Gandia – University Life (2)

Time for a follow-up post about the student life in Gandia … In the previous post I talked about my course package and my spectacular way to pass the French subject. Perhaps it is now time to take a look at the vibrant campus life (and then again on some subjects …).

Tijd voor een vervolg-postje over het studentleven in Gandia… In de vorige post vertelde ik over mijn lessenpakket en mijn spectaculaire parcours door het vak Frans. Misschien is het nu tijd om even stil te staan bij de bruisende campus (en daarna weer over wat vakken…).

gandia_cas

As you can see, the university campus is situated near the beach of Gandia. It seems that God has listened to the prayers of ‘the student’ here because this is truly a dream destination! The motto “work hard, party harder” here is therefore truly applicable. Playa de Gandia is not only famous and notorious for its beach, the whole neighborhood actually comes to life after midnight. As it should be (in Spain)!

Zoals je kan zien, situeert de universiteitscampus van Gandia vlakbij het strand. Het lijkt wel alsof God de gebeden van ‘de student’ hier heeft aanhoort, want dit is werkelijk een droombestemming! Het motto “work hard, party harder” is hier dan ook werkelijk van toepassing. Playa de Gandia is niet alleen beroemd en berucht om het strand, de hele buurt komt eigenlijk pas tot leven na middernacht. Zo hoort dat (in Spanje)!

The ultra-modern campus was opened in 2001 and has approximately 2,000 students. And even though the architecture looks very strict: the atmosphere that hangs around is very casual and relaxed. The relationship between teacher and pupil are very familiar, reportedly even more than in the rest of Spain. That’s the advantage of this “small” campus (for Spanish standards).

De uiterst moderne campus werd pas geopend in 2001 en telt ongeveer 2000 studenten. En ook al ziet de architectuur er best strikt en streng uit: de sfeer die er rondhangt is uiterst ongedwongen en relaxed. De relatie tussen leerkracht en leerling zijn heel familiair, naar verluidt nog meer dan in de rest van Spanje. Dat is het voordeel van deze ‘kleine’ campus (naar Spaanse normen).

Enjoying Gandia Life 009

The university campus currently offers four disciplines (grados), which all last 4 years in normal conditions. I’m not sure if I translate them all entirely correct, but anyway:

  • Tourism
  • Audiovisual Communication
  • Telecommunication systems
  • Environmental Sciences

De universiteitscampus biedt op dit moment 4 richtingen (grados) aan, die allen 4 jaar duren in een normaal traject. Ik ben niet zeker of ik ze allemaal helemaal correct vertaal, maar goed:

  • Toerisme
  • Audiovisuele communicatie
  • Telecommunicatie systemen
  • Milieu wetenschappen

I think all courses are about as popular and they are all very practical. Personally, I think it’s nice that there are also walking around a lot of artistic people, because the program audiovisual communication focuses on the creation of media: radio, TV, animation movies and interactive communication … and best of all is that they all do it with a lot of passion!

Ik denk dat alle opleidingen ongeveer even populair zijn en ze zijn ook allemaal heel praktijkgericht. Persoonlijk vind ik het wel leuk dat er ook heel wat artistiek volk rondloopt, doordat de opleiding audiovisuele communicatie zich vooral richt op de creatie van media: radio, tv, animatiefilmpjes en interactieve communicatie… én het beste van al is dat ze het allemaal met veel passie doen!

Thus, the university even founded its own TV program, “Poliglotas” it is called. The students voluntarily created it: they do interviews, cooking videos, clips and so on. You get to know things about the international activities within the campus. Now they are already to their fourth or fifth season, if I have understood correctly. Here you can already see a trailer (in Spanish of course):

Zo is er zelfs een eigen tv-programma in de universiteit opgericht, “Poliglotas” genaamd. De studenten doen er vrijwillig aan mee: ze doen interviews, kookfilmpjes, clipjes enzovoorts. Je komt er dus heel wat door te weten over de internationale activiteiten binnen de campus. Inmiddels zijn ze ook al toe aan hun vierde of vijfde seizoen, als ik het goed begrepen heb. Hier zie je alvast een trailer (in het Spaans weliswaar):

I can actually only speak critically acclaimed about this campus. And most of all I would like to continue my studies here (I have only one year to go before I graduate). But unfortunately there is no option to extend my Erasmus exchange with one year. That obviously would be too good to be true!

Ik kan eigenlijk alleen maar met lof spreken over deze campus. En het liefst van al zou ik hier mijn hele studie voortzetten (ik heb inmiddels nog 1 jaar te gaan voor ik afstudeer). Maar helaas is er geen mogelijkheid om mijn Erasmus-uitwisseling met een jaar te verlengen. Dat had natuurlijk te mooi geweest om waar te zijn hé!

An example: I am very impressed with the motto of the Gandia campus. Which states: “Qualsevol nit pot sortir el sol ‘. This sentence is written in Valencian largely on one of the exterior walls, and means something like: “every night ends with a new day.” A very optimistic, meaningful and remarkable motto, don’t you think?!

Een voorbeeldje: ik ben erg onder de indruk van het motto van de Gandia campus. Die luidt: “Qualsevol nit pot sortir el sol’. Deze Valenciaanse zin staat in het groot geschreven op één van de buitenmuren, en betekent zoveel als: “elke nacht eindigt met een nieuwe dag”. Een heel optimistisch, zinvol en merkwaardig motto, nietwaar?!

Universitat_Politècnica_de_València-_Campus_de_Gandia_(6)

It is also very noteworthy that so many international students attend classes on the campus. There are a lot of Chinese students who study here their whole degree here and our current Erasmus delegation also counts about 100 members (at least if I can believe the Facebook group ESN GANDIA MEMBERS 2012-2013 January-June).

Het is ook heel noemenswaardig dat er zoveel internationale studenten les volgen in de campus. Er zijn heel wat Chinese studenten die hier hun hele studietraject afleggen, en onze huidige Erasmus-delegatie telt ook ongeveer 100 leden (als ik de Facebook groep ESN GANDIA MEMBERS 2012-2013 January-June tenminste mag geloven).

The fun part is that it is just enjoyable to study here: the facilities are very good, the teachers are enthusiastic and motivated, and even the students seem to be proud on both the campus as the atmosphere that hangs around. In short, recommendable to come and study here!

Het leuke is gewoon dat het aangenaam studeren is: de faciliteiten zijn uiterst goed, de docenten zijn enthousiast en gemotiveerd, en zelfs de studenten lijken trots te zijn op zowel de campus als de atmosfeer die er hangt. Kortom, een aanrader om hier te komen studeren!

Geografía del Turismo y del Ocio

Well, time for a story about a subject that I follow here: ‘Geography of tourism and leisure. This course consists of two parts, considering there are two teachers who have alternated each other somewhere mid-April.

Goed, tijd voor een relaas over een vak dat ik hier volg: ‘Geografie van het toerisme en de vrije tijd’. Dit vak bestaat uit twee delen, gezien er ook twee leraren zijn die mekaar ergens halverwege april hebben afgewisseld….

The first part we got from Maryland, a pretty young woman (apparently lesbian) and certainly not fallen on her mouth. The first classes with her were a whole experience, were it not a culture shock, considering she loves it even more than the other teachers to ask students for their opinions, or ask (personal) questions in the middle of her lectures and yes: appropriately and inappropriately she also might be snapping or offending someone in public. Some quotes are:

  • Your tasks were so bad that I better had thrown them through the window.
  • You guys are a bunch of pigs, you’d better not come to class, this I’ve never seen.
  • Give me ‘queso’, ‘jamon’, perfume and something nice, and maybe we can talk again (meant as a joke).

Het eerste deel kregen we van Maryland, een tamelijk jonge vrouw (naar het schijnt lesbienne) en zeker niet op haar mondje gevallen. De eerste lessen met haar waren een hele beleving, ware het niet een cultuurshock, gezien ze nog meer dan de andere leraren ervan houdt om in het midden van haar lezingen de studenten (persoonlijke) vragen te stellen, naar hun meningen te vragen, en jawel hoor: ze te pas en te onpas ook een afsnauwt of afbreekt. Enkele citaten zijn:

  • Jullie taken waren zo slecht dat ik ze beter door het raam had gegooid.
  • Jullie zijn een stel zwijnen, jullie zouden beter niet naar de les komen, dit heb ik nog nooit gezien.
  •  Geef me ‘queso’, ‘jamon’, parfum en iets leuks, en misschien kunnen we dan terug praten (als grap bedoelt).

Yeh, you’re a bit in favor or against her (and her classes). But it gives immediately a good impression of ​​how Spaniards deal with each other: very direct, and sometimes even TOO honest and rather familiar, in terms of language. I even forget just to mention that she does all these things while rattling, and sometimes it’s awfully hard to understand her. However, she uses a lot of intonation and facial expressions, which helps, of course!

Tsjah, je bent een beetje voor of tegen haar (en haar lessen). Maar wel meteen een prima indruk van hoe Spanjaarden met mekaar omgaan: heel direct, heel en soms zelfs TE oprecht en nogal familiair, qua taalgebruik, zeg maar. Vergeet ik er nog even bij te zeggen: dit alles doet ze al ratelend, en het is soms hartstikke moeilijk om haar te verstaan. Wel gebruikt ze superveel intonatie en gelaatsuitdrukkingen, helpt natuurlijk wel!

imageSomething like that… 😉

Well, what have we learned from her? Since ultimately that is what it’s all about … The difference between rural, littoral, natural and urban tourism, the difference between leisure and tourism, what the different types could be activities (adventurous, sportive, lucrative, educational) and… Oh yes, a whole chunk of destination knowledge (= indicating cities and countries on cards).

Goed, wat hebben we van haar geleerd? Daar draait het uiteindelijk om… Het verschil tussen ruraal, litoraal, natuur- en stedelijk toerisme, het verschil tussen vrije tijd en toerisme, wat de verschillende soorten activiteiten kunnen zijn (avontuurlijk, sportief, lucratief, educatief) en euhm… Oh ja, een hele brok landenkennis (= het aanduiden van steden en landen op kaarten).

For the exam I scored 47 on 50 for the destination knowledge (Excellent!), 5 out of 10 for the theory, and … 0.5 and 3 for my group work (Practicas). This last we found so strange that we went to ask what was wrong with it at her office. It turned out we had only delivered half of the requested work, because we had misunderstood the assignment. When we then still wanted to hand in the work and asked it up to four times again, she refused us. A lot of work for nothing, though … But she wanted to give us 0.5 on 10 more for the assistance during the classes (because we almost always were present). She also said that we could still come back to discuss the results after the final exam of the other teacher in June. In other words, everything is negotiable in Spain! Or maybe… Hopefully!

Voor het examen scoorde ik 47 op 50 voor de landenkennis (excellent!), 5 op 10 voor de theorie, en … 0,5 op 3 voor mijn groepswerk (practicas). Dat laatste vonden we zo vreemd dat we naar haar bureau zijn gegaan om te vragen wat er mis was gelopen. Wat bleek: we hadden slechts de helft van het gevraagde werk geleverd, omdat we de opdracht misverstaan hadden. Toen we vervolgens het werk alsnog wilden inleveren en de bundel tot vier keer toe probeerden te overhandigen, weigerde ze dat netjes. Veel werk voor niks, weliswaar… Maar ze wilde ons wel 0,5 op 10 meer geven voor de assistentie tijdens de lessen (omdat we zo goed als altijd aanwezig waren). Ook zei ze nog dat we na het eindexamen van de andere leerkracht in juni nog een mochten terugkomen om de resultaten te bespreken. Met andere woorden: alles is onderhandelbaar in Spanje! Of toch… Hopelijk!

bad-grade-fuuuuuuu-human-quotes-teachers-Favim.com-132814_large

Conclusion: I currently have a 5.7 out of 10 as a final note for this course and I still have to pass an examination for the other teacher. Thus there is still some sweat and toil to go to bring it all to a good end! Because… the other new teacher we have, Jesus, is quite a dry guy.

Besluit: ik heb momenteel een 5,7 op 10 als totaal voor dit vak en moet nog een examen afleggen voor de andere leerkracht. Wordt dus nog even zweten en zwoegen om het tot een goed einde te brengen! Want… de andere, nieuwe leraar die we hebben, Jesus, is nogal een droge kerel.

He keeps telling us things about cartography, GPS systems, and measuring distances on maps, we must also develop with Google Earth routes and it’s really awfully boring, and quite a bit harder than the first part, I think. I am also not looking forward this kind of theory in Spanish, because it is even difficult to do it in Dutch. Anyway, let’s do it! There is no other choice!

Hij komt ons steeds dingen vertellen over cartografie, gps-systemen, en het meten van afstanden op kaarten, we moeten ook met Google Earth routes uitwerken en het is echt hartstikke saai, en best wel wat moeilijker dan dat eerste deel, vind ik. Ik kijk er ook erg tegen op om het examen in het Spaans af te leggen over dit soort theorie, omdat het zelfs in het Nederlands moeilijk te begrijpen valt. Maar goed, we gaan ervoor! Er is geen andere keuze!

So, now you know a bit more about my exciting student life…. Soon more! 😉

Zo, nu weten jullie weer wat meer over mijn boeiende studentenleven…. Binnenkort meer! 😉

Gandia – University Life (1)

Logo_UPV_Gandia

After months of writing, Skyping, Facebooking and emailing about several trips, parties, new friends / enemies, countless beach days and eating / drinking parties, “the moment” finally came. Upon request of my many family members and friends, I decided to write something about my school life in Gandia. It’s about time, right?! After being in Spain for about 4 months… and having currently 1 month left…

Na maandenlang schrijven, Skypen, Facebooken en e-mailen over talrijke reisjes, feestjes, nieuwe vrienden, vijanden en ontelbare stranddagen en eet- en drinkpartijtjes, is het dan eindelijk zover. Op vraag van mijn vele familieleden en vrienden, besluit ik iets over mijn schoolleven in Gandia te schrijven. Dat werd tijd, nietwaar?! Na ongeveer 4 maanden in Spanje te zijn… En nog 1 maand over te hebben…

epsg4_ok

Well, let me briefly list up everything: I’m studying in Belgium Tourism and Leisure Management, and in February I traveled to Spain to follow the equivalent of my subjects during a semester at the Universitat Politecnica de Valencia – Campus Gandia. So here I am a student in the discipline ‘Grado en  Turismo’ and I follow all my lessons in Spanish. This is my course package:

Wel, laat me eventjes alles op een rijtje zetten: ik studeer in België Toerisme- en Recreatie Management, en ben in februari richting Spanje gereisd om gedurende een semester het equivalent van mijn vakkenpakket in België te komen volgen aan de Universitat Politecnica de Valencia – Campus Gandia. Hier ben ik dus een student in de richting ‘Grado en Turismo’ en volg ik al mijn lessen in het Spaans. Dit is mijn lessenpakket:

  • Francés II
  • Recursos Culturales
  • Geografía del Turismo y del Ocio
  • Marketing Turístico
  • Gestión Pública del Turismo

For those who are a little bit aware of the European credit system that is used in colleges and universities: each subject is good for 6 ECTS, so I take a total of 30 ECTS, like most model students. The credits will be later transferred to Belgium, through the European Erasmus system.

Voor zij dit een beetje op de hoogte zijn van het Europese credit-systeem dat gehanteerd wordt in de hogescholen en universiteiten: elk vak is goed voor 6 ECTS, waardoor ik een totaal van 30 ECTS opneem, zoals de meeste modelstudenten. De credits worden later getransfereerd naar België, via het Europese Erasmus-systeem.

And for those who are interested in my busy life as a student, this is my schedule:

En voor wie geïnteresseerd is in mijn drukke studentenleven, dit is mijn uurrooster:

Uuurrooster Gandia

For most of the courses, we also have additional “Practicas” every two weeks which are practical lessons in computer classrooms, in which the main task is to develop group works. For some courses we should make a final project (written and orally presented), and there are also a lot of school excursions scheduled throughout the semester. Just to say the schedule is in reality just a little busier than it looks! (Fortunately… because an average of 3 hours classes per day is very little, not?!)

Voor de meeste vakken hebben we om de twee weken ook nog bijkomende ‘Practicas’, dat zijn praktijklessen in computerklassen, waarin de voornaamste taak het ontwikkelen van groepswerken is. Voor sommige vakken moet ook een eindwerk geschreven en gepresenteerd worden, en er zijn ook heel wat schooluitstapjes gepland gedurende de semester. Om maar te zeggen: de rooster is in realiteit net een beetje drukker dan ie eruit ziet! (Gelukkig maar, want een gemiddelde van 3 uur les per dag is wel erg weinig, niet?!)

