Gandia – University Life (1)

Logo_UPV_Gandia

After months of writing, Skyping, Facebooking and emailing about several trips, parties, new friends / enemies, countless beach days and eating / drinking parties, “the moment” finally came. Upon request of my many family members and friends, I decided to write something about my school life in Gandia. It’s about time, right?! After being in Spain for about 4 months… and having currently 1 month left…

Na maandenlang schrijven, Skypen, Facebooken en e-mailen over talrijke reisjes, feestjes, nieuwe vrienden, vijanden en ontelbare stranddagen en eet- en drinkpartijtjes, is het dan eindelijk zover. Op vraag van mijn vele familieleden en vrienden, besluit ik iets over mijn schoolleven in Gandia te schrijven. Dat werd tijd, nietwaar?! Na ongeveer 4 maanden in Spanje te zijn… En nog 1 maand over te hebben…

epsg4_ok

Well, let me briefly list up everything: I’m studying in Belgium Tourism and Leisure Management, and in February I traveled to Spain to follow the equivalent of my subjects during a semester at the Universitat Politecnica de Valencia – Campus Gandia. So here I am a student in the discipline ‘Grado en  Turismo’ and I follow all my lessons in Spanish. This is my course package:

Wel, laat me eventjes alles op een rijtje zetten: ik studeer in België Toerisme- en Recreatie Management, en ben in februari richting Spanje gereisd om gedurende een semester het equivalent van mijn vakkenpakket in België te komen volgen aan de Universitat Politecnica de Valencia – Campus Gandia. Hier ben ik dus een student in de richting ‘Grado en Turismo’ en volg ik al mijn lessen in het Spaans. Dit is mijn lessenpakket:

  • Francés II
  • Recursos Culturales
  • Geografía del Turismo y del Ocio
  • Marketing Turístico
  • Gestión Pública del Turismo

For those who are a little bit aware of the European credit system that is used in colleges and universities: each subject is good for 6 ECTS, so I take a total of 30 ECTS, like most model students. The credits will be later transferred to Belgium, through the European Erasmus system.

Voor zij dit een beetje op de hoogte zijn van het Europese credit-systeem dat gehanteerd wordt in de hogescholen en universiteiten: elk vak is goed voor 6 ECTS, waardoor ik een totaal van 30 ECTS opneem, zoals de meeste modelstudenten. De credits worden later getransfereerd naar België, via het Europese Erasmus-systeem.

And for those who are interested in my busy life as a student, this is my schedule:

En voor wie geïnteresseerd is in mijn drukke studentenleven, dit is mijn uurrooster:

Uuurrooster Gandia

For most of the courses, we also have additional “Practicas” every two weeks which are practical lessons in computer classrooms, in which the main task is to develop group works. For some courses we should make a final project (written and orally presented), and there are also a lot of school excursions scheduled throughout the semester. Just to say the schedule is in reality just a little busier than it looks! (Fortunately… because an average of 3 hours classes per day is very little, not?!)

Voor de meeste vakken hebben we om de twee weken ook nog bijkomende ‘Practicas’, dat zijn praktijklessen in computerklassen, waarin de voornaamste taak het ontwikkelen van groepswerken is. Voor sommige vakken moet ook een eindwerk geschreven en gepresenteerd worden, en er zijn ook heel wat schooluitstapjes gepland gedurende de semester. Om maar te zeggen: de rooster is in realiteit net een beetje drukker dan ie eruit ziet! (Gelukkig maar, want een gemiddelde van 3 uur les per dag is wel erg weinig, niet?!)

Moreover, the “Yoga” and “Zumba” hours are after school activities that are offered for free at the University, but to be honest I do not often succeed to follow them. Did I ever mention that sport (whether it is active or passive form) is not my thing?! 😉

Bovendien zijn de “Yoga” en “Zumba” uurtjes naschoolse activiteiten die gratis aangeboden worden door de universiteit, maar om eerlijk te zijn slaag ik er niet vaak in om ze te volgen. Heb ik ooit al gezegd dat sport (of het nu in actieve/passieve vorm is) niet mijn ding is?! 😉

65919_469038006484088_993684251_n

Español III

The Español III course I follow on a voluntary basis. It does not count in my official course list, and so I do not always have to be present. I try to pick up some things about the subject matter in order to improve my Spanish. But during the school year I have experienced that I actually learn more from the everyday life, the conversations with my Spanish roommate for example, than the lessons offered at school.

Het vak Español III volg ik op vrijwillige basis. Het telt niet mee in mijn officiële lessenpakket, en dus hoef ik ook niet altijd aanwezig te zijn. Ik probeer er gewoon iets op te pikken van de leerstof om zo mijn Spaans te verbeteren. Maar gedurende het schooljaar heb ik ondervonden dat ik eigenlijk meer leer uit het dagelijkse leven, de conversaties met mijn Spaanse huisgenote bijvoorbeeld, dan uit de lessen zelf.

Therefore I am going very little to these classes. I did make a final presentation about Andalusia region with Nafisa though, she is a fellow student from Uzbekistan. We together through Spain and Portugal.

Bijgevolg ga ik nog maar weinig naar deze lessen. Ik deed wel een eindpresentatie met Nafisa, een medestudente uit Oezbekistan, over de regio Andalucía. Dit na onze grote reis samen door Spanje en Portugal. 

dia cordoba

My Spanish teacher in action! / Mijn Spaanse lerares in actie:   http://politube.upv.es/play.php?vid=45904

Francés II

Okay, let me start with another language course, which is officially included in my courses list. And therefore of greater importance: French. The level 2 represents the European level A2, for those who understand that term. It is anyway not very high, and not too difficult for me. But I’m in Spain and I do not know if you know, but Spanish and other languages ​​than Spanish … That is not going good together! Their English could be better, but their French … Here we are simply not going to talk home about.

Oké, laat me even beginnen met een ander taalvak, dat wel officieel is opgenomen in mijn vakkenlijstje. En dus ook van groter belang is: Frans. Het niveau 2 staat voor het Europese niveau A2, voor zij die die term begrijpen. Dat is sowieso al niet erg hoog, en dus niet al te moeilijk voor me. Maar ik ben in Spanje, en ik weet niet of jullie het weten, maar Spanjaarden en andere talen dan het Spaans… Dat gaat niet goed samen! Hun Engels kan beter, maar hun Frans… Daar spreken we gewoon beter niet over naar huis.

My teacher Sonia is a sweetheart, and luckily she speaks French fluently. But we spent about 75% of our classes to the reading out loud of texts (every student at its turn a few sentences), repeating those phrases to practice the proper pronunciation and then we discussed these texts in terms of vocabulary, and for those who dared, we discussed the content. These two latter happened usually in Spanish, so I actually learned much more Spanish than French. In short, I was bored to death in this class.

Mijn lerares Sonia is een schatje, en zij spreekt gelukkig wel vloeiend Frans. Maar we spendeerden zowat 75% van onze lessen aan het voorlezen van teksten (om de beurt een paar zinnetjes), het herhalen van die zinnetjes om de juiste uitspraak in te oefenen, en vervolgens bespraken we die teksten dan qua woordenschat, en voor zij die het aandurfden, bespraken we de inhoud. Die twee laatsten gebeurden dan meestal in het Spaans, waardoor ik eigenlijk veel meer Spaans dan Frans bijleerden. Kortom: ik verveelde me dood in deze les.

