bestelden 2 cocktails en besloten dat we oftewel te laat waren (het was 00.30u) en oftewel te vroeg. We denken het laatste gezien de meeste feestjes hier met een pre-flat-party beginnen maar tot op heden weten we het juiste antwoord nog steeds niet. Om 3u ‘s nachts viel ik uiteindelijk in slaap, na een toch wel bewogen dagje!, waarvan u hier het relaas net gelezen heeft. Inmiddels is het 12.30u, moet we mega-grote inkopen gaan doen en nog ontbijten. Viva España en haar Tranquilo-levensritme!Churros con Chocolate

P.S.: While I was publishing this, I already know that we were really too early for the Tiki Bar, most of the people arrived after 1AM, just when we left. Katy and I bought our groceries by now for some €120 and we had Churros con Chocolate for breakfast on a terrace, for breakfast. And to all those who are planning to visit me in Spain: you will have to try these Churros, whether you like it or not! DELICIOSA!!! Hmmmm!

P.S.: Ten tijde van publicatie is het geweten dat we dus wel degelijk te vroeg waren voor de Tiki Bar, de meesten waren aangekomen na 1u, net toen wij het voor bekeken hielden. Katy en ik hebben inmiddels inkopen gedaan voor zo’n €120 en we hebben Churros con Chocolate gesmuld op een terrasje van een plaatselijke bar, als ontbijt. En aan al diegenen die mij komen bezoeken: aan die Churros zullen jullie binnenkort ook moeten geloven! DELICIOSA!!! Hmmmm!

Statement of the day:

BE SO HAPPY THAT WHEN OTHERS LOOK AT YOU, THEY BECOME HAPPY TOO!