Moreover, the “Yoga” and “Zumba” hours are after school activities that are offered for free at the University, but to be honest I do not often succeed to follow them. Did I ever mention that sport (whether it is active or passive form) is not my thing?! 😉

Bovendien zijn de “Yoga” en “Zumba” uurtjes naschoolse activiteiten die gratis aangeboden worden door de universiteit, maar om eerlijk te zijn slaag ik er niet vaak in om ze te volgen. Heb ik ooit al gezegd dat sport (of het nu in actieve/passieve vorm is) niet mijn ding is?! 😉

65919_469038006484088_993684251_n

Español III

The Español III course I follow on a voluntary basis. It does not count in my official course list, and so I do not always have to be present. I try to pick up some things about the subject matter in order to improve my Spanish. But during the school year I have experienced that I actually learn more from the everyday life, the conversations with my Spanish roommate for example, than the lessons offered at school.

Het vak Español III volg ik op vrijwillige basis. Het telt niet mee in mijn officiële lessenpakket, en dus hoef ik ook niet altijd aanwezig te zijn. Ik probeer er gewoon iets op te pikken van de leerstof om zo mijn Spaans te verbeteren. Maar gedurende het schooljaar heb ik ondervonden dat ik eigenlijk meer leer uit het dagelijkse leven, de conversaties met mijn Spaanse huisgenote bijvoorbeeld, dan uit de lessen zelf.

Therefore I am going very little to these classes. I did make a final presentation about Andalusia region with Nafisa though, she is a fellow student from Uzbekistan. We together through Spain and Portugal.

Bijgevolg ga ik nog maar weinig naar deze lessen. Ik deed wel een eindpresentatie met Nafisa, een medestudente uit Oezbekistan, over de regio Andalucía. Dit na onze grote reis samen door Spanje en Portugal. 

dia cordoba

My Spanish teacher in action! / Mijn Spaanse lerares in actie:   http://politube.upv.es/play.php?vid=45904

Francés II

Okay, let me start with another language course, which is officially included in my courses list. And therefore of greater importance: French. The level 2 represents the European level A2, for those who understand that term. It is anyway not very high, and not too difficult for me. But I’m in Spain and I do not know if you know, but Spanish and other languages ​​than Spanish … That is not going good together! Their English could be better, but their French … Here we are simply not going to talk home about.

Oké, laat me even beginnen met een ander taalvak, dat wel officieel is opgenomen in mijn vakkenlijstje. En dus ook van groter belang is: Frans. Het niveau 2 staat voor het Europese niveau A2, voor zij die die term begrijpen. Dat is sowieso al niet erg hoog, en dus niet al te moeilijk voor me. Maar ik ben in Spanje, en ik weet niet of jullie het weten, maar Spanjaarden en andere talen dan het Spaans… Dat gaat niet goed samen! Hun Engels kan beter, maar hun Frans… Daar spreken we gewoon beter niet over naar huis.

My teacher Sonia is a sweetheart, and luckily she speaks French fluently. But we spent about 75% of our classes to the reading out loud of texts (every student at its turn a few sentences), repeating those phrases to practice the proper pronunciation and then we discussed these texts in terms of vocabulary, and for those who dared, we discussed the content. These two latter happened usually in Spanish, so I actually learned much more Spanish than French. In short, I was bored to death in this class.

Mijn lerares Sonia is een schatje, en zij spreekt gelukkig wel vloeiend Frans. Maar we spendeerden zowat 75% van onze lessen aan het voorlezen van teksten (om de beurt een paar zinnetjes), het herhalen van die zinnetjes om de juiste uitspraak in te oefenen, en vervolgens bespraken we die teksten dan qua woordenschat, en voor zij die het aandurfden, bespraken we de inhoud. Die twee laatsten gebeurden dan meestal in het Spaans, waardoor ik eigenlijk veel meer Spaans dan Frans bijleerden. Kortom: ik verveelde me dood in deze les.

Movie looks very similar to my French classes in Spain: / Filmpje ziet er echt uit zoals het er hier op school aan toe gaat tijdens de Franse les:

Somewhere in late April it was time for a mid-term exam. The same day I would have an additional examination of the part that was already taken in January. But Sonia said that I needed to learn that part too: all the subject matter of the first semester. So I did that: I made a nice vocabulary list (French-Spanish) and a summary of the grammar from the textbook. I completed the one test, and concluded that Sonia had forgotten the other test (from January). We made a new appointment for the next day, and eventually I completed both exams. I thought it was a bit strange at that time that the exam from January seemed harder than the one from April.

Ergens eind april was het dan tijd voor een tussentijds examen. Ik moest diezelfde dag nog een extra examen afleggen, van het deel dat in januari afgelegd zou zijn. En Sonia zei dat ik ook alle leerstof van de eerste semester moest leren. Dus deed ik dat: ik maakte een aardige woordenlijst en een samenvatting van de grammatica uit het handboek. Ik legde de eerste test af, en constateerde dat Sonia de tweede test (die van januari) vergeten was. We maakten een nieuwe afspraak voor de volgende dag, en uiteindelijk legde ik de twee examens af. Ik vond het wel een beetje vreemd op dat moment dat het examen van januari me moeilijker leek dan het examen van april.

After a long wait, the Spanish norm, I finally got the results! Well … I arrived a little bit before the others at the classroom and Sonia spoke to me. She said my results were very good, she clearly noticed that it was too easy for me, and she said that she had given me “accidentally” an exam of the higher year, the next day. Also on that exam I scored high, so to follow more difficult classes at this university, made no sense to her. I obtained a 9/10 for the exam of April, and a 8/10 for the exam of January.

Na lang wachten, op zijn Spaans, kreeg ik dan eindelijk de resultaten te pakken! Nu ja… Ik kwam een beetje voor de rest binnen in het klaslokaal en Sonia sprak me aan. Ze zei dat mijn resultaten erg goed waren, dat ze duidelijk merkte dat het te makkelijk voor me was en dat ze me ‘per ongeluk’ een examen uit een jaar hoger had gegeven. Ook op dat examen scoorde ik hoog, dus mij een niveau hoger les laten volgen, had voor haar ook geen zin. Ik behaalde een 9/10 voor het examen van april, en een 8/10 voor het examen van ‘januari’.

excellentgpa-250x215Sonia told me that I did not have to come anymore, she thought I had better things to do (and also said it that way). I was dumbfounded and asked her how I would manage to get notes for the final exam. “Oh,” she said, “Do not worry. I’ll give you that 9/10 as a final result. You do not have to do the final exam. I’ve seen enough of you. Enjoy the rest of your time here! “And as soon as I had entered the classroom, I was gone again.

Sonia zei dat ik niet meer moest komen, ze dacht dat ik wel wat beters te doen had (en zei dat ook op die manier). Ik was stomverbaasd en vroeg haar hoe ik dan nota’s zou bemachtigen voor het eindexamen. “Oh”, zei ze, “maak je geen zorgen. Ik geef je wel die 9/10 als eindresultaat. Je hoeft het eindexamen niet meer te doen. Ik heb voldoende van je gezien. Geniet nog van je tijd hier!” En zo gauw als ik het leslokaal was binnengekomen, was ik alweer weg.

So starting from somewhere mid-May I had every Friday from 3 to 5 o’clock free! Whoopee! And yayyy to that 9/10! At least already one subject that I certainly passed! 🙂

Vanaf ergens half mei had ik dus elke vrijdag van 3 tot 5 uur vrij! Joepie! En nog meer joepie voor die 9/10! Toch al één vak waar ik zeker voor geslaagd ben! 🙂

8406649

Curious about the stories of other subjects? Keep reading … To be continued!

Benieuwd naar de verhalen over andere vakken? Blijven lezen… Wordt vervolgd!

THE BIG TRIP – Day 1: Altea

TRAVELOGUE – Blogpost 2: Day 1 (28/3/13) – Altea

At 8.30 it was time! With purse and luggage Kim and I went on the bus … Just for positioning: Who is Kim? Kim is my best friend! I met her in September 2011, when I started my Bachelor in Tourism and Leisure Management in Belgium. Since then we have been inseparable friends and we share joys and sorrows with each other. Now that I’m studying in Spain, we have contact almost every day through social media, and how could it be otherwise than that she would come visit me.

Om 8u30 was het zover! Met pak en zak trokken Kim en ik de bus op… Even ter situering: wie is Kim? Kim is mijn allerbeste vriendin! Ik leerde haar in september 2011 kennen, toen ik begon aan mijn Bachelor in Toerisme en Recreatie Management in België. Sinds toen zijn we onafscheidelijke vriendinnen en delen we lief en leed met mekaar. Nu ik in Spanje studeer, houden we zo goed als elke dag contact via sociale media, en hoe kon het ook anders dan dat zij mij zou komen bezoeken.

DSC_0017On Monday, March 25th Kim arrived in Valencia with a Ryanair flight of 2 hours, and a very nice week was waiting for us! She slept three nights in my apartment in Gandia, together we visited the city of Valencia, and between my lessons we also spent a few hours on the beach: Playa de Gandia. Just a few small photos of them here:

Op maandag 25 maart arriveerde ze in Valencia met een Ryanair-vluchtje van 2 uur, en stond er ons een heel leuk weekje voor de boeg! Ze sliep 3 nachten in mijn appartement in Gandia, we bezochten samen de stad Valencia, en tussen mijn lessen door spendeerden we ook enkele uurtjes aan het strand: Playa de Gandia. Daarvan hier even enkele fotootjes:

This slideshow requires JavaScript.

Anyway, now Altea … We arrived around 10:45 am by ALSA bus, a good bus company here in Spain which I highly recommend to anyone who wants to travel affordable through the country. We first searched for the Tourist Info office to get ourselves a city map and to rent a bike. And we had to drop our luggage somewhere for the next few hours, so we didn’t have to carry it all around … By the time we managed to do all of that, it was already 12 noon. Yeah, “Tranquila, estamos en España”, right?

Enfin, maar nu Altea… We arriveerden omstreeks 10u45 ter plaatse met de ALSA-bus, een goede busmaatschappij hier in Spanje die ik ten zeerste aanraadt voor iedereen die betaalbaar wil reizen. We zochten eerst het Toeristisch Info-kantoor op om een stadsplannetje en een fiets te bemachtigen. Én we moesten onze bagage ergens zien te droppen voor de komende uren, zodat we er niet mee hoefden te sleuren… Tegen dat alles gelukt was, was het alweer klokslag 12 uur ’s middags. Tsjah, “Tranquila, estamos en España”, zeker?

BIG TRIP (1) 039But oh, how wonderful that we had that bike! This allowed us to explore every corner of the resort area at our own pace. We drove along the coast and through the hills that led us to the top of the beautiful village.

Maar oh, wat heerlijk dat we die fiets hadden! Daarmee konden we op eigen tempo alle uithoeken van het badplaatsje verkennen. We reden langs de kustlijn en door de heuvels die ons tot de top van het prachtige dorpje leidden.

BIG TRIP (1) 119We had lunch at an Italian restaurant with ocean views and live music by a Peruvian street orchestra. I ordered a pasta with chicken and curry sauce … It tasted delicious! So it could not be better …

We hadden lunch in een Italiaans restaurantje met zicht op zee, live muziek door een Peruaans straat-orkestje. Ik bestelde een pasta met kip en curry-saus… Die smaakte heerlijk! Dus het kon gewoon niet beter zijn…

BIG TRIP (1) 137We then cycled again a little farther, and then stopped again for a snack and a drink … The good life, so it goes always with me and Kim! 😉

We fietsten vervolgens weer een eindje verder, en stopte vervolgens opnieuw voor een hapje en een drankje… Het Bourgondische leven, zo gaat dat altijd met mij en Kim! 😉

BIG TRIP (1) 150

We ate an ice cream and cycled back on. Burned the calories, so you could say.

We aten een ijsje en fietsten weer verder. De calorieën verbranden, zeg maar.

BIG TRIP (1) 101Maybe some more ‘theoretical information’ about Altea here:

Misschien even wat meer ‘theoretische informatie’ geven over Altea:

BIG TRIP (1) 077

Altea is a municipality and town in Spain, located on the Mediterranean coast in the province of Alicante about 50 kilometers north-east of the city of Alicante and about 100 kilometers south of the city of Valencia. Altea has an area of ​​34.43 km ² and is built on a hill. Altea counted about 22,648 inhabitants in early 2007.

Altea is een gemeente en stadje in Spanje, gelegen aan de Middellandse Zee in de provincie Alicante op zo’n 50 kilometer ten noord-oosten van de stad Alicante en zo’n 100 kilometer ten zuiden van de stad Valencia. Altea heeft een oppervlakte van 34,43 km² en is gebouwd op een heuvel. Altea telde begin 2007 zo’n 22.648 inwoners.

BIG TRIP (1) 127An important source of income for Altea is tourism, which has grown since the 50s due to the Mediterranean climate, beaches and the charm of the town.

Een belangrijke bron van inkomsten voor Altea is het toerisme, dat sinds de jaren ‘50 is gegroeid als gevolg van het mediterrane klimaat, stranden en het karakteristieke stadscentrum.

BIG TRIP (1) 058

The coast south of Calpe, has a micro climate making the winters considerably warmer then north of Calpe. This makes Altea and the whole area very attractive to people who want to spend the winter abroad, from countries including the Netherlands, England, Scandinavia and Germany.

De kust ten zuiden van Calpe zou een microklimaat hebben waardoor de winters duidelijk warmer (zouden) zijn dan ten Noorden van Calpe. Dat maakt Altea en de hele omgeving zeer aantrekkelijk voor overwinteraars uit onder andere Nederland, Engeland, Scandinavië en Duitsland.

BIG TRIP (1) 131The city was founded by the Iberians and Romans. In 1244 Altea was reconquered by Jaime I of Aragon. One of the tourist attractions is the church “Virgen del Consuelo”, also called “Nuestra Senora del Consuelo”, which is easily recognizable by the picturesque blue domes. It is built on top of the hill.

De stad is gesticht door de Iberianen en Romeinen. In 1244 is Altea heroverd door Jaime I van Aragón. Een van de toeristische trekpleisters is de kerk “Virgen del Consuelo” of ook wel genoemd “Nuestra Senora del Consuelo” , welke eenvoudig te herkennen is aan de pittoreske blauwe koepels. Deze is gebouwd boven aan de heuvel.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Altea_(stad)

DSC_0296

Altea is actually a museum itself and it is definitely the most artistic town on the Costa Blanca. It is a place where many (inter)national painters, sculptors, poets, singers and writers have their “Taller” (workshop), and inspiration.

Altea is eigenlijk een museum op zichzelf en het meest artistieke stadje aan de Costa Blanca. Een plaats waar veel (inter)nationale schilders, beeldhouwers, dichters, zangers en schrijvers hun “Taller” (werkplaats) hebben en inspiratie opdoen.

BIG TRIP (1) 079

Artistic ambition and the kind of people that feel attracted by this atmosphere, can be encountered in the narrow whitewashed streets and around the large church with the -with Valencian ceramic tiled- roof the Nuestra Senora del Consuelo, which belongs with its ‘Tower of Galera’ to the Cultural Heritage of Spain.

Kunstzinnigheid en het soort mensen wat zich daardoor aangetrokken voelt, vindt je in de nauwe, witte straatjes en rondom de grote kerk met het -met Valenciaans keramiek betegelde- dak de Nuestra Senora del Consuelo, die o.a. met de Toren van Galera tot het Culturele Erfgoed van Spanje behoort.

Bron: http://costablanca.voorjou.com/altea/

BIG TRIP (1) 099

The reason I wanted to take Kim to Altea is because many Spaniards recommended me the place because of its charm. I was pleasantly surprised and have a very good impression of this resort. I would truely recommend anyone to spend a holiday here …

De reden waarom ik Kim mee naar Altea wilde nemen, is omdat vele Spanjaarden het plekje aanraden omwille van haar charme. Ik was dan ook blij verrast en heb een zeer goede impressie van deze badplaats. Ik zou iedereen dan ook aanraden om hier een vakantie te spenderen…

DSC_0305

But unfortunately our budget did not allow us also to stay here, so at night we continued our trip towards Benidorm. You can read more about it in the next blog post. I will keep you informed, so keep checking this page! 😉

Maar helaas liet ons budget ons niet toe om hier ook te overnachten, en dus trokken wij tegen het vallen van de avond verder richting Benidorm. Hierover leest u meer in de eerstvolgende blogpost. Ik houd u op de hoogte, dus blijf deze pagina checken! 😉

Travelogue structureReisverhaal structuur:

  • Blogpost 1: Introduction
  • Blogpost 2: Day 1 (28/3/13) – Altea ==> you are now reading this blogpost!
  • Blogpost 3: Day 1 (28/3/13) – Benidorm
  • Blogpost 4: Day 2 (29/3/13) – Alicante
  • Blogpost 5: Day 3 (30/3/13) – Granada
  • Blogpost 6: Day 4 (31/3/13) – Malaga
  • Blogpost 7: Day 4 (31/3/13) – Ronda
  • Blogpost 8: Day 5 (01/4/13) – Gibraltar
  • Blogpost 9: Day 6 (02/4/13) – Albufeira
  • Blogpost 10: Day 7 (03/4/13) – Lisbon
  • Blogpost 11: Day 8 (04/4/13) – Sintra & Lissabon
  • Blogpost 12: Day 9 (05/4/13) – Fatima & Porto
  • Blogpost 13: Day 10 (06/4/13) – Porto & Braga

Las Fallas de Valencia

Parade floats, fallera’s, mascletas, … or Las Fallas! This is the largest and most famous festival of Valencia. Every year thousands of people from all over the world come to Valencia to experience this huge event.