Movie looks very similar to my French classes in Spain: / Filmpje ziet er echt uit zoals het er hier op school aan toe gaat tijdens de Franse les:

Somewhere in late April it was time for a mid-term exam. The same day I would have an additional examination of the part that was already taken in January. But Sonia said that I needed to learn that part too: all the subject matter of the first semester. So I did that: I made a nice vocabulary list (French-Spanish) and a summary of the grammar from the textbook. I completed the one test, and concluded that Sonia had forgotten the other test (from January). We made a new appointment for the next day, and eventually I completed both exams. I thought it was a bit strange at that time that the exam from January seemed harder than the one from April.

Ergens eind april was het dan tijd voor een tussentijds examen. Ik moest diezelfde dag nog een extra examen afleggen, van het deel dat in januari afgelegd zou zijn. En Sonia zei dat ik ook alle leerstof van de eerste semester moest leren. Dus deed ik dat: ik maakte een aardige woordenlijst en een samenvatting van de grammatica uit het handboek. Ik legde de eerste test af, en constateerde dat Sonia de tweede test (die van januari) vergeten was. We maakten een nieuwe afspraak voor de volgende dag, en uiteindelijk legde ik de twee examens af. Ik vond het wel een beetje vreemd op dat moment dat het examen van januari me moeilijker leek dan het examen van april.

After a long wait, the Spanish norm, I finally got the results! Well … I arrived a little bit before the others at the classroom and Sonia spoke to me. She said my results were very good, she clearly noticed that it was too easy for me, and she said that she had given me “accidentally” an exam of the higher year, the next day. Also on that exam I scored high, so to follow more difficult classes at this university, made no sense to her. I obtained a 9/10 for the exam of April, and a 8/10 for the exam of January.

Na lang wachten, op zijn Spaans, kreeg ik dan eindelijk de resultaten te pakken! Nu ja… Ik kwam een beetje voor de rest binnen in het klaslokaal en Sonia sprak me aan. Ze zei dat mijn resultaten erg goed waren, dat ze duidelijk merkte dat het te makkelijk voor me was en dat ze me ‘per ongeluk’ een examen uit een jaar hoger had gegeven. Ook op dat examen scoorde ik hoog, dus mij een niveau hoger les laten volgen, had voor haar ook geen zin. Ik behaalde een 9/10 voor het examen van april, en een 8/10 voor het examen van ‘januari’.

excellentgpa-250x215Sonia told me that I did not have to come anymore, she thought I had better things to do (and also said it that way). I was dumbfounded and asked her how I would manage to get notes for the final exam. “Oh,” she said, “Do not worry. I’ll give you that 9/10 as a final result. You do not have to do the final exam. I’ve seen enough of you. Enjoy the rest of your time here! “And as soon as I had entered the classroom, I was gone again.

Sonia zei dat ik niet meer moest komen, ze dacht dat ik wel wat beters te doen had (en zei dat ook op die manier). Ik was stomverbaasd en vroeg haar hoe ik dan nota’s zou bemachtigen voor het eindexamen. “Oh”, zei ze, “maak je geen zorgen. Ik geef je wel die 9/10 als eindresultaat. Je hoeft het eindexamen niet meer te doen. Ik heb voldoende van je gezien. Geniet nog van je tijd hier!” En zo gauw als ik het leslokaal was binnengekomen, was ik alweer weg.

So starting from somewhere mid-May I had every Friday from 3 to 5 o’clock free! Whoopee! And yayyy to that 9/10! At least already one subject that I certainly passed! 🙂

Vanaf ergens half mei had ik dus elke vrijdag van 3 tot 5 uur vrij! Joepie! En nog meer joepie voor die 9/10! Toch al één vak waar ik zeker voor geslaagd ben! 🙂

8406649

Curious about the stories of other subjects? Keep reading … To be continued!

Benieuwd naar de verhalen over andere vakken? Blijven lezen… Wordt vervolgd!

Finding “My inner compass”

There is only one month left in Spain. Time flies and my brains are working overtime to keep up all those beautiful memories. But unfortunately only photos can be so precise that they will not fade away … There have been too many great moments to remember them all, but the whole idea and overall feeling, I cherish. And I have a full backpack that I can take back home with me, I know that already. A both physical and psychological backpack, you know….

Er is nog maar één maand over in Spanje. De tijd vliegt en mijn hersenen draaien overuren om al die mooie herinneringen bij te houden. Maar helaas zijn enkel foto’s zo nauwkeurig dat ze niet vervagen… Er zijn te veel mooie momenten geweest om ze allemaal te kunnen onthouden, maar het hele idee en algehele gevoel koester ik. En ik heb een volle rugzak die ik terug mee naar huis kan nemen, dat weet ik nu al. Een zowel fysische als psychologische rugzak, weet je wel….

I just wonder what I will do with it. One thing is already certain: Erasmus has changed me. Maybe not so much that first layer of my personality that is on the surface, and which is rather superficial, but it certainly has touched something deep inside me. It has put my world upside down, and I am still blown away by it. This is a dream from which I do not want wake up, I want to do everything to give. the life I lead now here an extension. I want this to be my new way of life.

Ik vraag me alleen af wat ik ermee zal doen. Eén ding is nu al zeker: Erasmus heeft mij veranderd. Misschien niet zo zeer die eerste laag van mijn persoonlijkheid die aan het oppervlak ligt, en nogal oppervlakkig is, maar zeker heeft het iets diep in me geraakt. Het heeft mijn wereld op zijn kop gezet, en ik ben er tot op heden nog steeds ondersteboven van. Dit is een droom waaruit ik niet wakker wil worden, ik wil er alles aan doen om het leven dat ik nu leid een extensie te geven. Ik wil dat dit mijn nieuwe manier van leven wordt.

tumblr_inline_mj8d9ozqTt1qz4rgp

And that’s really what this is all about: all my previous principles and worldviews have been given another dimension. As you already could read before I have wild plans to continue studying, doing an internship abroad and yes, I’m young and reckless: I have those sneaky dream to improve the world. Well, tourism continues to excite me … I know that.

En dat is eigenlijk waarover dit allemaal gaat: al mijn voorgaande principes en wereldbeelden hebben een andere dimensie gekregen. Zoals jullie eerder al konden lezen, heb ik wilde plannen om verder te studeren, een buitenlandse stage te doen en jawel hoor, ik ben jong en roekeloos: heb die stiekeme droom om de wereld te verbeteren. Nu ja, het toerisme blijft me prikkelen… Dat weet ik wel.

In recent months I have experienced a whole new way of studying in Spain, not only in terms of “strategy”, but also the approach to tourism here is completely different. There is more emphasis on Destination Management, Political Policy and Conservation of our Heritage. It fascinates me all so much more than what we learn in Belgium on tourism classes: business travel, cruises, aviation, travel agencies, … I don’t know if you can feel the difference between the purely economical side and what feels more as ‘the foundation’ of tourism to me. The basis of tourism is a good policy. The vision and real ‘caring’ about what contains our beautiful world. That is quite different from the continuous selling of mass and luxury products to customers who only care about their annual holiday! Well, I’ve found my passion. I’m sure now!