Praalwagens, fallera’s, mascletas… oftewel Las Fallas! Dit is het grootste en bekendste feest van Valencia. Elk jaar komen er duizenden mensen van overal ter wereld om dit evenement mee te maken.

Fallas 016 Fallas 175

When / Wanneer

Las Fallas officially begins the last Sunday of February with an opening festival “La Crida ‘at Torres de Serrano and ends on 19 March with’ La Crema ‘, the burning of more than 600 images (wood and styrofoam). The biggest celebrations take place between 15 and 19 March. Before people also celebrate for weeks.

Las Fallas begint officieel de laatste zondag van februari met een openingsfeest ‘La Crida’ bij Torres de Serrano en eindigt op 19 maart met ‘La Crema’; het verbranden van ruim 600 beelden (van hout en piepschuim). De grootste feesten barsten los tijdens tussen 15 en 19 maart. Daarvoor wordt er ook al wekenlang feest gevierd.

Fallas 049 Fallas 103 Fallas 198

The origin / De oorsprong

The origins of Fallas can be found in the Middle Ages. Carpenters celebrated the beginning of spring by wooden planks where they hung their candles on, and put them on fire. They did this to celebrate this light, that they no longer needed. It was becoming increasingly more light every day. Later these boards became more real sculptures and figures. Today the sculptures can be up to 30 meters high. The most expensive sculptures can be against the 1 million cost.

De oorsprong van Fallas ligt in de middeleeuwen. Timmermannen vierden het begin van de lente door houten planken waar ze hun kaarsen aan hingen, in de brand staken. Dit deden ze om te vieren dat ze dit licht niet meer nodig hadden. Het werd namelijk steeds langer licht. Later zijn deze planken steeds meer op echte beelden en figuren gaan lijken. Tegenwoordig zijn de beelden soms wel 30 meter hoog. De duurste beelden kunnen wel tegen de 1 miljoen euro kosten.

Fallas 062 Fallas 133 Fallas 169 Fallas 197

Highlights / Hoogtepunten

From 15 March to 19 March the Fallas party is bursting really loose. It is a week long celebration with great parties everywhere in the city. Tthere are music performances, DJs, paella cooking competitions on the street, lots of booze, churros and lots of fireworks. Furthermore, there are many parades over the weekend with different themes and they are ended with mascletas and decorative fireworks.

Vanaf 15 maart tot en met 19 maart barst het Fallas feest pas echt los. Het is een week lang één groot feest met overal in de stad muziek optredens, dj’s, paella kookwedstrijden op straat, veel drank, churros en heel veel vuurwerk. Verder zijn er in het weekend veel optochten met verschillende thema’s en deze worden afgesloten met mascletas en siervuurwerk.

Fallas 261Some highlights are:

• Mascleta Napolitana at the Las Arenas beach;
• The offering of flowers to the Virgen de los Desamparados (the Virgin of the needy)
• Bullfighting
• Nit del Foc (Night of Fire). This is the largest fireworks show during Fallas and takes place in the Turia park.
• Cabalgata del fuego. This is a parade with lots of fire (work).
• Lighting in the streets of Russafa

Enkele hoogtepunten zijn:
• Mascleta Napolitana op het strand Las Arenas;
• Het aanbieden van bloemen aan de Virgen de los Desamparados (de heilige maagd van de hulpbehoevenden)
• Stierengevechten
• Nit del Foc (Nacht van het vuur). Dit is de grootste vuurwerkshow tijdens Fallas en vindt plaats in het Turia park.
• Cabalgata del fuego. Dit is een optocht met veel vuur(werk).
• Verlichting in de straten van Russafa

Fallas 384

Mascleta (bang fireworks show during Fallas / knalvuurwerkshow tijdens Fallas)

From 1 March, every day at 14:00 in the Plaza Ayuntamiento you can see (and especially hear) a fireworks show. This is called the “mascleta”. It are very heavy bangers in certain rhythms. A mascleta you should have experienced at least once in your life, because it is very impressive! A good mascleta has a great body and there are so many rhythms to discover that a lot of people at the end of a mascleta are loud clapping or jumping.

Vanaf 1 maart is er iedere dag om 14:00 op het Plaza Ayuntamiento een vuurwerkshow. Dit wordt de “mascleta” genoemd. Het is erg heftig knalvuurwerk in bepaalde ritmes. Een mascleta moet je in keer in uw leven hebben meegemaakt, want het is heel indrukwekkend! Een goede mascleta heeft een geweldige opbouw en er zijn ritmes in te ontdekken, zodat veel mensen aan het eind van een mascleta hard meeklappen of springen.

DAYS OF THE FALLAS I EXPERIENCED / DAGEN VAN DE FALLAS DIE IK MEEMAAKTE:

Fallas 240

Saturday, March 16, 2013 / Zaterdag 16 maart 2013
08.00 opening of all the Fallas.
At the Plaza del Ayuntamiento: Mascleta finds a place at 14.00.
The prices for the child Fallas are issued at 16.30 hours on the stand for the town, “Plaza Ayuntamiento”. Among the categories are: presentation, parade etc.
22.30 – Traditional dance and song in front of the Ayuntamiento (Town Hall) of Valencia, made possible by the “Federacion folklore”.
At 01.00 pm there is a color fireworks spectacle to behold above the “Paseo de la Alameda”, near metro Alameda.

08.00 uur opening van alle Fallas.
Op Plaza del Ayuntamiento vindt een Mascleta plaats om 14.00 uur.
De prijzen voor de kinder Fallas worden uitgereikt om 16.30 uur op de tribune voor het gemeentehuis, “Plaza Ayuntamiento”. Enkele categorieën zijn: presentatie, optocht etc.
22.30 uur – Traditionele dans en zang voor het Ayuntamiento (gemeentehuis) van Valencia, mogelijk gemaakt door de “Federación Folklóre”.
Om 01.00 uur is er een kleuren vuurwerkspektakel te aanschouwen boven de “Paseo de la Alameda”, ter hoogte van metrohalte Alameda.

Fallas 227

Tuesday, March 19, 2013 / Dinsdag 19 maart 2013

At 11.00 hours on the bridge (puente) ‘San Jose’ flowers are offered by the “Fallera Mayor, this is done for the image of the” Patriarca “.
At 12.00 there is a mass in the Cathedral of Valencia in honor of San José. This will be led by the Archbishop of Valencia, Bishop Carlos Osoro Sierra. Offered by the official board of Fallas and veriniging of carpenters and artists, using the Falla mayors.
There will be sung by the choir of the Cathedral and the orchestra of the conservatory Jose Iturbi.
At the Plaza del Ayuntamiento Mascleta finds place at 14.00.
At 19.00 hours the ‘Fire’ parade. This starts at Calle Ruzafa, then calle Colon and ends at “Porta de la Mar ‘. This parade is very spectacular with many ‘real’ fire and well worth a visit.
The burning of the “Fallas Infantiles” will take place at 22:00. These are the sculptures that you can find in different streets.
At 22.30, the burning of the Falla Infantil takes place, that has won the first prize.
At 23.00 hours, the Falla Infantil in the Plaza Ayuntamiento burned.
At 00.00 pm, all Fallas burned.
At 00.30 hours, the Falla (of adults) who won the first prize burned.
At 01.00 pm there is a fire spectacle to see the Plaza Ayuntamiento, also here is the final Falla burned.

Om 11.00 uur op de brug (puente) ‘San José’ worden bloemen aangeboden door de ‘Fallera Mayor’, dit gebeurt voor het beeld van de “Patriarca”.
Om 12.00 uur is er een mis in de kathedraal van Valencia ter ere van San José. Deze zal geleidt worden door de aartsbisschop van Valencia; bisschop Carlos Osoro Sierra. Aangeboden door het officiele bestuur van Fallas en de veriniging van timmerlieden en artiesten,met behulp van de Falla burgemeesters.
Er zal gezongen worden door het koor van de Kathedraal en het orkest van de conservatorium José Iturbi.
Op het Plaza del Ayuntamiento vindt een Mascleta plaats om 14.00 uur.
Om 19.00 uur is de ‘Vuur’ optocht. Deze start bij Calle Ruzafa, vervolgens door calle Colon en eindigt bij ‘Porta de la Mar’. Deze optocht is zeer spectaculair met veel ‘echt’ vuur en zeker de moeite waard om te bekijken.
De verbranding van de “Fallas Infantiles” vindt plaats om 22.00 uur. Dit zijn de beelden die gemaakt zijn en in verschillende straten staan.
Om 22.30 uur vindt de verbranding van de Falla Infantil plaats die de eerste prijs heeft gewonnen.
Om 23.00 uur wordt de Falla Infantil op het Plaza Ayuntamiento verbrand.
Om 00.00 uur worden alle Fallas verbrand.
Om 00.30 uur wordt de Falla (van de volwassenen) die de eerste prijs heeft gewonnen verbrand.
Om 01.00 uur is er een vuur spectakel te zien op het Plaza Ayuntamiento, tevens wordt hier de laatste Falla verbrand.

Fallas 306 Fallas 316 Fallas 327 Fallas 354 Fallas 373How a Falla burns / Hoe een Falla verbrandt:

Fallas 392 Fallas 395 Fallas 398 Fallas 403

Source of information / Bron van informatie:  http://www.verrassendvalencia.nl/fallas.html

Photography / Fotografie: From Julie with Love

Fallas 421

With a friend in Valencia

2013-02-21 >>> 2013-02-25

Karine (my friend) came to visit me. >>> Karine (mijn vriendin) bracht me een bezoekje. Karine Thursday >>> Donderdag

Today Karine would fly with Iberia to Valencia to visit me, but there was a strike at Iberia’s company and so we didn’t know if she would make it here. I believe our wishful thinking helped, because she didn’t notice anything about the strike when she was checking in and flying… She arrived right on time and I picked her up at the trainstation of Gandia after school.

Vandaag zou Karine met Iberia richting Valencia vliegen om me een bezoekje te brengen, maar Iberia staakte deze week en dus bleef het in spanning afwachten of ze wel zou komen. Ik geloof dat ons positief denken een beetje geholpen moet hebben, want van staking was er blijkbaar bijna niets te merken. Ze landde dus mooi op tijd en ik pikte haar na school op in het treinstation van Gandia.

We took the bus home and dropped her luggage. She also brought me a small suitcase with some stuff that I missed here, some summer clothes (that I cannot wear yet unfortunately). After that I had to go quickly back to school to return my books to the library. I was late! Excellent moment to show my friend our beautiful “Universitat Politecnica de Valencia Campus Gandia”!

We namen de bus naar me thuis en dropten haar valies. Ze had ook een klein koffertje bij met allerlei spullen die ik nog ontbrak hier, onder andere heel wat zomerse kledij (die ik helaas nog niet kan dragen nu). Daarna moest ik even naar school om mijn boeken in de bibliotheek terug te gaan brengen. Ik was al te laat! Goede gelegenheid dus om mijn vriendin ook eens te laten zien hoe prachtig en modern de “Universitat Politecnica de Valencia Campus Gandia” wel niet is! Enjoying Gandia Life 012 After that we ate an Ensaimada (sort of sweet cookie from Mallorca) on a terrace and we enjoyed the beautiful spring sun. We bought some bottles of wine in Carrefour for the night and some things from breakfast the other day. Andrea promised us to cook something Spanish for all of us. How sweet!

Daarna aten we een Ensaimada (soort van Mallorcaanse koffiekoek) op een terrasje en genoten we van het heerlijke lentezonnetje. We kochten nog enkele flessen wijn in Carrefour voor vanavond en wat ontbijt voor de dag erop. Andrea had beloofd iets Spaans te koken voor ons allen. Wat lief!

Once “home” in our appartment here, I joked that Karine has actually already seen my whole neighborhood because there was not more than this school, the bakery and the Carrefour because it’s still winter. Hahaha!

Eens “thuis” in mijn appartementje hier, grapte ik dat Karine eigenlijk al heel mijn dagelijkse leefomgeving had gezien want veel meer dan de school, het bakkertje en de Carrefour is er niet echt open in de winter. Hahaha!

By the time it was 9 o’clock in the evening, we were hungry and Andrea showed us some of her cooking talents. This time she didn’t make paella but “Fideua”, similar but with small pasta in it and it turned out to be the specialty of Gandia. We’re learning something every day! As an apetizer Andrea made some real, authentic “tortilla de patatas” and that was almost even more delicious than the Fideua itself. It became a very cosy and nice evening with Katy (roommate), Anne (neighbor), Andrea (chef of the kitchen / roommate) and our guest Karine.

Tegen 21u was het etenstijd en had Andrea dus haar kook-toverkunsten nog eens bovengehaald. Dit keer maakte ze geen paëlla maar “Fideua”, gelijkaardig maar met kleine pasta’s en blijkbaar dé specialiteit van Gandia. We leren dus elke dag iets bij! Als aperitief maakte Andrea bovendien ook nog een échte, authentieke “tortilla de patatas” en die was bijna nóg lekkerder dan de Fideua. Het werd dus  een gezellige avond met Katy (kamergenoot), Anne (buurmeisje), Andrea (kokin van dienst / kamergenoot) en onze genodigde Karine.

Friday >>> Vrijdag

The next morning we woke up early to go discovering Gandia, before I would have to go to school at 3PM. It’s so cool that classes start so late here, than you can really do something during the day!

De volgende ochtend stonden we op tijd op om Gandia verder te gaan verkennen, alvorens ik naar school moest om 15u. Best wel handig dat de lessen hier vaak zo laat beginnen, dan heb je nog iets aan je dag! Karine 014 We walked via the beach to the peer and the yacht port, and made some tourist-pictures at the Buddha-monuments on the beach. I sent Karine a message before she came, with one of these Buddha’s on the picture, and as text: “Gandia is waiting for you. Namasté”. And finally she was here!

We wandelden via het strand naar de pier en de jachthaven, en maakten even nog wat toeristen-kiekjes bij dé Boeddha-beelden op het strand. Ik had Karine al een berichtje gestuurd met één van die Boeddha-beelden op de foto, met als tekst: “Gandia is waiting for you. Namasté”. Eindelijk was het dus zover! Karine 024 We walked al the way down to the end of the peer, and that was also my first time to do that. It kept on going, this road, because you are litteraly walking into the sea, which causes a lot of strong breeze, but once you reach the end, you have this amazing view and a feeling of being in the middle of the ocean… Oooh, God, life can be good here!

We wandelden helemaal tot het einde van de pier, en dat was voor mij ook de eerste keer. Het bleef maar duren en je wandelt letterlijk recht de zee in, waardoor er plots wel een ongewoon sterke wind opsteekt maar eens je op het einde bent en dat prachtige uitzicht hebt, aangevuld met het gevoel van letterlijk middenin de zee te belanden… Ooooh, tsjonge, wat kan het hier toch zalig zijn! Karine 049 Karine 065 Karine 070 Karine 097 Karine 076 With a strong breeze in our back we walked back to the civilised world, where we wandered via some shops looking for a good terrace to lunch. Again on a terrace… That’s how it goes here! Oooh, God, I repeat it, life can be good here! Hihihi…

Goed uitgewaaid wandelden we terug tot de bewoonde badplaats-wereld, wandelden we nog even langs wat winkeljes en zochten we een terrasje waar we zouden lunchen. Opnieuw op een terrasje… Zo hoort dat hier! Oooohh, ik herhaal het, wat kan het hier toch zalig zijn! Hihihi… Karine 113 Unfortunately than came the sadder part of the story: I had to go to school, and so I picked up my stuff at home and went to the course of 3PM. I gave the key of my flat to Karine so she could do whatever she liked… At 7PM my classes would be finished. So while I was learning more Spanish in French course than French, she was reading a book on the beach! And while I was listening to a seminary about “gestión publica” in Oliva, Karine discovered the city of Gandia, where she bought a pair of shoes for €10 on sale. Yeah! That’s life I suppose… 😉

Helaas kwam dan het minder leuke stukje: ik moest naar school vertrekken, en dus pikte ik mijn schooltasje op thuis en ging ik omstreeks 15u naar de les. Ik gaf Karine mijn sleutel even zodat zij kon kiezen wat ze terwijl deed… Om 19u zouden mijn lessen gedaan zijn. Terwijl ik dus in de Franse les weeral meer Spaans dan Frans bijleerde, zat Karine een boek te lezen op het strand! En terwijl ik luisterde naar een seminarie over de “gestión publica” in Oliva, ging Karine op verkenning in het stadje van Gandia, waar ze een paar schoenen voor €10 in de solden op de kop tikte. Tsjah! Dat is het leven zeker. 😉 Karine 114 After school I saw her back in the appartment and we made ourselves ready to go for dinner outside. I hadn’t done that a lot since I was here so I asked my Polish friend Ula for advice. She would go with us for dinner, so that way my friends get to know each other too, in stead of hearing about eachother all the time…

’s Avonds zagen we mekaar terug in het appartement en maakten we ons klaar voor een etentje buitenshuis. Dat had ik zelf ook nog niet vaak gedaan hier dus vroeg ik mijn Poolse vriendin Ula om raad. Zij zou ons dan ook vergezellen zodat mijn twee vriendinnen mekaar ook eens leerden kennen, in plaats van altijd over mekaar te horen vertellen…  Karine 127 We ended up in a supernice fish restaurant near the port and probably we had some of the best paellas in Valencia and surroundings, and we enjoyed the good life and a bottle of Cava. Oooh, I repeat it, life can be good here!!! 😉

We eindigden in een supergoed visrestaurantje nabij de haven waar ze hoogstwaarschijnlijk één van de beste paëlla’s in Valencia en omstreken maken, en genoten van het goede leven en een flesje Cava. Oooh, ik herhaal het, wat kan het hier toch zalig zijn! 😉 Karine 129 After dinner we decided to drink a coffee at Ula’s place, but on our way we bumped into a spontanuous party on a terrace with great atmosphere and silly music: we decided to stay and drink something here, and enjoyed the presence of some weird but funny people that danced around all the time. Very nice to end the day like this!

Na het diner besloten we om bij Ula thuis een koffietje te gaan drinken, maar onderweg naar haar thuis stuitten we op een terrasje met een super-sfeer en live muziek: we besloten om dus hier maar iets te drinken en genoten van de aanwezigheid van enkele goedgeluimde dorpszotten die hier hun energie openlijk weg wisten te dansen. Heerlijk om naar te kijken en de perfecte afsluiter van een geslaagde dag! Karine 130 (I’m sorry my friend but I had to post this picture on my blog. Hahahahaaha, couldn’t stand the feeling… 😉 )

Saturday >>> Zaterdag

Logically as it is, the morning went slow and difficult after going out that late on friday, and the weather was not helping us either. It was almost storming with strong breeze and tick raindrops. Good that we went to Valencia today, Karine and I. Hopefully the weather was better there! We took the train that brought us in 55 minutes to the center of Valencia.

Logischerwijs verliep de ochtend wat moeizamer na een laat avondje uit op vrijdag, en ook het weer wilde niet echt mee. Het stormde als het ware met sterke windstoten en dikke regendruppels tot gevolg. Goed maar dat we richting Valencia vertrokken, Karine en ik. Hopelijk was het daar beter weer! We namen de trein die ons in 55 minuten in de kern van het historische stadscentrum bracht. Karine 133 Around noon we walked with our luggage through the center, in search of our hotel where we would stay 2 nights. We drank some coffee, and ate “Churros con Chocolate”. That couldn’t be missing on our trip! And I found it funny how the most tourists don’t like to drink this tick chocolate milk because it is too strong, but I just love it! Just as the mopping in the house here, I like to clean this way more than our silly Belgian way! Hahaha, Viva España!

Omstreeks 12 uur ’s middags wandelden we dus met onze bagage door het centrum, op zoek naar het hotelletje dat we voor 2 nachten hadden geboekt hier. We dronken nog een koffietje, en aten – op mijn aandringen – nog ergens “Churros con Chocolate”. Dat mocht niet ontbreken op deze trip! En ik blijf het grappig vinden hoe de meeste niet-Spanjaarden de dikke chocoladepap weigeren op te drinken omdat het veel te sterk is, maar ik vind het heerlijk! Net zoals dweilen met de Spaanse mopper-stok (hoe noem je dat eigenlijk deftig?): ik vind dat véél beter en aangenamer dan onze Belgische dweil rond een aftrekker. Misschien was ik wel een Spaanse in een vorig leven ofzo?! Hahaha. Viva España! Karine 136 Next we walked further to our hotel, where we were very suprised to have a balconny too. Beautiful building, not supercheap but very nice to stay in a princess-bed again: giant, fluffy, soft, good bottom, a lot of pillows and extremely white sheets. Hmmm!

Vervolgens liepen we richting hotel, waar we zeer blij waren met onze kamer mét balkonnetje. Prachtig gebouw, niet supergoedkoop maar wel leuk om nog eens in een prinsessenbed te kunnen slapen: groot, heel donzig en zacht, goede matras, veel kussens en krakende witte lakens. Hmmm! Karine 138 After checking in and looking at our pretty hotel room in hotel ‘Ad Hoc Monumental’ it was time to explore the city: we only had 2 days to see Valencia and so we were planning to see the historical part today + doing some shopping, and on sunday we would see the modern part and do some terraces and relax.

Na dat inchecken en bewonderen van ons charme-hotel “Ad Hoc Monumental” was het tijd voor dé grote City-Tour: we hadden maar 2 dagen om Valencia te zien en dus was het plan min of meer om vandaag het historische stadscentrum te zien + een beetje te gaan shoppen, en morgen (zondag) het moderne gedeelte te bezoeken en wat te terrassen.

Karine 171

We walked first back to Plaza de la Virgen, where we took a look at the Cathedral. After that we wanted to lunch and so we ate a perfect pasta for €8 somewhere near the cathedral, and again: on a terrace. The weather was different fortunately in Valencia, but the temperatures were still very low comparing to other days.

We wandelden dus eerst terug naar Plaza de la Virgen, waar de een kijkje namen in de Kathedraal. Daarna beseften we dat we wel eerst moesten lunchen en aten we een ongelooflijk pasta’tje voor €8 met zicht op de kathedraal, en wederom: op een terrasje. Het weer was dus gelukkig wat beter in Valencia, maar de temperaturen waren wel aanzienlijk gezakt tegenover de vorige dagen.

Karine 187

After lunch we headed for Mercado Central, a big marketplace where everything is sold in the ‘authentic way’… But unfortunately it was closed at this time of the day (it was 2.30PM already) and the market was during the morning.

Na de lunch trokken we richting Mercado Central, een grootse overdekte markt met alle mogelijke koopwaren die er verhandeld worden op “authentieke wijze”… Maar helaas was het handelen op dit uur al afgelopen (het was al 14.30u ofzo) en de markt was ’s ochtends.

Karine 202

On the opposite site of the street we visited La Lonja, a very important silk house in history of Spain, I suppose. It is also one of the better examples of gothic architecture in Europe.

Aan de overkant van de straat bezochten we La Lonja, een belangrijk zijdehuis uit de geschiedenis. Het is tevens een van de mooiste voorbeelden in Europa van gotische architectuur.

Karine 219

Our trip continued with a walk via the more busy are around Plaza del Ayuntamiento, where we saw the cityhall.

Onze tocht vervolgde met een bewondering van het drukkere Plaza del Ayuntamiento, waar we het stadshuis bewonderden.

Karine 240

After some searching and discussing where we had to go, we finally found the Ceramic Museum, with a very special frontdoor. We took a look inside this baroque palace and continued the citytour.

Daarna was het even zoeken en overleggen, waar we net heen moesten… Maar we vonden uiteindelijk toch vrij eenvoudig het Keramiekmuseum, met een wel heel speciale gevel. We namen een kijkje binnenin dit barokke paleis en zetten vervolgens onze tocht verder.

Karine 249

Now that we had seen all the important highlights, it was time for shopping! Herefor, we headed to the neighborhood around Mercado de Colon, also a very nice building.

Nu we alle belangrijke highlights hadden gezien, was het tijd voor shopping! Hiervoor trokken we naar de buurt rond de Mercado de Colon, ook nog een heel mooi gebouw.

Karine 268

After all that shopping, and not too many purchases (good for my budget!), we were exhausted. We walked back to the hotel for a late siesta and a refreshing shower.

Na heel wat gewinkel, en al bij al weinig aankopen (goed voor mijn budget!), waren we uitgeteld. We wandelden terug naar het hotel voor een late siësta en een verkwikkende douche.

But that last topic got a different effect: when Karine stepped out of the shower, some water flowed to the river and she slipped. She felt forward and couldn’t grip to anything, and so she felt on her cheek. First I kind of laughed with it, because it looked so dumb and silly?! But after less than 5 minutes her cheek got very tick, it was a bump I had never seen before… And so I asked the receptionist to call a doctor for us. But they took it seriously and send us an ambulance, which made us end up in the hospital of Valencia. They decided there to make some photos of her hand, cheek and neck. And they controled if she didn’t have a concussion. The conclusion was that she should go to the hospital in Belgium as soon as she got back to do further tests on this cheek, because they couldn’t see it really, but they thought it was not broken. She just got a lot of medicins to stop the pain and stuff, and every 10 minutes she had to put ice on it. And she had to rest a lot of course!

Dat laatste kreeg een andere uitwerking: toen Karine uit de douche stapte, was er water langs het douchegordijn naar de marmeren vloer gestroomd en schoof ze uit over deze vloer. Ze viel naar voren omdat ze haar niet meer kon vastgrijpen, en viel recht op haar kaak. Eerst lachtte ik het een beetje weg, want ja, dat is grappig en dom gedaan, toch?! Maar na amper 5 minuten werd de kaak ongelooflijk dik, het was een bult die ik nog nooit had gezien… En dus vroeg ik aan de receptie om een dokter te sturen. Maar die namen het ernstig en zenden ons een ambulance, waardoor we nog geen half uur later in het ziekenhuis van Valencia op de spoedafdeling belandden. Men besloot er om platen te nemen van haar verstuikte hand, dikke kaak en geraakte nek. En ze controleerden ook uitvoerig of ze zeker geen hersenschudding had. Het verdict luidde dat ze in België zo snel mogelijk terug naar het ziekenhuis zou gaan voor verder onderzoek van die kaak, omdat ze dat niet konden zien, maar ze dachten dat het niet gebroken was. Ze kreeg nog veel pijnstillers en moest elke 10 minuten ijs op haar verdikte kaak houden. En goed rusten natuurlijk!

That was inmediatelly the end of the night, and all the pleasure seemed to be really far that moment. It became a long, sleepless and sad night, with a lot of ice…

Dat was meteen het einde van de avond, en heel wat plezierige gevoelens smelten als ijs voor de zon. Het werd een lange, slapeloze en droevige nacht, met veel ijs enzovoorts.

SUNDAY >>> ZONDAG

Fortunately Karine felt a little bit better, and we could enjoy the breakfast in the hotel. We were very hungry after this last evening without dinner. After breakfast Karine rested some more, and I saw how every hour of the day the color of her cheek changed from blue, to purple, to brown, to … We slept some more until 3PM. I have to say that I used this ocassion to sleep and rest a lot too, because it had been busy times since I was here. In that way, it was like an opportunity to me.

Gelukkig voelde Karine zich een beetje bekomen van het ongeval, en konden we samen van het heerlijke ontbijtje gaan genieten in het hotel. We hadden wel honger na een avond zonder diner. Na het ontbijt rustte Karine opnieuw wat verder, en ik keek toe hoe elk uur van de dag de kleur van haar kaak veranderde van blauw, naar paars, naar bruin, naar … We sliepen dus maar wat verder tot ongeveer 15u. Ik moet zeggen dat ik van deze gelegenheid ook wel genoot om eens bij te slapen en uit te rusten, want het waren al drukke tijden geweest sinds ik hier was. Ik had er dus al bij al “geluk bij een ongeluk” door.

Karine 302

After al this resting, and talking in bed, we decided to take a break and go to the modern part of the city. We should take the bus uptil there, and if Karine felt very bad suddenly, we would take the taxi back. Good plan! We walked relaxed through “La Ciudad de las Artes y las Ciencias” where we looked at the marvelous buildings. And we took a lot of photos.

Na al het gerust, en gebabbel in bed, besloten we om even naar het moderne stadsdeel te gaan. We zouden de bus nemen tot daar, en als Karine zich plots heel slecht voelde, zouden we de taxi terug nemen. Goed plan! We wandelden dus op het gemak door “La Ciudad de las Artes y las Ciencias” met allerlei prachtige gebouwen. En we namen heel wat foto’s.

Karine 307

I also took photos from Karine in a way you could not really see that she had something going on at her cheek-area, because she was wearing big sunglasses so people would not be scared of her. Hahaha, she looked like a victim of domestic violence!

Ik nam ook foto’s van Karine op zo’n manier dat je bijna niet kon zien dat er iets aan haar kaak / oog was, want ze had ook een zonnebril opgezet om de mensen niet af te schrikken. Hahaha, ze leek wel een slachtoffer van huiselijk geweld!

Karine 375 Karine 397 Karine 406 Karine 402

The sun was shining and it was enjoying. Karine felt a little bit better and we didn’t have to take the taxi back. On the contrary: we took the bus back towards the historical part of town and had lunch in a local tapabar! With sunglasses on, the whole time… 😉

Het zonnetje scheen en het was genieten. Karine voelde zich een beetje beter en we hoefden zelfs geen taxi terug te nemen. Integendeel: we namen de bus terug richting historisch stadscentrum en lunchten in een plaatselijke tapabar! Mét zonnebril op, de hele tijd… 😉

Karine 235

When we walked back to the hotel there were a lot of people on the street, and apparently today was the beginning of “Las Fallas”, which supposed to start somewhere in March…? But anyway, from our balcony I could enjoy music, firework and festivities while Karine rested some more. Around 9PM we went to another tapabar in town, a little bit hidden in a small street but really worth searching for it: La Bodeguilla del Gato. And it became a late night with too much food, drinks and deep conversations, like only Karine and I can hold them together. Even on our way back to the hotel and in our pyjama’s in bed we kept on talking, until we finally felt asleep at 2AM in the night…

Toen we terug naar het hotel wandelden waren er heel wat mensen op de straat te bespeuren, en blijkbaar was vandaag al een startfeest van de befaamde “Fallas”, die normaal gezien ergens in maart plaatsvinden. Vanop mijn balkon genoot ik dus van muziek, vuurwerk en feestgevier terwijl Karine nog wat verder ruste. Omstreeks 21u trokken we naar wellicht een van de beste tapabars in de stad, een beetje verdoken in een steegje maar écht wel de moeite: La Bodeguilla del Gato. En het werd een avond met veel te veel eten, drinken en diepgaande gesprekken, zoals alleen Karine en ik die samen kunnen voeren. Zelfs op weg naar het hotel terug en in onze pyjama’s in bed bleven we praten, tot uiteindelijk om 2u ’s nachts ons lichtje uitging…

MONDAY >>> MAANDAG

Around 10AM I had to say goodbye to Karine. We had to take each our own way: I had to go to Gandia and she to Belgium. And I was thinking that not only these roads went in opposite directions. Miles between persons shouldn’t make difference in friendship or soulmate-relationships, but the story and the history we would be writing, was totally different from now on. And that’s a good thing, because every person has its own path with its own lessons to learn. And we both know: this is only the beginning, there will happen a lot of things in the next 4 months that we won’t see each other. Time will fly anyway and we still have Skype to talk, but anyway…

Om 10 uur ’s ochtends nam ik afscheid van Karine. We moesten elk onze eigen weg op: ik richting Gandia en zij richting België. En ik bedacht me dat het ook figuurlijk een andere weg was die we namen. Kilometers tussen beiden maken geen verschil in vriendschap of zielsverwantschap, maar het verhaal en de geschiedenis die we gaan schrijven, lopen wel uit mekaar. En dat is goed, want ieder mens heeft zijn eigen pad met zijn eigen lessen om te leren. En we weten allebei: dit is nog maar het begin, er zal veel gebeuren in de 4 maanden die we mekaar niet zullen zien, al zal het natuurlijk wel voorbij vliegen en is er ook nog Skype om te babbelen. Maar toch…

We are curious and impatient, but also full of trust and thankfulness: because what will come next, is very promising and powerful. I know that I won’t be the same person anymore when I will return to Belgium. And for the first time here and now, I realised that by saying goodbye to my friend…

We zijn nieuwsgierig en vol ongeduld, maar ook vol met vertrouwen en dankbaarheid: want wat nog komen zal, is veelbelovend en krachtig. Ik weet dat ik niet dezelfde persoon zal zijn dan die ik was voor ik vertrek. En voor het eerst besefte ik dat hier en nu, door mijn beste vriendin vaarwel te zeggen…

tumblr_ltvwr9QaJT1qdwetoo1_400

Friendship has limitations too, not only geographical. It is time now to develop myself in a way that will effect our friendship too. And that is exciting, also a little bit scarrying. But it must and will happen, because Erasmus to means a lit bittle living on the edge. Learning to experience and play with my personal boundaries, how to expand and broaden them. There is a quote that is really one of my favourites and it describes it so well in just one sentence: “Life begins at the end of your comfort zone”.