In de afgelopen maanden heb ik in Spanje een hele nieuwe manier van studeren ervaren, niet alleen qua ‘strategie’, maar ook de benadering van het toerisme is hier helemaal anders. Er wordt meer nadruk gelegd op Destination Management, het Politieke Beleid en de Conservatie van ons Erfgoed. Het boeit me allemaal zoveel meer dan wat we in België leren over toerisme: zakenreizen, cruises, luchtvaart, reisbureaus, … Ik weet niet of jullie het verschil kunnen voelen tussen het puur economische en wat voor mij meer als ‘de fundering’ van het toerisme aanvoelt. De basis van het toerisme is een goed beleid. De visie en het werkelijk ‘zorgen’ om wat onze mooie wereld bevat. Dat is toch heel wat anders dan het continu verkopen van massa- en luxeproducten aan klanten die enkel geven om hun jaarlijkse vakantieperiode?! Nu ja, ik heb mijn passie gevonden. Dat weet ik zeker nu!

sustainabletourism1

So I’m sure I want to go further than the direction I was sent in with my Bachelor of Tourism and Recreation Management, and that is super good! I am very grateful for that! But apart from that study thing, I also started thinking about going home….

Dus ik ben ook zeker dat ik verder wil gaan dan de richting die ik met mijn Bachelor in Toerisme- en Recreatie Management wordt opgestuurd, en dat is super goed! Ik ben er erg dankbaar voor! Maar los van dat studiegebeuren, begin ik stilletjes aan ook aan het naar huis gaan te denken….

I’m not homesick, at all… I cherish every moment more and more, and I realize that every day is one day less in Spain, and therefore one day to enjoy EXTRA and to be grateful for the beach that is just 25 footsteps from my apartment, for the sun which always shines and the eternal carefree Spanish lifestyle. I will miss it enormously!

Ik heb geen heimwee, integendeel… Ik koester elk moment meer en meer, en besef dat elke dag een dag minder in Spanje is, en daardoor een dag meer om EXTRA te genieten en dankbaar te zijn voor het strand dat hier op amper 25 voetstappen van mijn flat ligt, de zon die altijd schijnt en de eeuwig onbezorgde Spaanse levensstijl. Ik zal het enorm missen!

529444_616444695050667_1243585710_n

But then I think of my home. I ask myself more and more the question of what my life in Belgium represents, or rather: my life in Belgium should be the reflection of my personality and it is not. You know, I wonder where I’ve been sending myself to and where I thought that I was going to? I had the steering wheel in my  hands and drove at random. It’s not that I regret it, because without the path I have traveled this far, of course I had not end up here. I just wonder whether it is not better to take my steering wheel firmer in the hands now that I know what direction I want to go out …

Maar ik denk dus aan mijn thuis. Ik stel mezelf meer en meer de vraag wat mijn leven in België voorstelt, of beter gezegd: mijn leven in België zou de weerspiegeling van mijn persoonlijkheid moeten zijn, en dat is het niet. Weet je, ik vraag me af waar ik mezelf heb heen gestuurd en waar ik dacht heen te gaan? Ik had het stuur in de handen en reed in het wilde weg. Ik heb er geen spijt van, want zonder het pad dat ik tot hier heb afgelegd, had ik hier natuurlijk niet geraakt. Ik vraag me alleen af of het niet beter is om het stuur wat steviger in handen te nemen nu ik weet welke richting ik uit wens te gaan…

I do not know the destination yet, but I have a feeling that I found the “compass of life”: knowing where the north is, is enough for now. And let us say that the north (or south or whatever you want to call it), is my heart feeling. I know which direction I should follow to follow my heart. I want to listen to my inner compass.

Ik ken de bestemming nog niet, maar ik heb het gevoel dat ik zopas het “kompas van het leven” heb gevonden: weten waar het noorden ligt, is voorlopig al voldoende. En laat ons bij deze dan maar zeggen, dat het noorden (of het zuiden of hoe je het ook wil noemen), mijn hartsgevoel is. Ik weet welke richting ik moet volgen om mijn hart te volgen. Ik wil luisteren naar mijn innerlijke kompas.

the compass of life

If I’m back in Belgium in July, my life will be back to normal very soon. I already know that now. And to avoid getting back into the old routine, I need to analyze properly what needs to change. And exactly that is what has I have kept me busy in my head the past few weeks…

Als ik in juli daar terug in België ben, zal mijn leven heel snel terug bij het oude zijn. Dat weet ik nu al. En om te voorkomen dat ik terug in de oude sleur herval, moet ik nu goed analyseren wat er moet veranderen. En precies daarmee heb ik mij de afgelopen weken in mijn hoofd bezig gehouden…

I study and that is neat, keep it that way. I work in a travel agency, and that is good as long as I study. But I have to avoid that the security will hold me there. I need time to dare to let go and to choose for the uncertainty of something new, but it does not have to be now. I rent an apartment in a neighborhood where I actually do not know anybody; I have really nothing that could hold me there, because I need to spend several hours every day on the road towards my school. There’s the rub, and so I began to ask myself why I live there? Why it suddenly feels like my own home is my ivory tower? I have the most beautiful apartment that a 21-year-old could imagine, and the price is relatively okay, but it’s lonely and empty. I have cats and they make the atmosphere, along with the decoration. But are cats and decoration a reason to stay where you don’t belong? They are both movable, so I wonder if I’d better not move from house again.

Ik studeer en dat is netjes, houden zo. Ik werk in een reisbureau, en ook dat is goed, zolang ik studeer. Maar ik moet vermijden dat de zekerheid me daar zal vasthouden. Ik moet op tijd durven los te laten en voor de onzekerheid van iets nieuws te kiezen, maar dat hoeft nu nog niet te zijn. Ik huur een appartement in een buurt waar ik eigenlijk niemand ken, waar ik eigenlijk niets te zoeken heb, want ik moet elke dag meerdere uren onderweg spenderen richting mijn school. Daar wringt het schoentje, en zo begon ik mezelf af te vragen: waarom woon ik daar? Waarom voelt het plots alsof mijn eigen huis mijn ivoren toren is? Ik heb het mooiste appartement dat een 21-jarige zich kan inbeelden, en de prijs is relatief oké, maar het is eenzaam en leeg. Ik heb katten en die maken de sfeer, samen met de decoratie. Maar zijn katten en decoratie een reden om ergens te blijven waar je niet op je plaats zit? Ze zijn beiden verplaatsbaar, dus vraag ik me af of ik niet beter opnieuw zou verhuizen.

1357836831576439Moreover, the idea of ​​loneliness bubbled up in me when I began to think about living on my own again … I’ve lived here for 4 months with two girls together in an apartment, which is about the same size than my apartment in Belgium. It certainly did not go smoothly, that living together, but even the unpleasant part I start to like. It begins to change me, I am very dutifully and normally everything needs to go according to a certain structure, everything should be neat, and everything has a fixed position and I have a fixed cleaning day. Here everything is different: we hardly clean, there is anything but structure and regularity, and to be honest: it goes really well.

Bovendien is de idee over eenzaamheid in me opgeborreld toen ik begon te denken aan het terug alleen wonen… Ik woon hier nu al 4 maandenlang met 2 meiden samen in één appartement, dat ongeveer dezelfde grootte heeft dan mijn appartement in België. Het is zeker niet op rolletjes gelopen, dat samenleven, maar zelfs het onaangename begin ik leuk te vinden. Het begint me te veranderen: ik ben heel plichtsbewust en normaalgezien moet alles volgens een bepaalde structuur verlopen, moet alles netjes zijn, en heeft alles een vaste plaats en een vaste poetsdag. Hier is alles anders: er wordt amper gepoetst, is allesbehalve structuur en regelmaat en het loopt eigenlijk prima.

I feel that because of the chaos there comes more tranquility in my life. A very strange but innovative experience! And also: even though we do not talk all the time, and we are certainly not the best friends in the world … I’m never alone. There is always someone at home when I get home, and there is always some movement and impulse around me. I’m going to miss that, I will need more of that. I feel that it is good for me. I always thought it would make me nervous and that it would bring me out of balance. And I thought I would long for a night alone on the sofa to be able to read a book quietly … But nothing less is true! I fooled myself.

Ik voel dat er door de chaos meer rust in mijn leven komt. Een heel vreemde maar vernieuwende ervaring! En bovendien:  ook al praten we niet altijd, en zijn we zeker niet de beste vriendinnen ter wereld… Ik ben nooit alleen. Er is altijd iemand thuis als ik thuis kom, en er is altijd wat beweging en impuls rondom me heen. Dat ga ik missen, dat ga ik meer nodig hebben. Ik voel dat het goed voor me is. Ik dacht altijd dat het me zenuwachtig zou maken en uit balans zou brengen. En ik dacht dat ik zou verlangen naar een avondje alleen op de sofa om rustig een boek te kunnen lezen… Maar niets is minder waar! Ik heb mezelf voor de gek gehouden.

life-quote-life-quotes-make-sense-quote-quotes-world-Favim.com-62127_large

I lived the life of a lonely woman, not the life of a busy student. I feel I’m ready for the real student life: surrounded by equal-minded people from the same age with vision and dreams, and not by plants and cats that bring “tranquility” in my life. So I have to re-organize some things in my life, once I’m back in Belgium … And how I will do that exactly, I have no idea yet. Miracles, I cannot do of course, and unfortunately magic is not an option. And the reality is the reality, and I have to think rationally, instead of only sitting there daydreaming … But I do know that I will make work of this visions!

Ik leefde het leven van een eenzame vrouw, niet van een bezige student. Ik voel dat ik klaar ben voor het echte studentenleven: omsingeld door gelijkgezinde leeftijdsgenoten met visie en dromen, en niet door planten en katten die “rust” brengen in mijn leven. Ik moet dus het een en ander op zijn plaats verschuiven, eens ik terug in België ben… En hoe ik dat precies zal doen, daar heb ik nog geen idee van. Wonderen kan ik natuurlijk niet doen, en toveren al helemaal niet. En de realiteit is de realiteit, en ik moet ook rationeel denken, in plaats van enkel maar te dagdromen… Maar ik weet wel dat ik van dit inzicht werk zal maken!

im-possible

Back in Belgium a new challenge is waiting for me: transforming my old life to my new world perspective!

Eens terug in België staat me dus een nieuwe uitdaging te wachten: mijn oude leven transformeren naar mijn nieuwe wereldbeeld!

I will go for my driving license (finally!), work hard all summer, follow my heart, finish my studies and apply for a new degree, search for a way out of my current lifestyle and go on an internship. And study hard: improve my Spanish and (academic) English skills! And I cannot forget about implementing the secret of the Spanish lifestyle in my Belgian existence: always “Tranquila”, or how we say in Flanders: “Hurry and rush is rarely good!”

Ik zal voor mijn rijbewijs gaan (eindelijk!), een zomer lang hard werken, mijn hart volgen, mijn studie afmaken en voor een nieuwe studie kandidatuur stellen, een uitweg in mijn huidige levenssituatie zoeken en op stage gaan. En hard studeren: mijn Spaans en (academisch) Engels moet verbeteren! En ik mag vooral niet vergeten om het geheim van de Spaanse levensstijl mee te nemen in mijn Belgische bestaan: altijd “Tranquila”, of op zijn Vlaams gezegd: “Haast en spoed, is zelden goed!”

There’s a lot to do for me so! And the thoughts in my mind grow bigger….

Er staat me heel wat te doen dus! En de hersenspinsels groeien verder….

More about it later..  😉

With a friend in Valencia

2013-02-21 >>> 2013-02-25

Karine (my friend) came to visit me. >>> Karine (mijn vriendin) bracht me een bezoekje. Karine Thursday >>> Donderdag

Today Karine would fly with Iberia to Valencia to visit me, but there was a strike at Iberia’s company and so we didn’t know if she would make it here. I believe our wishful thinking helped, because she didn’t notice anything about the strike when she was checking in and flying… She arrived right on time and I picked her up at the trainstation of Gandia after school.

Vandaag zou Karine met Iberia richting Valencia vliegen om me een bezoekje te brengen, maar Iberia staakte deze week en dus bleef het in spanning afwachten of ze wel zou komen. Ik geloof dat ons positief denken een beetje geholpen moet hebben, want van staking was er blijkbaar bijna niets te merken. Ze landde dus mooi op tijd en ik pikte haar na school op in het treinstation van Gandia.

We took the bus home and dropped her luggage. She also brought me a small suitcase with some stuff that I missed here, some summer clothes (that I cannot wear yet unfortunately). After that I had to go quickly back to school to return my books to the library. I was late! Excellent moment to show my friend our beautiful “Universitat Politecnica de Valencia Campus Gandia”!

We namen de bus naar me thuis en dropten haar valies. Ze had ook een klein koffertje bij met allerlei spullen die ik nog ontbrak hier, onder andere heel wat zomerse kledij (die ik helaas nog niet kan dragen nu). Daarna moest ik even naar school om mijn boeken in de bibliotheek terug te gaan brengen. Ik was al te laat! Goede gelegenheid dus om mijn vriendin ook eens te laten zien hoe prachtig en modern de “Universitat Politecnica de Valencia Campus Gandia” wel niet is! Enjoying Gandia Life 012 After that we ate an Ensaimada (sort of sweet cookie from Mallorca) on a terrace and we enjoyed the beautiful spring sun. We bought some bottles of wine in Carrefour for the night and some things from breakfast the other day. Andrea promised us to cook something Spanish for all of us. How sweet!

Daarna aten we een Ensaimada (soort van Mallorcaanse koffiekoek) op een terrasje en genoten we van het heerlijke lentezonnetje. We kochten nog enkele flessen wijn in Carrefour voor vanavond en wat ontbijt voor de dag erop. Andrea had beloofd iets Spaans te koken voor ons allen. Wat lief!

Once “home” in our appartment here, I joked that Karine has actually already seen my whole neighborhood because there was not more than this school, the bakery and the Carrefour because it’s still winter. Hahaha!

Eens “thuis” in mijn appartementje hier, grapte ik dat Karine eigenlijk al heel mijn dagelijkse leefomgeving had gezien want veel meer dan de school, het bakkertje en de Carrefour is er niet echt open in de winter. Hahaha!

By the time it was 9 o’clock in the evening, we were hungry and Andrea showed us some of her cooking talents. This time she didn’t make paella but “Fideua”, similar but with small pasta in it and it turned out to be the specialty of Gandia. We’re learning something every day! As an apetizer Andrea made some real, authentic “tortilla de patatas” and that was almost even more delicious than the Fideua itself. It became a very cosy and nice evening with Katy (roommate), Anne (neighbor), Andrea (chef of the kitchen / roommate) and our guest Karine.