Vriendschap heeft ook grenzen, niet alleen geografische. Het is nu tijd om mijzelf verder te ontplooien op een manier die ook onze vriendschap zal beïnvloeden. En dat is spannend, een beetje beangstigend. Maar het moet en zal gebeuren, want Erasmus is voor mij een beetje leven op de grens. Leren aftasten waar mijn persoonlijke grenzen liggen, hoe ik ze kan verruimen en verbreden. Zoals één van mijn favoriete uitspraken luidt en zo mooi beschrijft in slechts één zin: “Life begins at the end of your comfort zone.” (Het leven begint bij het einde van je comfort-zone.)

283662_416152118431272_1554299699_n1

And it is so true! Belgium and my whole life up there was my comfort zone, my regular excistence with my familiar friends and places. Here every day brings something new and challenging, every moment gives opportunities and chances that sometimes seem to be treaths, but every day I grow as a person. I grow, I change, I am happy, I laugh and I am thankful… Thankful to the European Union to give me Erasmus! 🙂

Dat klopt! België en mijn leven daar was mijn comfortabele zone, mijn vertrouwd bestaan met mijn bekende vrienden en plaatsen. Hier is elke dag iets nieuws en uitdagend, elke moment geeft kansen die soms ook bedreigend lijken, maar elke dag groei ik als mens. Ik groei, ik verander, ik ben blij, ik lach en  ik ben dankbaar… Dank u Europese Unie, dank u Erasmus! 🙂

abe_lincoln_quotation_on_life_drink_coasters-p174060841084348591en8pm_400

Namasté

Gandia – Week 2

Oh oh, time is flying! I keep on saying that: too much fiesta and too less siesta… Yes yes, dear friends, I still have to adjust to the Spanish lifestyle, in order to find a good balance! But I think I’m doing well so far. And I keep surprising myself with unknown energy-reserves and language-skills that make me switch from the one second to the other from English to Spanish to French and yes, even (and finally) also Dutch! (I met 3 girls from Holland last night…)

Aiaiai, de tijd vliegt voorbij! Ik blijf het zeggen: te veel fiesta en te weinig siesta… Jaja, lieve vrienden, ik moet het Spaanse levensritme nog in balans krijgen! Maar ik vind dat ik al behoorlijk goed bezig ben. En ik blijf mezelf verbazen met ongekende energie-reserves en taal-knobbels die van het ene op het andere moment zonder probleem overschakelen van engels naar spaans naar frans én jawel hoor, zelfs (eindelijk) ook nederlands! (heb 3 nederlandse meiden ontmoet vanavond…)

Let’s do this blogpost different now and let me give you a description per day, because it is already week 2 and my last blogpost was on Friday…

Laat ons het dit keer eens anders aanpakken en kort de dagen omschrijven, want het is alweer van vrijdag geleden dat ik mijn laatste post plaatste…

VRIJDAG / FRIDAY

I could finally sleep until 11 o’clock. I woke up slowly and it took a while before I became active. I took some medicine because I was still not feeling very well.

Ik heb eindelijk eens kunnen uitslapen tot 11u. Ik stond maar heel langzaam op en het duurde even voor ik ook weer op gang kwam. Ik nam nog wat medicijn want mijn keel en neus wilden niet echt meewerken de laatste dagen.

Enjoying Gandia Life 003

Around noon I went with Anne – our American neighbour – for the last time to the Correos, the post office. She still had some financial troubles with her American bank account, and I helped her out with the Spanish conversation, even though I’m not good in that myself! After this administration, we went to eat some Churros con Chocolate. It’s very common to do that here. After that we were eating a sandwich at Anne’s house, with Pringles-chips with it. Very American! The Spanish tapas still look too small to us!

Om 12.30u ging ik met Anne – onze Amerikaanse buurvrouw – voor de laatste keer naar de Correos, het postkantoor. Ze had nog steeds problemen met haar geldzaken vanuit de Verenigde Staten, en ik hielp haar dus met de conversatie in het Spaans te houden, in zoverre dat ik daar dan in staat toe was. Na die administratieve rompslomp, koppelden we het aangename aan het onaangename en gingen we een bakje Churros con Chocolate eten, een beetje zoals wij in België een pakje friet gaan eten, zou je kunnen zeggen. Daarna aten we nog een sandwich op z’n Amerikaans bij Anne thuis, met Pringles-chips erbij! Want we kunnen de Spaanse tapas nog steeds niet aanzien als volwaardige maaltijd hoor!

858531_10151420118272528_1265840263_o

After all that fun, I had to go quickly home to pick up my school-stuff because at 3PM I had class. Also important, right! And not just a class, no, it was my first French class here in Spain! And guess what: you never believe this: I’ve learned more Spanish than French there! They were talking about how to behave and how to dress when you’re applying for a job. It’s honestly a little bit too easy for me, this level of French, but the higher level would be overbooked with another course, so I had to take this level. And I think that it can never be bad to study the French Grammar a little bit again, seeing that I’m not that good in it.

Na al dat leuks, moest ik snel mijn gerief thuis oppikken want om 15.00u had ik les. Ook belangrijk hé! En niet zomaar een les, nee, het was voor het eerst Franse les hier in Spanje! En raad eens wat: dit geloof je toch niet: ik heb er natuurlijk veel meer Spaans dan Frans bij geleerd! Het ging over hoe je te gedragen tijdens en hoe je te kleden voor een sollicitatiegesprek. Het is eerlijk gezegd een beetje te makkelijk voor me dat Frans, maar het hogere niveau Frans zou overboekt zijn met een ander vak dus moest ik dit wel volgen. En ik denk trouwens niet dat het kwaad kan om mijn Franse grammaticale basis nog eens aan te scherpen, gezien ik daar toch niet zo goed in ben.

After class I went for another time to the library, where I had to pick up a French book, this time. And I also had to go to the copycenter. Some people have a bar to hangout, well I have a copycenter and a library to hang out! (That doesn’t make any sense, I know, but you know what I mean…). I even made some small-talk in Spanish with the library-assistant and the copy-lady at school. They seem to appreciate that I’m doing my best to adapt here and that I’m trying to learn the Spanish language. And a smile is universal, understandable in every language!

Na de les ging ik voor de zoveelste keer naar de bibliotheek, voor dit keer dus een Frans boek, en moest ik ook weer langs het copycenter. Sommige mensen hebben een stamcafé, wel, ik heb een stam-copycenter en een stam-bibliotheek! (Dat slaagt natuurlijk nergens op, maar je weet wat ik bedoel…) Ik maak zelfs al Spaanse prietpraatjes met de bibliothecaresse en de kopie-madam op school. Ze weten het wel te appreciëren dat ik mijn best doe om zo snel mogelijk in te burgeren en vooral de Spaanse taal te leren. En een glimlach, die is bovendien universeel en in alle talen te verstaan hé!

After my administration part, I took another course: Gestión Publica del Turismo, which mainly was about Destination Management (how to manage a destination and so on). It was very hard to understand everything, and so, my dear friends and family, in case I would come home in June with some failed courses: it’s not only that we party hard here, but it’s just so damn hard to follow the courses all in Spanish! My level of Spanish is far from university-level, but still I’m following all the courses. But… As you know me, perfectionist as I am, I don’t and will not give up! (I don’t really have another choice, actually.)

Na ook die administratieve rompslomp, volgde ik nog een andere les: Gestión Publica del Turismo, wat voornamelijk gaat over Destination Management (hoe je bestemming te beheren enzovoorts). Het was heel moeilijk om alles te begrijpen, en dus, lieve vrienden en familie, in het geval dat ik in juni naar huis zou komen met buizen: het is echt niet enkel door het vele feesten hier, het is gewoon zot moeilijk, zoals ze dat in Antwerpen zeggen. Mijn niveau Spaans is lang niet universitair, en toch volg ik lessen aan de universiteit?! Maar…. Zoals jullie mij kennen, perfectionist tot in de kist! En ik geef het niet op! (Heb overigens ook niet echt een andere keuze.)

We had to brainstorm about a group project about a region, and I will do that together with a Spanish girl and a Portuguese boy. We talked with the teacher, or no, better: ‘I stood there and watched’, how the Spanish girl discussed our region with the teacher. And I just smiled and stood there, so. Oh boy, this is going to be hell! There’s a voice in my head whispering: isn’t there a way out?! I’m just so scared to fail! 😦

We moesten ook even brainstormen over een groepsproject over een regio, dat ik samen met een Spaans meisje en een Portugese jongen zal maken. We besproken het met de leerkracht, of nee, beter: ‘ik stond erbij en ik keek ernaar’, hoe het Spaanse meisje onze regio besprak met de leerkracht. En af en toe knikte ik maar wat. Tsjonge, dit wordt nog wat! Ik denk al stiekem in mijn hoofd: is er geen manier om mijn Spaanse metgezel om te kopen ofzo? Nee grapje, dat was het duiveltje dat even sprak. Ik ben gewoon zo bang dat ik het niet ga kunnen! 😦

After school, I went to buy detergent with Katy, for cleaning our clothes, because it became pretty urgent now. Quite an adventure as well here! I was finishing my first blog post on Friday as well because I didn’t manage to post it on Thursday. You know, I’m writing it all in Dutch first, and then I translate it quickly to English. That’s why I hope you can forgive me for all the spelling mistakes I make, because most of the time this is really night work for in bed. Good exercise by the way! And sometimes I ask Katy what some words mean in English, and so on… Life like it is in Gandia!

Na school, ging ik nog even wasmiddel met Katy kopen, want we zouden dringend onze eerste wasmachines moeten doen. Ook toch wel een heel avontuur hier! Ik schreef vrijdag ook mijn eerste blogbericht verder want dat was donderdag niet effectief gepost geraakt. Ik schrijf het namelijk eerst allemaal in mijn moedertaal, het Nederlands, en vervolgens vertaal ik het vlug naar het Engels. Bij deze hoop ik dan ook dat je niet teveel op spellingsfouten let en dergelijke, want dit is nachtwerk voor in bed. Goede oefening trouwens! En af en toe roep ik dan eens naar de andere kamer hiernaast, waar Katy slaapt, van: “Hé, wat betekent…..?” En zo gaat dat dan hier…

The days are way too short here, even they last longer than in Belgium. And I have to hurry myself all the time to get on time. Maybe that’s the best thing I learned here already in Spain: certainly not being early, just in time, or just too late. Hahaha! “Tranquila!”, as they say here. “No pasa nada…” And yup, I was almost late for our Welcome Dinner.

De dagen zijn veel te kort hier, ook al duren ze langer dan in België. En ik moest me dan ook echt haasten om me nog op tijd te kunnen klaarmaken voor ons Welkomstdiner. Misschien heb ik dat al het beste geleerd hier in Spanje: zeker niet te vroeg zijn, net op tijd, maar bijna of net niet te laat. Hahaha! “Tranquila!”, zeggen ze hier dan. “No pasa nada…”

526712_539473356086841_1455164379_n

At 10PM we met with all the Erasmus students to eat pizza, but especially to get to know each other better. I ended up talking with Ula again, my Polish friend here, and I got to know Rut – a Spanish student, who is also one of the responsibles for the Erasmus-organisation in Gandia. She, Ula and me got along well apparently, and because the 3 of us like photography, Rut invited us to go into nature to make some pictures. She has a car here so that looks like a great idea!

Om 22u00 kwamen we dus met alle nieuwe Erasmus-studenten bij mekaar om pizza te eten, maar vooral ook om mekaar beter te leren kennen. Ik eindigde toch weer al pratend met Ula, mijn Poolse vriendin hier, en leerde Rut – een Spaanse studente, die ook één van de verantwoordelijken is van de Erasmus-organisatie hier – een beetje beter kennen. Zij, Ula en ik konden het precies wel goed met mekaar vinden, en aangezien we alledrie van fotografie houden, nodige Rut ons uit om op een dag eens te gaan fotograferen in de natuur. Zij heeft immers een auto omdat ze hier in een naburig gelegen dorp woont. Dat komt allemaal goed, denk ik dan!

395578_539473136086863_1465718969_n

We drank too much ‘cerveza’ (beer) and sangria, and a lot of southern salsa-sounds were crossing the room, which made everybody dance on the rhythm of the beats, and the musicians started to give us some mini-salsa lessons. A lot of fun!

Er werd natuurlijk weer veel te veel ‘cerveza’ (bier) en sangria geschonken, en er klonken vele mooie zuiderse salsa-klanken door de zaal, waardoor haast iedereen spontaan mee begon te doen, en de muzikanten ons een mini-lesje in salsa gaven. Heel leuk dus!

547914_539473456086831_1990788410_n

At 1AM the restaurant closed and the party continued in Tiki Bar. The evening was young, and night starts when for normal people it is almost morning here! I planned to get rid of everybody by taking a different street, so I could go home, but that was noticed by Ula. She took me by my arm, all the way to Tiki Bar, so I had to go for a while anyway! At 2.30AM I did go home, on my own – with again a lot of character, and I enjoyed to be home alone for a while, even though it was just for a while, in the middle of the night. I finished my blogpost and posted it finally at 5AM. (By now I already received a lot of reactions of it, which I really appreciate! Thank you all for that!)

Om 1u ’s nachts (= hier ’s avonds) sloot het restaurant zijn deuren en vervolgde het feestje in de Tiki Bar. Ik plande dat ik onderweg wel een zijstraat in zou slaan en vandoor zou muizen, maar dat was buiten Ula gerekend. Ze nam me bij de arm en gijzelde me tot in de Tiki Bar, dus ging ik toch maar even mee. Om 2.30u ben ik wel naar huis terug gekeerd, in mijn eentje – met weeral veel karakter, en genoot ik ervan om even alleen thuis te zijn, ook al was het maar even, zo midden in de nacht. Ik finaliseerde mijn blogbericht en postte uiteindelijk om 5u ’s nachts het mijn relaas. (Inmiddels heb ik hier al vele reacties op gekregen, waarvoor enorm bedankt!)

But oh boy, it was 5AM again, and I had a meeting with Ula at 11AM to go discovering Gandia, with our photo cameras of course!

Maar oh jee, het was weeral 5u ’s nachts, en ik had om 11u met Ula afgesproken om op verkenning te gaan in Gandía, met fototoestel natuurlijk!

ZATERDAG / SATURDAY

Saturday morning I met Ula at the beach, near the beautiful Buddha-statues. We decided to walk southwards, towards the river delta. From there we would return to ‘la playa’ (our area here). It was a very promising walk, good to burn our caleries from the pizza and sangria last night!

Zaterdagmorgen ontmoette ik Ula dus aan het strand, nabij de prachtige Boeddha-beelden die hier staan. We besloten om zuidwaarts te wandelen, tot aan de rivier die uitmondt in de zee, wat verderop. Van daar zouden we terugkeren naar ‘la playa’ (onze buurt hier). Het beloofde een stevig wandelingetje te worden, goed om onze pizza- en sangria-calorieën te verbranden!

Enjoying Gandia Life 030

We were enjoying ourselves amazingly and there was a lot of peace in the air: what does a human being wants besides a calm beach, on which you seem to be alone on this planet during these winter months, a fresh breeze and a wonderful sea that goes as far as you can see?

Het was ongelooflijk genieten en tot rust komen: wat wil een mens nog meer dan een rustig strand, waarin je haast alleen op de wereld lijkt te zijn tijdens deze wintermaanden, een frisse bries en een prachtige zee die voor je uit tuurt tot in het oneindige?

Enjoying Gandia Life 033

We walked on the peer, and enjoyed the view of our ‘Playa de Gandia’ from another perspective this time.

We bewandelden de lange pier, en bewonderden onze ‘Playa de Gandía’ eens vanaf een ander perspectief.