Tegen 21u was het etenstijd en had Andrea dus haar kook-toverkunsten nog eens bovengehaald. Dit keer maakte ze geen paëlla maar “Fideua”, gelijkaardig maar met kleine pasta’s en blijkbaar dé specialiteit van Gandia. We leren dus elke dag iets bij! Als aperitief maakte Andrea bovendien ook nog een échte, authentieke “tortilla de patatas” en die was bijna nóg lekkerder dan de Fideua. Het werd dus  een gezellige avond met Katy (kamergenoot), Anne (buurmeisje), Andrea (kokin van dienst / kamergenoot) en onze genodigde Karine.

Friday >>> Vrijdag

The next morning we woke up early to go discovering Gandia, before I would have to go to school at 3PM. It’s so cool that classes start so late here, than you can really do something during the day!

De volgende ochtend stonden we op tijd op om Gandia verder te gaan verkennen, alvorens ik naar school moest om 15u. Best wel handig dat de lessen hier vaak zo laat beginnen, dan heb je nog iets aan je dag! Karine 014 We walked via the beach to the peer and the yacht port, and made some tourist-pictures at the Buddha-monuments on the beach. I sent Karine a message before she came, with one of these Buddha’s on the picture, and as text: “Gandia is waiting for you. Namasté”. And finally she was here!

We wandelden via het strand naar de pier en de jachthaven, en maakten even nog wat toeristen-kiekjes bij dé Boeddha-beelden op het strand. Ik had Karine al een berichtje gestuurd met één van die Boeddha-beelden op de foto, met als tekst: “Gandia is waiting for you. Namasté”. Eindelijk was het dus zover! Karine 024 We walked al the way down to the end of the peer, and that was also my first time to do that. It kept on going, this road, because you are litteraly walking into the sea, which causes a lot of strong breeze, but once you reach the end, you have this amazing view and a feeling of being in the middle of the ocean… Oooh, God, life can be good here!

We wandelden helemaal tot het einde van de pier, en dat was voor mij ook de eerste keer. Het bleef maar duren en je wandelt letterlijk recht de zee in, waardoor er plots wel een ongewoon sterke wind opsteekt maar eens je op het einde bent en dat prachtige uitzicht hebt, aangevuld met het gevoel van letterlijk middenin de zee te belanden… Ooooh, tsjonge, wat kan het hier toch zalig zijn! Karine 049 Karine 065 Karine 070 Karine 097 Karine 076 With a strong breeze in our back we walked back to the civilised world, where we wandered via some shops looking for a good terrace to lunch. Again on a terrace… That’s how it goes here! Oooh, God, I repeat it, life can be good here! Hihihi…

Goed uitgewaaid wandelden we terug tot de bewoonde badplaats-wereld, wandelden we nog even langs wat winkeljes en zochten we een terrasje waar we zouden lunchen. Opnieuw op een terrasje… Zo hoort dat hier! Oooohh, ik herhaal het, wat kan het hier toch zalig zijn! Hihihi… Karine 113 Unfortunately than came the sadder part of the story: I had to go to school, and so I picked up my stuff at home and went to the course of 3PM. I gave the key of my flat to Karine so she could do whatever she liked… At 7PM my classes would be finished. So while I was learning more Spanish in French course than French, she was reading a book on the beach! And while I was listening to a seminary about “gestión publica” in Oliva, Karine discovered the city of Gandia, where she bought a pair of shoes for €10 on sale. Yeah! That’s life I suppose… 😉

Helaas kwam dan het minder leuke stukje: ik moest naar school vertrekken, en dus pikte ik mijn schooltasje op thuis en ging ik omstreeks 15u naar de les. Ik gaf Karine mijn sleutel even zodat zij kon kiezen wat ze terwijl deed… Om 19u zouden mijn lessen gedaan zijn. Terwijl ik dus in de Franse les weeral meer Spaans dan Frans bijleerde, zat Karine een boek te lezen op het strand! En terwijl ik luisterde naar een seminarie over de “gestión publica” in Oliva, ging Karine op verkenning in het stadje van Gandia, waar ze een paar schoenen voor €10 in de solden op de kop tikte. Tsjah! Dat is het leven zeker. 😉 Karine 114 After school I saw her back in the appartment and we made ourselves ready to go for dinner outside. I hadn’t done that a lot since I was here so I asked my Polish friend Ula for advice. She would go with us for dinner, so that way my friends get to know each other too, in stead of hearing about eachother all the time…

’s Avonds zagen we mekaar terug in het appartement en maakten we ons klaar voor een etentje buitenshuis. Dat had ik zelf ook nog niet vaak gedaan hier dus vroeg ik mijn Poolse vriendin Ula om raad. Zij zou ons dan ook vergezellen zodat mijn twee vriendinnen mekaar ook eens leerden kennen, in plaats van altijd over mekaar te horen vertellen…  Karine 127 We ended up in a supernice fish restaurant near the port and probably we had some of the best paellas in Valencia and surroundings, and we enjoyed the good life and a bottle of Cava. Oooh, I repeat it, life can be good here!!! 😉

We eindigden in een supergoed visrestaurantje nabij de haven waar ze hoogstwaarschijnlijk één van de beste paëlla’s in Valencia en omstreken maken, en genoten van het goede leven en een flesje Cava. Oooh, ik herhaal het, wat kan het hier toch zalig zijn! 😉 Karine 129 After dinner we decided to drink a coffee at Ula’s place, but on our way we bumped into a spontanuous party on a terrace with great atmosphere and silly music: we decided to stay and drink something here, and enjoyed the presence of some weird but funny people that danced around all the time. Very nice to end the day like this!

Na het diner besloten we om bij Ula thuis een koffietje te gaan drinken, maar onderweg naar haar thuis stuitten we op een terrasje met een super-sfeer en live muziek: we besloten om dus hier maar iets te drinken en genoten van de aanwezigheid van enkele goedgeluimde dorpszotten die hier hun energie openlijk weg wisten te dansen. Heerlijk om naar te kijken en de perfecte afsluiter van een geslaagde dag! Karine 130 (I’m sorry my friend but I had to post this picture on my blog. Hahahahaaha, couldn’t stand the feeling… 😉 )

Saturday >>> Zaterdag

Logically as it is, the morning went slow and difficult after going out that late on friday, and the weather was not helping us either. It was almost storming with strong breeze and tick raindrops. Good that we went to Valencia today, Karine and I. Hopefully the weather was better there! We took the train that brought us in 55 minutes to the center of Valencia.

Logischerwijs verliep de ochtend wat moeizamer na een laat avondje uit op vrijdag, en ook het weer wilde niet echt mee. Het stormde als het ware met sterke windstoten en dikke regendruppels tot gevolg. Goed maar dat we richting Valencia vertrokken, Karine en ik. Hopelijk was het daar beter weer! We namen de trein die ons in 55 minuten in de kern van het historische stadscentrum bracht. Karine 133 Around noon we walked with our luggage through the center, in search of our hotel where we would stay 2 nights. We drank some coffee, and ate “Churros con Chocolate”. That couldn’t be missing on our trip! And I found it funny how the most tourists don’t like to drink this tick chocolate milk because it is too strong, but I just love it! Just as the mopping in the house here, I like to clean this way more than our silly Belgian way! Hahaha, Viva España!