Enjoying Gandia Life 046

Enjoying Gandia Life 058

DSC_0221

Enjoying Gandia Life 066

We took some pictures of the harbor in which were a lot of nice boats, and we joked that we were dying to meet a hot, handsome Spanish man that would take us on his yacht for a sailtrip on open sea. Yeah, I guess we all have the same dream, right ladies? 😉

We namen enkele foto’s van de haven waarin toch wel heel wat mooie jachten liggen eenzaam liggen te sieren, en grapten dat we het liefst van al nog een knappe Spanjaard wilden ontmoeten die ons mee op zijn jacht nam, voor een zeiltocht op de open zee. Tsjah, hebben we niet allemaal dezelfde droom? 😉

Enjoying Gandia Life 043

Enjoying Gandia Life 072

(Dolfijnen-monument? Dolphin monument?)

DSC_0184

Enjoying Gandia Life 077

After we walked through the streets of our small Grao de Gandia town-center, we walked further and took some nice pictures, and we ended up in a more desolated part of our living area.

Nadat we door de straten van ons stadskern-tje in Grao de Gandia wandelden en ook hier wat leuke foto’s namen, kwamen we eindelijk terecht in het ongereptere stuk van onze woonomgeving.

Enjoying Gandia Life 079

Enjoying Gandia Life 089

Enjoying Gandia Life 091

We found an almost private – desolated beach, with fantastic views and we took our time to take some more pictures here. Lovely: both hundreds of meters away from each other, and still together, both trying to make the best picture to represent this unforgettable moment. Sometimes we humans don’t need words to understand each other, isn’t it?

We vonden een haast privaat strand, met prachtige vergezichten en namen onze tijd om ook hier wat foto’s te maken. Heerlijk: allebei honderden meters van mekaar weg wandelen om de beste foto te kunnen maken, en toch tesamen zijn op een tripje. Er hoeft niet altijd veel gezegd te worden om mekaar te begrijpen! Nietwaar?

Enjoying Gandia Life 102

DSC_0361Enjoying Gandia Life 106

After that, we suddenly ran into the river, and decided to go back from here on. We sang songs that we liked, every once in a while. We sang out loud because there was nobody around, and I really enjoyed being and feeling this limitless and free!

Nadat we vervolgens de rivier, nogal heel abrupt en onverwachts, tegenkwamen, besloten we om terug te keren. We zongen liedjes die we mooi vonden, elk om de beurt eentje, uit volle borst omdat er toch geen kat te bespeuren was, en ik denk niet dat ik ooit al in zulke mate voor iemand heb durven zingen. Gewoon heerlijk grenzeloos!

Enjoying Gandia Life 117Enjoying Gandia Life 121Enjoying Gandia Life 124

After our nice trip, I got really hungry so we both decided to go home and do some things. I decided to clean the windows of my apartment, because I couldn’t enjoy our lateral sea view as long as the rooms were this dirty. Once I started, I decided to make a 2- or even 3-step plan from it to get all of this dust of it. First with our Spanish style mop stick, afterwards with a sponge and later with some window-cristal clean-spray. What a big work! It became something I would spread over a few days, because I also decided to clean the terrace-tiles and the terrace-furniture. Fortunately, we don’t have neighbors yet, because otherwise they would’ve probably complained about all the water coming through hahaha. I think our neighbors on the lower floor had just as much water on their terrace as we did on ours, eventually! 😀

Na onze aardige trip, had ik een stevige trek en besloten we om allebei naar huis te gaan om wat andere zaken te doen. Ik besloot om de ramen van mijn appartement te kuisen, aangezien ik niet van mijn lateraal zeezicht kan genieten zolang de ruiten vol met zand hangen. Ik stelde vast dat ik een 2- of zelfs 3-stappenplan nodig had om deze vuiligheid eraf te krijgen en besloot om eerst met de zwabberstok (ik heb voor die Spaanse dweilstokken geen andere naam) het grof vuil eraf te schrobben, daarna met een spons en vervolgens met een ruitenspray de laatste streepjes eraf te vegen. Wat een werk! Het werd iets dat ik over meerdere dagen zou moeten spreiden, want ik besloot dan ook maar gelijk om het terras-meubilair en de terrasvloer een poetsbeurt te geven. Gelukkig dat we nog geen last hebben van onderburen, het is te zeggen, dat zij geen last hebben van ons… Want ik denk dat hun terras bij deze ook bijna even nat was als dat van ons! 😀

After this cleaning, it was time for a siesta until 8PM. After that I met Ula to go to the supermarket together, because we would do a movie- and pizza-night in my apartment. And Ula, she wanted to make the pizza by herself: including the pizza-bottom!

Na de stevige poetsbeurt, was het tijd voor een siësta tot 20u00. Daarna had ik weer met Ula afgesproken om naar de supermarkt te gaan want we zouden vanavond film- en pizza-avond houden in mijn appartement. En Ula, die wou de pizza volledig zelf maken: inclusief de pizza-bodem!

Pizza & Movie Night 001

At 9PM we dumped our groceries in the kitchen, because we had to bring a visit to our Turkish Erasmus-friend, Hamit, who’s birthday it was today. He invited us all to come over for a drink and so we couldn’t say no. That’s the reason why it got very late when we started making our pizza: 11PM to be exact. And the bottom-dough needed some time so it became really really late and we almost felt asleep with our sodas, chips and pizzas in front of the television. But oh, it was again, so cosy!!!

Om 21u was het snel onze boodschappen in de keuken dumpen, want we moesten nog een bezoekje brengen aan onze jarige Turkse Erasmus-genoot, Hamit. Hij had ons uitgenodigd voor een glaasje dus konden we geen nee zeggen. Het was dan ook laat toen we begonnen aan onze pizza: 23u om exact te zijn! Bleek vervolgens dat die bodem nog wat tijd nodig had en uiteindelijk werd het dus weer heel erg laat, en vielen we met onze pizza, hapjes en drankjes voor de film met zijn allen onder de wol, bijna in slaap! Maar oh, wat was het wel weer eens gezellig!

photo 1387Pizza & Movie Night 008Pizza & Movie Night 012

ZONDAG / SUNDAY

Sunday I slept really long: I woke up around noon, but stayed even longer in bed with my computer, until 2PM. Andrea was not at home, and Katy arrived at 8AM in the morning from a Carnival party… So why wouldn’t I just do the same and sleep until she woke up?!

Zondag sliep ik lekker lang uit: ik werd wakker rond 12 uur, maar bleef gezellig in bed met de laptop tot 2 uur ’s middags. Andrea was er niet, die was naar een vriend, en Katy, die was pas rond 8 uur ’s morgens thuisgekomen van een Carnavalsfeest… Dus waarom zou ik dan ook niet gewoon lekker lang luierikken?!

In the afternoon my movie-buddies, Ula and Anne, came back for the rest of the pizza and sodas, and so we all sat there like zombies at the table. I talked to Ula for a while, and I really enjoy being with her. I hope I have found a real friend, with whom I can spend my wonderful time in Gandia, and maybe travel through Spain. Katy and Anne seem to get along very well too, my 2 American chicas… The one roommate, the other neighbor. So guess we are all very happy at the moment!

In de namiddag kwamen mijn film-genootjes van de avond ervoor: Ula en Anne, op bezoek om de resterende pizza op te eten en zaten we daar als bijna zombies te suffen aan tafel. Op zijn ’s zondags, noemen wij dat in België! Ik praatte nog een poosje met Ula, en het klikt echt wel goed met haar. Ik hoop dat ik bij deze een nieuwe echte vriendin heb gevonden. Maar het is misschien nog vroeg om daarover uitspraken te vormen? Katy en Anne blijken mekaar ook gevonden te hebben, mijn 2 Amerikaanse vriendinnen…. De ene kamergenoot, de andere buurvrouw.

My good intentions to clean the whole apartment further, was smashed into pieces… Because before I knew it, it was almost dark. So the only thing I did finish, were the windows… I also check my bank account for the first time online since I was here, and I was really afraid to check my balance. But fortunately, it was surprisingly okay! Oef!

Mijn goede voornemens om het hele appartement verder te poetsen, was aan diggelen… Want voor ik het wist was het alweer bijna donker. Het enige dat ik nog afwerkte, waren de ramen… Ik checkte ook voor het eerst mijn bankrekening online, en daar had ik heel wat schrik voor, na deze toch wel bewogen week, maar die bleek gelukkig niet al te bewogen in mijn portemonnee! Oef!

In the evening I made Albondigas, Spanish meatballs with tomato sauce, with the girls, or at least, I made my own version ot it. Anne and Katy added a lot of butter and wine to the sauce and I was surprised that it tasted so good. Guess it wasn’t healthy but anyway! And the small voice in my head appeared again and jelled: “NOOOOOOOO, not again so many dishes to wash!!” Do you guys know already how much I hate to do so many dishes? Pfff…

’s Avonds kookte ik Albondigas, Spaanse gehaktballetjes met tomatensaus, of maakte ik er toch op zijn minst mijn versie van, en kreeg ik daarvoor wat hulp van Anne en Katy, die overigens vooral boter en wijn toevoegden aan mijn gezonde gerecht. Hahaha, viva America?! Maar het smaakte goed, dus wie klaagt er dan?! Niemand, behalve het stemmetje in mijn hoofd dat begon te fluisteren: NEEEEEE, niet weeral zoveel afwas. Hebben jullie al door hoe hard ik afwas haat? Pfff…

I started way too late doing my homework for school that night, but eventually I managed to do everything: I’m telling you, the days are packed here! I decided to put everything on USB-stick that I could find on our online school platform, and I think I had an estimated amount of 500 pages to print out. Let’s go back to my hangout: the copycenter!

Ik begon die avond eigenlijk te laat aan mijn huiswerk, maar al bij al is het toch nog gelukt: ik zeg het, het zijn hier lange en vooral goed gevulde dagen. Ik besloot om alles op USB-stick te zetten dat ik op ons online schoolplatform kon vinden, en had naar schattig wel 500 pagina’s om te printen in het vertrouwde copycenter morgen! Dat beloofde!

Andrea arrived home late that evening and she brought us a lot of sweets! And it’s so funny, because while she’s eating the candy, she always says tomorrow she will go on a diet. But ofcourse, she never really goes on a diet! I just love it! I think Andrea is adorable, not only because of the candy, and because I can practice my Spanish with here (and which doesn’t happen among Erasmus-students), but especially because she’s just such a nice and soft personality!

Andrea kwam die avond ook weer terug thuis met veel te veel lekkernijen! En het grappige daaraan is, dat ze terwijl ze ons wat zoet geeft en zelf zoet eet, zegt dat ze morgen op dieet gaat. En natuurlijk gaat ze nooit op dieet! I just love it! Ik ben nu al dol op Andrea, natuurlijk om haar snoepjes, en omdat ik met haar Spaans kan praten (wat niet gebeurt wanneer ik met mijn Erasmus-vrienden ben) maar bovenal ben ik gewoon dol op Andrea omdat ze een heel aardige en zachte persoonlijkheid heeft!

Enjoying Gandia Life 013(vlakbij het copycenter en de bibliotheek // near the copycenter and the library)

MAANDAG / MONDAY

Monday I was able to sleep long again, and happily! Because it had been a long night again… After a cup of ‘Horchata’ (Valencian Almond Milk) for breakfast, I went to school and met Ula there for Spanish course. Sunday night we decided on Facebook-chat to only communicate in Spanish, but it’s impossible among Erasmus people, because none of them has Spanish as a mother tongue. Unbelievable how fast you change back to English!

Maandag kon ik gelukkig ook weer laat opstaan, want de avond was weeral diep in de nacht geworden… Na een ontbijtje met een kopje ‘Horchata’ (Valenciaanse Amandelmelk) ging ik naar school en ontmoette ik Ula weer in de Spaanse les voor gevorderden. Zondagavond besloten we op de Facebook-chat om enkel nog in het Spaans met mekaar te communiceren maar dat blijft toch onbegonnen werk tussen twee mensen wiens moedertaal niet Spaans is. Ongelooflijk hoe je blijft overschakelen naar Engels tussen Erasmus-studenten!

I visited the copycenter after course and let my hundreds of pages be printed, and suddenly Ula disappeared. I must’ve been very busy because I lost her…. And how else could it be, I went to the library again to change a book for another book (how do you get to read all of this books in so little time?! I don’t get it myself!) and I checked my e-mails. I received an e-mail from school that there was availability for a course called ‘Gestión de Producción en Restauración’ (about hotels, restaurants and gastronomy) and I decided to give it a try. If I had more courses, I had more chances to pass a course, I hoped! And in the worst case, I would drop the course half way. But keeping it calculated to my 5 difficult courses in Spanish, looked very dangerous to me!

Ik bezocht het copycenter na de les en liet mijn honderden pagina’s printen, en plots was Ula verdwenen. Ik moest wel te druk bezig geweest zijn waardoor ik haar uit het oog verloren was… En hoe kon het ook anders, ik ging nog maar eens naar de bibliotheek om een boek in te wisselen voor een ander boek (hoe krijg ik die toch allemaal bekeken met zo’n drukke dagen!? Ik snap het zelf niet!) en checkte mijn e-mails. Ik kreeg een mail dat er een plek was vrijgekomen in het vak ‘Gestión de Producción en Restauración’ (over hotellerie, restaurants en gastronomie) en besloot om het een kans te geven. Als ik een vak meer had, had ik tenslotte ook meer kans om voor vakken te slagen? En in het slechtste geval, zou ik het halverwege opgeven. Maar het berekend houden op mijn 5 moeilijke vakken, leek me ook een gevarenzone.

As you can see, read and hear, dear friends and family, Erasmus is not only about party and pleasure, but also about hard working, knocking to get somewhere and going to school as a good student every single day! I hope that the pictures don’t give you a wrong image (on Facebook), because of course a person shows only the pictures of the good things in life, but not things like how hard you’re cleaning, how much you’re sweating, how the library looks like from the inside, and how many pages you have to read in Spanish, and so on…. Anyway, you get the point!

Zoals jullie dus zien, lezen en horen, lieve vrienden en familie, is Erasmus dus niet alleen feestjes en plezier, maar ook hard werken, elke dag naar school gaan en veel over en weer hollen naar kopieercentra en bibliotheken! Ik hoop dat de foto’s jullie daarom geen verkeerd beeld geven (op Facebook), want natuurlijk neemt een mens veel vaker – of zelfs alleen maar – foto’s van de leuke dingen in het leven, en bijvoorbeeld niet van hoe vuil zijn ramen eruit zien, of hoe ver het wandelen is naar school en terug, en hoe de dame van het kopieercentrum eruit ziet, en hoeveel pagina’s ik geprint heb etcetera… Bon, jullie begrijpen wat ik bedoel!

The course ‘Recursos Culturales’ was a disaster: we were asked to explain the difference between “la vida liquida” and “la sociedad liquida” on paper, and I thought: aha! That should be about liquid life, so that’s probably sealife, or something like that… But no, I was totally wrong! La vida liquia is like everyday life, habits and rituals, while la sociedad liquida is more an exceptional, unusual ritual, that if for example only practiced by a certain group among the people. Or at least, that’s how I think it is now.

De les ‘Recursos Culturales’ was een lichte catastrofe: er werd gevraagd om het verschil tussen “la vida liquida” en “la sociedad liquida” uit te leggen in het kort op papier, en ik dacht: aha! Dat zal gaan over het vloeibare leven, dus zee-leven ofzo zeker… Maar nee hoor, ik zat totaal op het verkeerde spoor! La vida liquida duidt op het alledaagse leven, de gewoontes en rituelen, terwijl la sociedad liquida een meer uitzonderlijke, nog niet gewoon-geworden ritueel is, dat bijvoorbeeld enkel door een bepaalde groep wordt uitgevoerd, en niet door een hele cultuur of bevolking. Althans, dat denk ik achteraf toch te begrijpen….

Once home, I continued my cleaning session with the implementation of step 3. I also cleaned my room and my bathroom, and wondered why Spanish culture doesn’t seem to know how to use vacuum-cleaners… I want a vacuum-cleaner!!! Not a broomstick with blunt hair!!!! Fortunately the mopping goes easier here. The commun areas are becoming quite dirty because we haven’t cleaned them yet, but I leave it up to my roommates, because I’ve done enough for now, no?!

Eens thuis zette ik mijn poets-sessie verder met de uitvoering van stap 3. Ik keerde ook mijn kamer en mijn badkamer, en ergerde mij voor de zoveelste keer aan het feit dat Spanjaarden niet vertrouwd zijn met stofzuigers… Ik wil een stofzuiger!!! Geen bezemsteel met botte haren!!!! Gelukkig gaat het dweilen hier wat beter, en dus maakte ik mijn kamer en badkamer schoon. De gemeenschappelijke delen zien er niet uit, maar nadat ik al elke dag gekeerd had en niemand hier ooit zelf initiatief neemt, besloot ik om het zo te laten en te zien wanneer het voor hun nodig begint te lijken om toch maar eens aan het kuisen te gaan… Nog niet iets voor nu dus! Pff… Dat heb je met samenleven zeker?!

I ate the rest of my Albondigas, and went to Carrefour with Andrea. On our way we talked in Spanish and we seem to get along really well! 😉

Ik at de restjes van mijn Albondigas, en ging met Andrea naar Carrefour. Onderweg praatten we nog wat Spaans en het klikt gelukkig toch wel goed met haar, op het kuisen na dan! 😉

Once home, I made some homework until 4AM in the night….

Eens ik terug thuis was, maakte ik mijn huiswerk tot weeral diep in de nacht. Om 4 uur ’s nachts ging mijn lichtje uit.

Enjoying Gandia Life 137

DINSDAG / TUESDAY

The next morning, I had to wake up at 9AM. I would go to my new course: “Gestión de Producción en Restauración” at 10.45AM. But I already had missed a theoretic course because I wasn’t subscribed to this course yet, and so I had to do practicas (exercises) right away. Also, I didn’t have access to the online platform of this course yet, and so I could not follow at all. I did not know what to do. I did not dare to say anything either, and so I just watched what the other students did (all Spanish students that were not very interested in who I was apparently, and neither willing to help me out). I tried to do more or less what they were doing, and if I understood well we had to look for business models among restaurants. I think it will be something to do at home, and I also think that I will need Andrea’s help for this. Even more, I think I will need her a lot this semester.

De volgende ochtend, inmiddels dinsdag, moest ik opstaan om 9 uur. Ik zou voor het eerst naar de nieuwe les gaan waarvoor er een plek was vrijgekomen: “Gestión de producción en Restauración” om 10.45u. Maar helaas had ik al een theorie-les gemist doordat ik nog niet ingeschreven was voor dit vak, en begonnen we meteen met “practicas” (praktijkoefeningen). Ik had bovendien nog geen toegang tot het online platform van het vak, en kon dus totaal niet volgen wat ik moest doen. Ik heb dan ook gedurende heel de les geen woord durven zeggen, en heb subtiel gekeken naar wat mijn buren (allemaal Spaanse studenten die overigens niet erg happig zijn op Erasmus-studenten hier omdat er denk ik zoveel zijn). Ik deed een beetje na wat ze deden, en als ik het goed begreep moesten we verschillende types van bedrijfsmodellen zoeken in de horeca-wereld. Ik denk dat het iets voor thuis zal worden, en dat ik de hulp van mijn kamergenoot Andrea zal moeten inschakelen voor dit. En nog meer zelfs, ik denk dat ik haar hulp nog heel vaak ga nodig hebben dit semester.

During the lunch break I joined a Zumba class with Ula at school. And yes, now everybody that knows be a little bit says: Julia and Zumba? No way! But yes… I did it! Actually because it was an agreement with Ula. She wanted me to do Zumba, and I wanted her to help me with getting my bus card. So said, so done. And I have been ‘moving around’ the whole Zumba-class. I wouldn’t call my movements dancing, because I’m really terrible with dancing and rhythm!! But maybe I will keep doing this Zumba, because it’s not only for free, it’s also very healthy.

Tussen de middag deed ik Zumba met Ula op school. En ja, nu denkt iedereen die me een beetje beter kent: Julie en Zumba? Nee! Maar jawel hoor… Het is te zeggen: het was meer een compromis. Ula wilde dat ik mee ging naar Zumba, en in ruil daarvoor – om me te overtuigen, zou ze me helpen bij het bemachtigen van een kaart voor gratis openbaar vervoer in de stad hier. Zo gezegd, zo gedaan. En ik heb de hele Zumba-les mee ‘bewogen’, ik durf mijn fysieke bewegingen immers geen ‘dans’ te noemen. Oh jee, wat ben ik daar toch slecht in!! Ik bekijk nog of ik het zal blijven doen, maar besluit het op z’n minst nog een kans te geven: 1) het is gratis, en 2) het is ook wel gezond.

After Zumba, I went to ‘Marketing Turístico’ and I think that this teacher was actually the first teacher that cared a little bit about Erasmus students. All the other teachers didn’t really seem to respect us a lot, even though we try hard to speak and understand Spanish. It takes a lot of courage, you know, and a lot of Erasmus do only take courses in English because they can’t make it in Spanish.

Na de Zumba, volgde ik mijn les ‘Marketing Turístico’ en ik denk dat deze leraar de enige is die zoveel geeft om de Erasmus-studenten. Al de andere leerkrachten hebben geen zin noch respect voor ons, ook al proberen we het beste van onszelf te geven, als het op Spaans begrijpen en praten aankomt. We zijn immers maar met weinig Erasmus-studenten die het aandurven om vakken in het Spaans te volgen, de meesten volgen alleen maar Engelse vakken.

Talking about English courses… In the evening there was again class of ‘Ecotourism’, and I decided to give it another try, because every credit I can earn here, is one closer to succeeding this semester! I just hope I can get my 30 credits, so God, please, help me with this!!! I really don’t want to fail, I want to do my internship next year in Ecuador or Peru, and graduate! And if God wants it, I will do a master. But now, God, please, help me and give me the courage to accomplish this successfully! (Do I sound desperate?)

En over Engelse vakken gesproken, ’s avonds was er terug les van Ecotourism (ecologisch toerisme), en ik besloot om ook dit vak te blijven volgen, omdat elke credit die ik kan bemachtigen, me hopelijk toch helpt om voldoende te kunnen bemachtigen tegen het einde van dit semester. God, alsjeblieft, 30 credits!!! Ik wil dit echt halen, volgend jaar stage kunnen doen in Ecuador of Peru en afstuderen! En als God het wil, een master doen. Maar voor nu, God, alsjeblieft, help me en geef me de kracht om dit alles succesvol te volbrengen! (Klink ik wanhopig?)

Once back home it was almost 8PM, and I did some laundry, sat in bad and made homework while I rested. What a long and busy day! And oh, what was I happy, when Anne and Katy told me they were going to take care of dinner! They were going to make something typically American: guess what, BURGERS! 😀

Eens thuisgekomen van school was het bijna 20 uur, stak ik een wasmachine in en plofte ik even neer op bed. Wat een drukke en lange dag! En oh wat was ik blij, toen Anne en Katy zeiden dat ze voor het eten zouden zorgen! Ze maakten iets typisch Amerikaans: raad eens wat, jawel hoor: BURGERS!

Hamburguesas y Bolera 003(Having dinner with Busra, Anne and Katy. Andrea and I are not on this picture, but we were there too 😉 )

While they were busy in the kitchen, I could finish my homework and do all necessary things for school. Out of the blue, I received a message from my Spanish mentor, Ana (she’s my “guide” for my Erasmus period here, but also she’s a student herself). She asked me whether I want to join her to go bowling with some other people. Of course! I couldn’t refuse this offer, because we hadn’t really had the time to meet up and get to know each other better since I arrived here. But we had been in contact for months before I arrived in Gandia. So I asked my roommates if they wanted to join me. Eventually, I went with Andrea, and it turned out a really funny evening with once again, meeting a lot of new people.

Terwijl zij de keuken impalmden, kon ik even rustig met mijn huiswerk bezig zijn en het nodige doen voor school. Plots kreeg ik een berichtje van mijn Spaanse mentor, Ana (zij is mijn begeleider hier, maar tevens ook zelf studente). Ze vroeg me of ik mee wilde gaan bowlingen met haar en wat andere mensen. Natuurlijk! Ik kon dit niet weigeren, we hadden mekaar eigenlijk nog niet goed ontmoet sinds ik hier was, ook al hadden we al maandenlang contact via chat en e-mail ter voorbereiding op mijn komst. Dus vroeg ik aan mijn kamergenoten of ze zin hadden om mee te gaan bowlen. Uiteindelijk ging ik alleen met Andrea, en werd het een superplezierige avond met weeral heel wat nieuwe mensen.

Hamburguesas y Bolera 008(Ana, my mentor, is the one with the yellow shirt.)

When I arrived home with Andrea around midnight, the other girls had cleaned their hamburger-kitchen suprisingly well, and I was happy. Thank God, for hearing my prayers! 😉

Toen ik met Andrea thuiskwam rond middernacht, was wonder boven wonder, de tafel voor het eerst opgeruimd en was ook de keuken proper achtergelaten. Dankuwel, God. U hebt mijn gebeden aanhoord! 😉

I went to bed and wrote the story that you’ve just read now.

Ik kroop in bed en schreef het verslag dat u nu net gelezen heeft.

P.S.: From Thursday until Sunday I will be in Andalucia with the Erasmus-organisation, so the next blog-post will tell the story about that. So just to know…. Be very patient and alert! Hasta luego!

P.S.: Van donderdag tot zondag zal ik in Andalucía zijn met de Erasmus-organisatie, dus het volgende blog-bericht zal daarover het verslag geven. Wees dus allemaal zeer alert voor de volgende post! Hasta luego!

Un besito,

Julie

x

Gandia – Day 5, 6 & 7

Dear friends, family and blog-readers!

Dag lieve vrienden, familie en blog-lezers!

It is Thursday now, I am almost a week in Gandia: 6 days to be exactly! And oh jee, I can still not believe what is all happening here. It is – how they say it so beautiful in Spanish – “una maravilla”: a dream, a wonder! I decided for myself that if something would go wrong here, it would still be worth every second, this Erasmus-Experience, because the last 6 days have been one of the best from my life. And I am, as they say so beautiful in English “very excited” about what is coming next.

Het is inmiddels alweer donderdag, ik ben nu bijna een week in Gandia: 6 dagen op precies te zijn! En oh jee, ik kan het nog steeds niet geloven wat er allemaal gaande is. Het is zoals ze het in het Spaans zo mooi zeggen “una maravilla”: een droom, een wonder! Ik heb voor mezelf al besloten dat zelfs als er van alles mis zou lopen, het nog steeds de moeite waard zou geweest zijn, deze hele Erasmus-ervaring, want de voorbije 6 dagen voelen als één van de beste uit mijn leven. En ik ben, zoals men dat dan weer in het Engels zo mooi zegt “very excited”: heel opgewonden en nieuwsgierig naar wat er me nog allemaal te wachten staat.

Let me start by showing you some pictures of the Cocoloco party that appeared on their official Facebook-party:

Laat me misschien even beginnen met de foto’s van Cocoloco te tonen die op de Facebook-pagina van deze beroemde discotheek gepubliceerd werden:

cocoloco

You can see Murathan here, a Turkish Erasmus-student, with Katy, my flat-mate, and Hamit, also a Turkish Erasmus-student, and me.

Je ziet hier Murathan, een Turske Erasmus-student, met Katy, mijn appartement-genoot, en Hamit, ook een Turkse Erasmus-student, met mijzelf rechts.

cocoloco erasmus

As you can see, it was a very nice party!!!

Zoals je ziet, was het dus een leuk feestje!!!

Anyway, I don’t know exactly where I finished with my last story, but I believe I went to the €1-bar after publishing my last blogpost. This bar is actually called “Montaditos”. It means small breads, they are eaten as tapas. It became very nice again, I think these pictures can explain more than words:

Enfin, ik weet niet percies meer waar in mijn verhaal ik gebleven ben, maar ik geloof dat ik na het publiceren van mijn vorige blogpost nog naar de €1-bar, die dus in feite “Montaditos” heet. Dat duidt op kleine broodjes, die als tapa verorberd worden. Het werd uiteraard weer heel plezant, ik denk dat enkele sfeerbeelden hiervan, boekdelen spreken:

1 euro bar

IMG_0959

After again a late night with a lot of alcohol, Anna would pick me up around 10AM to go searching for a bank where she can cash her “cashier cheque”. So I was going to help her with the Spanish translation, not that my Spanish is that good, but I can make some better basic-phrases and some nice (desperate) smiles / facial expressions that explain some things. Anne and Katy, the 2 American girls, speak mainly English and for them it’s hard to do the Spanish. Their accent is quite heavy as well when they speak it… But anyway, it is easier said than done, because after visiting 5 banks, no one seemed to accept the cheque. Even opening a new bank account was a hard time for Americans. After a while we even visited some creepy money-transfer places and even there they couldn’t do it. Until we finally were told to go simply to “Correos” because they have Western Union. So our mission was succesfull after all, even though we didn’t find the smoothie that we were looking for all day. Guess there are no smoothies in Spain? So maybe we will have to make them ourselves! One of these days we’ll go on a fruit-quest (and searching for a blender).

Na een weer laat avondje waarin heel wat alcohol vloeide, stond om 10u00 ’s ochtends Anne al voor mijn deur. Ze had me gevraagd om met haar op zoek te gaan naar een bank in Gandia waar we vervolgens haar Amerikaanse “cashier cheque” zouden laten uitbetalen. Ik zou daarbij helpen met de Spaanse vertaling, niet dat mijn Spaans zo goed is, maar ik kon gelukkig welk met wat basis-zinnen en een lieve (wanhopige) glimlach/gelaatsuitdrukking een en ander verduidelijken. Anne en Katy, de 2 Amerikaanse meisjes, spreken voornamelijk Engels en het is voor hen nog heel moeilijk om Spaans te spreken. Hun accent weegt ook heel zwaar door dus vandaar… Maar bon, dat bleek allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, want de na zo’n vijftal banken af te lopen, bleek geen enkele bank haar geld te willen accepteren. Zelfs een nieuwe rekening openen bleek geen eitje te zijn voor de Amerikanen. Op de duur gingen we zelfs naar van die louche money-transfer huisjes en zelfs daar konden we niet echt veel verder mee. Tot we gelukkig op een gegeven ogenblik getypt werden om simpelweg naar de “Correos” te gaan (postkantoor), wat overigens vlakbij huis was. Daar zouden ze Western Union hebben, en zodoende was onze queeste volbracht. Onderweg zochten we nog naar een smoothie, of een dergelijk vers fruitdrankje, maar die zoektocht werd overigens niet zo succesvol. Geen smoothies in Spanje? Hmm, misschien moeten we ze dan zelf maar maken! Een van de dagen op fruit-jacht gaan (en een blender zoeken).

After a sandwich at home, Anne decided to go to university with me to follow the first course of Marketing Turístico, from 3.15PM until 4.45PM. normally, she would only follow English courses, but she decided to give the Spanish one a try because the English course offer is so little. During the course it became clear soon that she only understood like a quarter of what was said, and I understood like half of it, and so we sat there both with faces talking like: “Euuu, did you get that?!” I don’t have to explain you that Anne gave up her idea of following Spanish courses after that first lesson. Unfortunately I do not really have a choice, since my home university in Belgium wants me to do exactly the equivalent of the courses I should’ve followed in Belgium. So they have to be worth the same amount of ECTS (credits) and the courses should be equal: for example Art- en Culture History should be Recursos Culturales, Marketing and Market Research should be Marketing Turístico, Touristic Geografy should be Geografia del Turismo y del Ocio, and so on. In total I will take 30 ECTS, without taking count of the Spanish course of B1-level that I take here. They don’t even count for my bachelor degree! So I just do that course for myself, let’s say. Yeah, personal development gives an added value too, no?!

Na een boterhammetje thuis, besloot Anne vervolgens om met mij mee te gaan naar de eerste les Marketing Turístico, van 15.15 t.e.m. 16.45u. Normaalgezien zou ze enkel Engelse vakken volgen, in tegenstelling tot mij, maar omdat het aanbod klein is voor Toerisme-vakken, wilde ze dit toch even een kans geven. Tijdens de les bleek algauw dat zij ongeveer een kwart van wat er gezegd werd begreep, en ik ongeveer de helft, en dat we dus beiden koppen naar mekaar zaten te trekken zo van: “Euhm, did you get that?!” Ik hoef je dus ook niet te vertellen dat Anne na die les al meteen afhaakte en het toch maar bij haar Engelstalige vakken ging houden. Ik heb ‘helaas’ geen keuze, omdat mijn hogeschool in België het equivalent van mijn vakken en studiepunten hier in Spanje eist. Dat wil zeggen dat de vakken die ik normaalgezien in België moest volgen dit semester, ongeveer dezelfde moeten zijn hier: vb. Kunst- en Cultuurgeschiedenis wordt hier vervangen door Recursos Culturales, Marketing en Marktonderzoek door Marketing Turístico, Toeristische Geografie door Geografia del Turismo y del Ocio etcetera. In totaal neem ik dus 30 studiepunten op, met de Spaanse lessen niet inbegrepen want die tellen niet mee voor mijn diploma. Dat doe ik gewoon voor  mezelf, zeg maar. Tsjah, persoonlijke ontwikkeling heeft ook een meerwaarde hé!?