Omstreeks 12 uur ’s middags wandelden we dus met onze bagage door het centrum, op zoek naar het hotelletje dat we voor 2 nachten hadden geboekt hier. We dronken nog een koffietje, en aten – op mijn aandringen – nog ergens “Churros con Chocolate”. Dat mocht niet ontbreken op deze trip! En ik blijf het grappig vinden hoe de meeste niet-Spanjaarden de dikke chocoladepap weigeren op te drinken omdat het veel te sterk is, maar ik vind het heerlijk! Net zoals dweilen met de Spaanse mopper-stok (hoe noem je dat eigenlijk deftig?): ik vind dat véél beter en aangenamer dan onze Belgische dweil rond een aftrekker. Misschien was ik wel een Spaanse in een vorig leven ofzo?! Hahaha. Viva España! Karine 136 Next we walked further to our hotel, where we were very suprised to have a balconny too. Beautiful building, not supercheap but very nice to stay in a princess-bed again: giant, fluffy, soft, good bottom, a lot of pillows and extremely white sheets. Hmmm!

Vervolgens liepen we richting hotel, waar we zeer blij waren met onze kamer mét balkonnetje. Prachtig gebouw, niet supergoedkoop maar wel leuk om nog eens in een prinsessenbed te kunnen slapen: groot, heel donzig en zacht, goede matras, veel kussens en krakende witte lakens. Hmmm! Karine 138 After checking in and looking at our pretty hotel room in hotel ‘Ad Hoc Monumental’ it was time to explore the city: we only had 2 days to see Valencia and so we were planning to see the historical part today + doing some shopping, and on sunday we would see the modern part and do some terraces and relax.

Na dat inchecken en bewonderen van ons charme-hotel “Ad Hoc Monumental” was het tijd voor dé grote City-Tour: we hadden maar 2 dagen om Valencia te zien en dus was het plan min of meer om vandaag het historische stadscentrum te zien + een beetje te gaan shoppen, en morgen (zondag) het moderne gedeelte te bezoeken en wat te terrassen.

Karine 171

We walked first back to Plaza de la Virgen, where we took a look at the Cathedral. After that we wanted to lunch and so we ate a perfect pasta for €8 somewhere near the cathedral, and again: on a terrace. The weather was different fortunately in Valencia, but the temperatures were still very low comparing to other days.

We wandelden dus eerst terug naar Plaza de la Virgen, waar de een kijkje namen in de Kathedraal. Daarna beseften we dat we wel eerst moesten lunchen en aten we een ongelooflijk pasta’tje voor €8 met zicht op de kathedraal, en wederom: op een terrasje. Het weer was dus gelukkig wat beter in Valencia, maar de temperaturen waren wel aanzienlijk gezakt tegenover de vorige dagen.

Karine 187

After lunch we headed for Mercado Central, a big marketplace where everything is sold in the ‘authentic way’… But unfortunately it was closed at this time of the day (it was 2.30PM already) and the market was during the morning.

Na de lunch trokken we richting Mercado Central, een grootse overdekte markt met alle mogelijke koopwaren die er verhandeld worden op “authentieke wijze”… Maar helaas was het handelen op dit uur al afgelopen (het was al 14.30u ofzo) en de markt was ’s ochtends.

Karine 202

On the opposite site of the street we visited La Lonja, a very important silk house in history of Spain, I suppose. It is also one of the better examples of gothic architecture in Europe.

Aan de overkant van de straat bezochten we La Lonja, een belangrijk zijdehuis uit de geschiedenis. Het is tevens een van de mooiste voorbeelden in Europa van gotische architectuur.

Karine 219

Our trip continued with a walk via the more busy are around Plaza del Ayuntamiento, where we saw the cityhall.

Onze tocht vervolgde met een bewondering van het drukkere Plaza del Ayuntamiento, waar we het stadshuis bewonderden.

Karine 240

After some searching and discussing where we had to go, we finally found the Ceramic Museum, with a very special frontdoor. We took a look inside this baroque palace and continued the citytour.

Daarna was het even zoeken en overleggen, waar we net heen moesten… Maar we vonden uiteindelijk toch vrij eenvoudig het Keramiekmuseum, met een wel heel speciale gevel. We namen een kijkje binnenin dit barokke paleis en zetten vervolgens onze tocht verder.

Karine 249

Now that we had seen all the important highlights, it was time for shopping! Herefor, we headed to the neighborhood around Mercado de Colon, also a very nice building.

Nu we alle belangrijke highlights hadden gezien, was het tijd voor shopping! Hiervoor trokken we naar de buurt rond de Mercado de Colon, ook nog een heel mooi gebouw.

Karine 268

After all that shopping, and not too many purchases (good for my budget!), we were exhausted. We walked back to the hotel for a late siesta and a refreshing shower.

Na heel wat gewinkel, en al bij al weinig aankopen (goed voor mijn budget!), waren we uitgeteld. We wandelden terug naar het hotel voor een late siësta en een verkwikkende douche.

But that last topic got a different effect: when Karine stepped out of the shower, some water flowed to the river and she slipped. She felt forward and couldn’t grip to anything, and so she felt on her cheek. First I kind of laughed with it, because it looked so dumb and silly?! But after less than 5 minutes her cheek got very tick, it was a bump I had never seen before… And so I asked the receptionist to call a doctor for us. But they took it seriously and send us an ambulance, which made us end up in the hospital of Valencia. They decided there to make some photos of her hand, cheek and neck. And they controled if she didn’t have a concussion. The conclusion was that she should go to the hospital in Belgium as soon as she got back to do further tests on this cheek, because they couldn’t see it really, but they thought it was not broken. She just got a lot of medicins to stop the pain and stuff, and every 10 minutes she had to put ice on it. And she had to rest a lot of course!

Dat laatste kreeg een andere uitwerking: toen Karine uit de douche stapte, was er water langs het douchegordijn naar de marmeren vloer gestroomd en schoof ze uit over deze vloer. Ze viel naar voren omdat ze haar niet meer kon vastgrijpen, en viel recht op haar kaak. Eerst lachtte ik het een beetje weg, want ja, dat is grappig en dom gedaan, toch?! Maar na amper 5 minuten werd de kaak ongelooflijk dik, het was een bult die ik nog nooit had gezien… En dus vroeg ik aan de receptie om een dokter te sturen. Maar die namen het ernstig en zenden ons een ambulance, waardoor we nog geen half uur later in het ziekenhuis van Valencia op de spoedafdeling belandden. Men besloot er om platen te nemen van haar verstuikte hand, dikke kaak en geraakte nek. En ze controleerden ook uitvoerig of ze zeker geen hersenschudding had. Het verdict luidde dat ze in België zo snel mogelijk terug naar het ziekenhuis zou gaan voor verder onderzoek van die kaak, omdat ze dat niet konden zien, maar ze dachten dat het niet gebroken was. Ze kreeg nog veel pijnstillers en moest elke 10 minuten ijs op haar verdikte kaak houden. En goed rusten natuurlijk!

That was inmediatelly the end of the night, and all the pleasure seemed to be really far that moment. It became a long, sleepless and sad night, with a lot of ice…

Dat was meteen het einde van de avond, en heel wat plezierige gevoelens smelten als ijs voor de zon. Het werd een lange, slapeloze en droevige nacht, met veel ijs enzovoorts.

SUNDAY >>> ZONDAG

Fortunately Karine felt a little bit better, and we could enjoy the breakfast in the hotel. We were very hungry after this last evening without dinner. After breakfast Karine rested some more, and I saw how every hour of the day the color of her cheek changed from blue, to purple, to brown, to … We slept some more until 3PM. I have to say that I used this ocassion to sleep and rest a lot too, because it had been busy times since I was here. In that way, it was like an opportunity to me.

Gelukkig voelde Karine zich een beetje bekomen van het ongeval, en konden we samen van het heerlijke ontbijtje gaan genieten in het hotel. We hadden wel honger na een avond zonder diner. Na het ontbijt rustte Karine opnieuw wat verder, en ik keek toe hoe elk uur van de dag de kleur van haar kaak veranderde van blauw, naar paars, naar bruin, naar … We sliepen dus maar wat verder tot ongeveer 15u. Ik moet zeggen dat ik van deze gelegenheid ook wel genoot om eens bij te slapen en uit te rusten, want het waren al drukke tijden geweest sinds ik hier was. Ik had er dus al bij al “geluk bij een ongeluk” door.

Karine 302

After al this resting, and talking in bed, we decided to take a break and go to the modern part of the city. We should take the bus uptil there, and if Karine felt very bad suddenly, we would take the taxi back. Good plan! We walked relaxed through “La Ciudad de las Artes y las Ciencias” where we looked at the marvelous buildings. And we took a lot of photos.

Na al het gerust, en gebabbel in bed, besloten we om even naar het moderne stadsdeel te gaan. We zouden de bus nemen tot daar, en als Karine zich plots heel slecht voelde, zouden we de taxi terug nemen. Goed plan! We wandelden dus op het gemak door “La Ciudad de las Artes y las Ciencias” met allerlei prachtige gebouwen. En we namen heel wat foto’s.

Karine 307

I also took photos from Karine in a way you could not really see that she had something going on at her cheek-area, because she was wearing big sunglasses so people would not be scared of her. Hahaha, she looked like a victim of domestic violence!

Ik nam ook foto’s van Karine op zo’n manier dat je bijna niet kon zien dat er iets aan haar kaak / oog was, want ze had ook een zonnebril opgezet om de mensen niet af te schrikken. Hahaha, ze leek wel een slachtoffer van huiselijk geweld!

Karine 375 Karine 397 Karine 406 Karine 402

The sun was shining and it was enjoying. Karine felt a little bit better and we didn’t have to take the taxi back. On the contrary: we took the bus back towards the historical part of town and had lunch in a local tapabar! With sunglasses on, the whole time… 😉

Het zonnetje scheen en het was genieten. Karine voelde zich een beetje beter en we hoefden zelfs geen taxi terug te nemen. Integendeel: we namen de bus terug richting historisch stadscentrum en lunchten in een plaatselijke tapabar! Mét zonnebril op, de hele tijd… 😉

Karine 235

When we walked back to the hotel there were a lot of people on the street, and apparently today was the beginning of “Las Fallas”, which supposed to start somewhere in March…? But anyway, from our balcony I could enjoy music, firework and festivities while Karine rested some more. Around 9PM we went to another tapabar in town, a little bit hidden in a small street but really worth searching for it: La Bodeguilla del Gato. And it became a late night with too much food, drinks and deep conversations, like only Karine and I can hold them together. Even on our way back to the hotel and in our pyjama’s in bed we kept on talking, until we finally felt asleep at 2AM in the night…

Toen we terug naar het hotel wandelden waren er heel wat mensen op de straat te bespeuren, en blijkbaar was vandaag al een startfeest van de befaamde “Fallas”, die normaal gezien ergens in maart plaatsvinden. Vanop mijn balkon genoot ik dus van muziek, vuurwerk en feestgevier terwijl Karine nog wat verder ruste. Omstreeks 21u trokken we naar wellicht een van de beste tapabars in de stad, een beetje verdoken in een steegje maar écht wel de moeite: La Bodeguilla del Gato. En het werd een avond met veel te veel eten, drinken en diepgaande gesprekken, zoals alleen Karine en ik die samen kunnen voeren. Zelfs op weg naar het hotel terug en in onze pyjama’s in bed bleven we praten, tot uiteindelijk om 2u ’s nachts ons lichtje uitging…

MONDAY >>> MAANDAG

Around 10AM I had to say goodbye to Karine. We had to take each our own way: I had to go to Gandia and she to Belgium. And I was thinking that not only these roads went in opposite directions. Miles between persons shouldn’t make difference in friendship or soulmate-relationships, but the story and the history we would be writing, was totally different from now on. And that’s a good thing, because every person has its own path with its own lessons to learn. And we both know: this is only the beginning, there will happen a lot of things in the next 4 months that we won’t see each other. Time will fly anyway and we still have Skype to talk, but anyway…

Om 10 uur ’s ochtends nam ik afscheid van Karine. We moesten elk onze eigen weg op: ik richting Gandia en zij richting België. En ik bedacht me dat het ook figuurlijk een andere weg was die we namen. Kilometers tussen beiden maken geen verschil in vriendschap of zielsverwantschap, maar het verhaal en de geschiedenis die we gaan schrijven, lopen wel uit mekaar. En dat is goed, want ieder mens heeft zijn eigen pad met zijn eigen lessen om te leren. En we weten allebei: dit is nog maar het begin, er zal veel gebeuren in de 4 maanden die we mekaar niet zullen zien, al zal het natuurlijk wel voorbij vliegen en is er ook nog Skype om te babbelen. Maar toch…

We are curious and impatient, but also full of trust and thankfulness: because what will come next, is very promising and powerful. I know that I won’t be the same person anymore when I will return to Belgium. And for the first time here and now, I realised that by saying goodbye to my friend…

We zijn nieuwsgierig en vol ongeduld, maar ook vol met vertrouwen en dankbaarheid: want wat nog komen zal, is veelbelovend en krachtig. Ik weet dat ik niet dezelfde persoon zal zijn dan die ik was voor ik vertrek. En voor het eerst besefte ik dat hier en nu, door mijn beste vriendin vaarwel te zeggen…

tumblr_ltvwr9QaJT1qdwetoo1_400

Friendship has limitations too, not only geographical. It is time now to develop myself in a way that will effect our friendship too. And that is exciting, also a little bit scarrying. But it must and will happen, because Erasmus to means a lit bittle living on the edge. Learning to experience and play with my personal boundaries, how to expand and broaden them. There is a quote that is really one of my favourites and it describes it so well in just one sentence: “Life begins at the end of your comfort zone”.

Vriendschap heeft ook grenzen, niet alleen geografische. Het is nu tijd om mijzelf verder te ontplooien op een manier die ook onze vriendschap zal beïnvloeden. En dat is spannend, een beetje beangstigend. Maar het moet en zal gebeuren, want Erasmus is voor mij een beetje leven op de grens. Leren aftasten waar mijn persoonlijke grenzen liggen, hoe ik ze kan verruimen en verbreden. Zoals één van mijn favoriete uitspraken luidt en zo mooi beschrijft in slechts één zin: “Life begins at the end of your comfort zone.” (Het leven begint bij het einde van je comfort-zone.)

283662_416152118431272_1554299699_n1

And it is so true! Belgium and my whole life up there was my comfort zone, my regular excistence with my familiar friends and places. Here every day brings something new and challenging, every moment gives opportunities and chances that sometimes seem to be treaths, but every day I grow as a person. I grow, I change, I am happy, I laugh and I am thankful… Thankful to the European Union to give me Erasmus! 🙂

Dat klopt! België en mijn leven daar was mijn comfortabele zone, mijn vertrouwd bestaan met mijn bekende vrienden en plaatsen. Hier is elke dag iets nieuws en uitdagend, elke moment geeft kansen die soms ook bedreigend lijken, maar elke dag groei ik als mens. Ik groei, ik verander, ik ben blij, ik lach en  ik ben dankbaar… Dank u Europese Unie, dank u Erasmus! 🙂

abe_lincoln_quotation_on_life_drink_coasters-p174060841084348591en8pm_400

Namasté

A place to call home…

Where I will live the next 5 months… Some pictures:

This slideshow requires JavaScript.

A (Faraway) place like this

I need an island in the sea,
Away from you away from me,
Beyond the waves beyond the wind,
Beyond the world that we live in,
Under skies of shining stars,
Away from lights and noisy cars,
Above the egos and the stress,
Beyond the world we made a mess.
A place for me a place for you,
An earth that’s green a sky that’s blue,
A place for you a place for me,
An open sky and light blue sea,
With dreams as solid as the ground,
A place like this I think I’ve found.
A happy thought no one can take it,
A place like this is where we make it.

I need a mountain in the sky,
Just beneath where angels fly,
Where snowflakes falling on the ground,
Is the most disruptive sound,
Above the waves above the wind,
Above the world that we live in,
Above my life above the stress,
Where I can lay it all to rest,
Under skies of falling snow,
Just above the world below,
Just above the trees and birds,
A place I can’t describe in words.

An empty place that’s so appealing,
How’d I get this stupid feeling?
Bad ideas come and go,
But none as potent as the snow,
I need no island in the sea,
Just the things that make me me.
I need no mountain in the sky,
Just to laugh try not to cry,
Forget these far off fantasies,
And manifest as realities,
Reach out and grab it in good time,
Seize the moment make it mine,
Catch the moment make it last.
Just be grateful when it’s past.

Sensations as real as the wind,
Try not to be sad when it ends.
A happy thought no one can take it,
A time like this is when we make it.
I need an island in the sea,
And all of that which makes me me.

Source: www.PoetryInNature.com

Erasmus

At this point, I do not know where I am going because it is not the destination, it is the story that I’m going to write that will guide me through life. Only one thing about that is for sure, it will be an enrichment for whatever is next…!

via Erasmus.

WATCH THIS:::: A sitcom about the erasmus life in Gandia, Spain, made by erasmusstudents by the UPV universidad politecnica de Gandia.

About Love & Purpose

Sometimes I just sit here and do nothing but thinking about what happened, happens and will happen. I realize that it’s my decision, my choice. But it ain’t always that easy to change or just stay. What’s the best for me for you for everybody? And especially … Am I making this world a better place? Isn’t that the most important topic in planning your future and your do’s and don’ts? I wonder what will be next but I wonder even more what I am going to do now. Sometimes life seems to take control and I feel unpowered of self-detachment and encourage. I need to be strong to fur fill every dream in my life but for now it’s even hard to find out what my dreams in life are. So if I don’t know what I really REALLY want, how can I know what to do and what’s best to do.

People always talk about purpose and the reason why you’re here. But I am here without a reason. And yes, there are things I really love to do but I wonder whether those are really what I have to do in life because they are just material dreams? I don’t think I’m born for a material dream . and when I go left I wonder why I didn’t go right and whether it is wrong or right. And oh no, time, is such a gift when it is large but most of the time I feel already hurried by finding the love of my life. Maybe because I desire too much.

I want to be free, I want to travel, I want to have enough money to make everything happen that happens in my mind, I wanna love and receive even more. To be able to give more than I already gave and I wanna be so happy and feel released of all teases and pains of the past but at last at least I need answers and security, I want to feel safe even though I am free to go wherever I want. Is it allowed to feel sorry for myself about my father? Is it allowed to care some regrets and hurting’s with me? I wonder why he left me over here without saying goodbye but that doesn’t withhold me from getting further, I think. Because probably it made me stronger than ever before, of course yes.

Where is this all leading to? This text, this life I’m leading, am I leading it however? Or is some higher power sending me on a path which I just walk and do I have to trust deeper en fuller? Yes; but I wanna decide a few things that destiny doesn’t seem to be responsible for. Sometimes I feel like given a little bit of space to change those plans from above a little bit to make it less boring or something like that. But those decisions are really thug! I really would love to be able to talk about it with someone, someone I don’t have? Maybe that’s another big topic in life, especially my life, making friends and being able to love them with all my heart. Making time for them without wanting to make advantages of them. Somehow I have the feeling I do sometimes. I cannot force myself into making new friendships or improving old ones but I desire to have a real good friend. Or a few, to be honest. And a lover that loves me more than my mum and dad ever did together. I am afraid I do not even know what real love is because I’m used to see people loving each other but actually needing each other for several reasons or fears. And I don’t want that in my life, but ending up alone, is that better than? Do I have to become more naïve and less realistic. Do I have to accept that life is pretending that love is true and that fears are stronger and that relationships are important. Well I try to find out, walking here alone.

Do you recognize the feeling of having everything you thought you needed and then sitting there, with everything that you thought you needed in your hands, and totally don’t know what to do with it, how to feel about it and wondering deeply why you ever thought you needed it? They say the way to the goal is more important than the goal but I wonder why people keep making goals. You know, I had the feeling of having it all, one day, I remember, I was in Curacao and having the most wonderful experiences of my life. I was so truly happy and fulfilled of joy and beauty around me. At that moment, I turned around to see whether I could share my completeness but there was nobody. And from that one moment to the other I realized that no money, success or beauty in the world could replace the value of love. Suddenly I felt more empty then complete and I realized how stupid I had been by thinking that materialism could fur fill my life. I realized and since then, never forgotten anymore, that balance is so important. You see that money means nothing when you cannot share it and that success leads you forward but when you end up high in the sky there’s no place to fall, you can only get stuck into a wall and look into the mirror to see things clearer. Love is such a valuable thing, so many people desire, so many people do need more love, just like me, and probably you. Do you feel surrounded by those millions? I really don’t, but I know a lot of them miss it too. So why, is it such an empty living? Let me just hope that that will change soon…

They say that if you start loving, love will find a way back to you. I try to love but I don’t know who I can love. I am afraid to love, my neighbor and my teacher and my dentist and my driver and my boss and my mum and … There are plenty of reasons that withhold me from loving but that are also plenty of reasons that make me desire for love. Maybe I should learn something from that. If my proud and ego are bigger than my opportunity to give love than I have two choices: accept that I can’t be loved or put my ego and proud aside to make place for love. Some things in life, you just cannot combine. That’s true, that’s easy. Oh god, there is so many wisdom in this world that I would like to discover J

And because I want to share a little bit of my wisdom with you, I want to ask you to be grateful for life, for living it, for the people who you’re living it with, for the places you’re living it in  and so on. Why? The best question of course in your whole life: because being thankful is very important in life. Why? Because feeling blessed in this world makes you love the world more, automatically. And if you start loving more, more love will find its way to your heart. So love deep, from your heart.

From Julie with Love

(Written 21 December 2010.)