Anyway, after this course I went to the campusshop to order a book for Marketing, because the teacher said – at least if I understood it correctly – that we could better buy it because we would use it a lot. So I ordered it. I also went to the library with Anne to show her the section of Spanish books. In the mean time I have a lot of books at home, but time to read them is another issue… 😉

Bon, na de les ging ik nog even naar de campusshop om een boek te bestellen voor Marketing, want de leerkracht zei – als ik het goed begrepen had tenminste – dat we het best aankochten omdat we het veel zouden gaan gebruiken. Dus bestelde ik het boek. Ik ging ook nog even naar de bibliotheek met Anne, omdat ik haar de afdeling Spaanse boeken wilde tonen. Ik heb ondertussen heel wat boeken in huis, maar veel tijd om er wat mee te doen, heb ik – zoals je kan lezen – nog niet gehad.

On our way home, Katy and I discovered a new supermarket, at – unbelievable but true – more or less 25 foot steps from our appartment and so we bought a carnaval heat and a mask, for €3 in total, there. So now we are ready for the upcoming Fallas (the most famous party week of Valencia and surroundings).

Onderweg naar huis ontdekten Katy en ik nog een nieuwe supermarkt, op – ongelooflijk maar waar – ongeveer 25 voetstappen verwijderd van ons appartementsgebouw en we kochten er beiden een carnavalshoed en een masker, voor zo’n €3. Zijn we toch al gewapend voor de aankomende Fallas (de bekendste feestweek van Valencia en omgeving).

carnaval

Andrea, our Spanish ‘compañera’, had promised us to cook paella for the night, because I asked for it all the time. You have to know, Andrea is from the region of Alicante / Valencia, and her parents are typical Spanish I suppose, because of the way she acts: she comes home with a bunch of oranges, that her father took from ‘el campo’ (a field, in the nature), and her parents also worked in a restaurant so she really knows how to make a good paella! I was really listening, looking and tasting well while we were cooking the paella, and so with all this Spanish sounds and smells that flew through the kitchen, I don’t have to explain you what a great experience that was!

Andrea, onze Spaanse ‘compañera’, had ons beloofd om vanavond paella te maken, omdat ik er echt voortdurend achter vroeg. Je moet weten, Andrea is afkomstig uit de regio van Alicante / Valencia, haar ouders zijn volgens mij (ik heb ze nog niet gezien ofzo) echte typische Spanjaarden, want ze lijkt me een heel typische Spaanse, zo komt ze hier bijvoorbeeld met een mand sinaasappelen aan, die haar vader in  ‘el campo’ (het platteland) heeft geplukt, en haar ouders hebben ook een restaurant uitgebaat. Zij weet dus wat paella maken is! Ik heb dan ook heel aandachtig geluisterd, gekeken en geproefd tijdens het koken, en met al die Spaanse klanken en geuren die door de keuken vlogen, hoef ik je niet te vertellen wat een prachtige ervaring dat ook dat weer was!

Vida española 017 Vida española 022

Andrea was not really happy at all with the result of her cookingskills, but I was super enthousiast, and I think Katy really liked it too. She never had a real paella before. The only thing I refused to eat is the rabbit! Something that can be a pet, I can’t eat! Bah! Andrea thinks that’s funny, because ‘conejo’ is used a lot here in the region. The meat here in Spain is also different, a little bit more rough that in Belgium. I had difficulties with cutting it, that rabbit! Maybe it was just something in my mind, that’s possible too! Yeah, and Katy, she was going to do the dishes, but now it is already “pasado mañana” and not “mañana” anymore, and so the dishes have covered the whole kitchen tablet by now. But who cares, this is Spain! Everything is “tranquila”! And maybe I should be a little bit more tranquila too…

Andrea was niet helemaal gelukkig met het resultaat van haar kookkunsten, ik daarentegen was superenthousiast, en ook Katy vond het percies wel lekker. Zij had nog nooit in haar leven paella gegeten. Het enige dat ik weigerde was het konijn! Iets dat een huisdier is, kan ik echt niet eten! Bah! Andrea vindt dat grappig, want ‘conejo’ wordt hier veel gebruikt. Het vlees hier in Spanje is ook wel heel anders, nogal wat groffer/ruwer dan bij ons. Ik had dan ook moeilijkheden om het fatsoendelijk te snijden, dat konijn! Misschien zat het tussen mijn oren, dat kan ook natuurlijk! Tsjah, en Katy, die ging de afwas doen, maar we zien inmiddels niet meer “mañana” maar al “pasado mañana” (overmogen) en die afwas heeft zich inmiddels over het hele keukenaanrecht verspreid. Maar ach wat, het is Spanje hier! Alles is “tranquila”! En misschien moet ik ook maar wat meer tranquila (rustig) worden…

Anne doesn’t seem to know how to write “paella” 😉 : proof!!!

Anne weet duidelijk niet hoe ze het woord “paella” moet schrijven: hier het bewijs!!! :

Vida española 023

Vida española 025

Wednesday, day 6 in Gandia, would be a strike day of the students and so everybody was posting on the Facebook group not to go to school. It would be unrespectful to the local students here, if you would go as an Erasmus student. It doesn’t show understanding for their local political instability. So I went with Katy, Anne and Ula (a supercool Polish girl that I also met here, also Erasmus ofcourse) to Gandia, we would go to discover the city and take the bus for the first time together. We walked through streets we never saw before and discovered lots of nice stores, bakeries and bars in the neighborhood of Grao de Gandia, an area next to Playa de Gandia, where we are living.

Woensdag, dag 6 in Gandia, zou het staking zijn onder de studenten en zodus werd er massaal op onze Facebook groep gepost dat we niet naar school moesten gaan. Het zou tenslotte onrespectvol zijn tegenover de lokale studenten hier, om als Erasmus student wél naar de les te gaan. Het getuigt niet van begrip voor hun politiek instabiele situatie. Dus ging ik met Katy, Anne en Ula (een supertof Pools meisje dat we hier leerden kennen, ook Erasmus uiteraard) richting Gandia, we zouden de stad gaan verkennen en voor de eerste keer de bus nemen. We wandelen door straten die we nooit eerder zagen en ontdekten dat er best leuke winkeltjes, bakkertjes en barretjes zijn in de buurt van Grao de Gandia, een buurt naast Playa de Gandia, waar wij wonen.

Vida española 030

Vida española 032 Vida española 034

The American “chicas” (girls), wanted to go to the comercial center, with shopping malls, to buy local phones and SIM-cards. After visiting a few shoe-shops, we bought cellphones for €19, for the 3 of them. Really old-fashion models but they works, and who cares? It’s just for a while! I decided to keep my Belgian phone and number because the rates were equal to my ‘Vodaphone passport’ that I have in Belgium. So at this moment I don’t have a Spanish number, so far…

Op vraag van de Amerikaanse “chicas” (meiden), stapten we af bij het Centro Comercial (een soort industrieterrein met shopping malls, vergelijkbaar met Wijnegem Shopping), om lokale SIM-kaarten en GSM’s aan te schaffen. Nadat we enkele schoenwinkels bezochten, hebben we uiteindelijk die gsm’s toch bemachtigd en kochten de drie meiden elks dezelfde gsm van €19 per stuk. Echt heel retro modelletjes maar wat geeft het! Het is maar voor even hé! Ik besloot om mijn Belgische nummer te blijven gebruiken aangezien de tarieven om naar België te bellen even duur zijn dan met mijn Vodafone-tarief op mijn Belgische SIM-kaart, dus heb ik – voorlopig althans – geen Spaans nummer.

Vida española 047

After we visited the biggest Carrefour supermarket I ever saw in my life, and where we bought a lot of stuff like make-up, school-stuff, badminton rackets and so on, it was already 1PM again and we decided to buy something for lunch to and go back home. We needed siesta! Really far we didn’t go so, in our trip to Gandia city, but we did take the public transportation and discovered the Mekka of supermarkets. Mission accomplished!

Nadat we vervolgens ook de grootste Carrefour die ik ooit in mijn leven heb gezien, bezochten en er vanalles gevonden hadden zoals schoonheidsproducten, schoolgerief, badmintonrakketten enzovoorts, was het alweer bijna 1 uur ’s middags en besloten we om wat eten voor de lunch te kopen en terug te keren. We waren toe aan een siësta! Echt ver zijn we dus niet echt geraakt in onze trip richting Gandia stad, maar we hebben wel het lokale openbare vervoer eens uitgetest en het Mekka van de warenhuizen gevonden. Ook deze missie was dus weer geslaagd!

Vida española 048

When Katy and I got home with our bags, Andrea was home too. She said the was going to school, and I didn’t understand that well. I asked her about the strike and she said the was going anyway because her course was important! So I was shocked because of course, I didn’t want to miss my courses either, but she told me not to go! “Tranquila, no importa!”, she said. But I decided to ran as fast as I could, to save what could be saved. On my schedule I saw that I missed one course, and so the second course of the day I could still follow, it would be Gestión Publica at 5.30PM. So I would go to check it out… We walked to the campus with the 3 of us, because we had to pay rent. CASH. Everything cash. And all together, because otherwise it would be too complicated or something like that. I also paid my ESN-card (Erasmus student card), Andalucia Trip (for 14 February with Erasmus), and €13 for the Welcome Dinner this Friday in restaurant Il Borsalino, with open bar!! Very promising, no?!

Toen Katy en ik thuiskwamen met onze zakken, was Andrea ook thuis. Ze zei dat ze naar school ging, en ik begreep het niet goed. Ik vroeg haar omtrent de staking en plots zei ze dat ze wel naar school ging omdat de lessen belangrijk waren. Ik schoot haast in paniek omdat ik natuurlijk wel les had ook maar iedereen zei om niet te gaan! “Tranquila, no importa!”, zei Andrea. Maar ik besloot om toch even snel te checken wat er nog te redden viel. Ik zag dat ik maar 1 les gemist had, en dat ik de tweede les van de dag nog kon halen, om 17.30u zou ik Gestión Publica dan toch maar gaan volgen! Of toch op zijn minst gaan kijken of de les doorging.  Maar we moesten toch sowieso nog richting de campus, omdat we dringend onze huur moesten gaan betalen. Dat is ook zoiets geks! Hier gebeurt dat nog allemaal cash, en bovendien moesten we met z’n 3’en tegelijk gaan omdat het anders te ingewikkeld was ofzo. Ik versta er niks van, want eerder deze week was ik al eens met Katy gegaan en hadden we elks ons geld bij cash, maar wilden ze het niet aannemen. Maar eind goed, al goed. Onze huur is betaald, alsook mijn ESN-lidkaart (Erasmus Student Network), mijn Andalucia trip (die doen we 14 februari met Erasmus) en €13 voor het welkomstdiner voor deze vrijdag in restaurant Il Borsalino, met open bar!! Dat belooft allemaal!

After paying everything, I checked whether we had course or not, and yes, the course was going on! Well, it would be from 5.30PM until 7.30PM but we only had 30 minutes of course! Everyting goes so weird here! I don’t know whether I really like that, because actually I need some structure in my life and I hope I will make it in this chaotic school structure. As they say in Belgium “not known, not loved”, but I repeat it once again: “tranquila” is thé word here, and I should just learn to adapt it, just like the language! Spain is not just a country, it is more a way of life!

Na dat betalen, ging ik dus even kijken of er nu wel of niet les was, en jawel hoor, de les ging door! Het is te zeggen, normaal duurde de les van 17.30u tot 19.30u maar na een half uur was het alweer afgelopen. Dat loop allemaal zo gek hier! Ik weet niet of ik het zo leuk vind, ik heb eigenlijk wel wat structuur nodig en hoop dat ik het wel ga redden want deze chaotische schoolstructuur is me toch nog wat “onbekend, onbemind”. Maar ik zeg het nogmaals, “tranquila” is hét woord hier, en ik moet het gewoon leren, net zoals de taal! Spanje is niet zomaar een land, het is meer een manier van leven!

So was home earlier than I expected and I was happy because I could use some rest. The last days have been so busy that I felt like I was living on my energy-reserves. Everything might be very ‘tranquila’, but it’s still “you only live once, viva la fiesta, viva la noche!”, this is Erasmus. YEAH! So yeah, why not, I would not be acting like an old lady, right? And also, it was dinner time, almost 9PM, and Wednesday: €1-bar time at Montaditos!!!! So went there again… The later it became, the more people got in the bar, it looked like thé place to be on Wednesdays! After too much “tinto de verano” (cheap version of sangria, but better than the beer here), the bars kitchen closed and the night would continue in El Varadero, another bar where there is party every Wednesday! I didn’t feel like going there, because they seemed to keep us busy all day everyday… And I was like let’s go home! I should’ve wake up early because I had class at 08.30AM in the morning on Thursday morning. But Ula, our Polish friend, and Israel, our Mexican friend, convinced me to stay another hour in El Varadero. So I looked on my watch and saw it was only 12 o’clock. Okay, one hour more! Ula was happy!

Ik was dus vroeger dan verwacht thuis en was eigenlijk wel toe aan een beetje rust. De voorbije dagen waren zo gevuld dat ik toch wel wat op mijn energiereserves aan het leven was. Maar hoe “tranquila” alles ook mag zijn, “you only live once, viva la fiesta, viva la noche!”, zoals het Erasmus-motto hier luidt. Dus ach ja, ik zou me toch niet als een ouwe tante gaan gedragen? En daarbij, het was etenstijd, het was bijna 9 uur, en bovendien woensdag: weet je nog wel – €1-bar-dag: Montaditos!!!! Dus daar gingen we dan maar weer… Hoe later het werd, hoe meer mensen er toestroomden in de bar, het leek wel de place to be, nee, het IS de place to be op woensdag! Na veel te veel “tinto de verano” (goedkope versie van sangria, maar in elk geval lekkerder dan dat bier hier), sloot de bar de keuken en zou iedereen naar El Varadero gaan, dat is blijkbaar de bar waar dan weer elke woensdag een knotsgek feestje is. Ik wilde het voor bekeken houden, en had zoiets van: op die manier houden ze de mensen wel bezig hé, er is elke dag wel wat ergens… Ik ga naar huis nu! Ik zou bovendien les hebben om 08.30u ’s morgens op donderdagmorgen. Maar Ula, onze Poolse vriendin, en Israel, onze Mexicaanse vriend, overtuigden me om nog één uurtje in Varadero door te brengen. Ik keek op mijn horloge en zag dat het twaalf uur was. Oké, een uurtje dan! Ula sprong een gat in de lucht!

IMG_0966

Once in El Varadero, I could not really enjoy the atmosphere. It was a nice bar though, but the partying became a little bit too much for me that moment. I was tired, and there had been too many alcohol so far and the empty-head-thing is just not my thing. I didn’t want to let myself be influenced by others, but at the same time I didn’t want to be the boring girl either. And these first moments together were so important to get to know everybody and make some friends. Because unfortunately, however you toss or turn it, you just get to know more people when you go out more, and this is the way that friendships are built here. I saw people flirting with each other and made up my mind about it, this nightlife was not very promising to me. So after a soda, I decided to go home on my own. I didn’t disappoint anybody, my hour in El Varadero that I promised to stay, was over.

Eens in El Varadero, kon ik niet echt genieten van het sfeertje. Het was een sfeervolle bar, dat wel, maar het feesten werd me toch even te veel. Ik was moe, er was al teveel alcohol gevloeid en dat leeghoofden-gedoe is gewoon niet mijn ding. Ik wilde me ook niet zo laten beïnvloeden, maar wilde tegelijk ook niet de saaie mie zijn, en deze eerste momenten samen waren belangrijk om toch de groep te leren kennen en wat vrienden te maken. Want helaas, hoe je het ook draait of keert, je leert gewoon veel mensen kennen wanneer je uitgaat, en vele vriendschappen worden hier toch wel gesmeed. Ik zag ook hoe Katy alsmaar meer flirtte met een aantal jongens en vond dit maar allemaal vrij bekrompen. Ik heb altijd al gevonden dat het uitgaansleven niet veelbelovend is, en dat is het ook. Dus na een cola’tje, besloot ik om naar huis te gaan. Ik had niemand teleurgesteld, mijn uur in Varadero was voorbij.

When I walked home through the streets of Playa de Gandia, I was proud of myself for not letting myself being influenced by the group and the atmosphere. I thought about how some girls remind me of friends I had before, but are not friends anymore because they don’t really seem to know limitations, selfrespect nor responsibility but do make themselves popular, and at the same time do build a reputation of… you know what I mean… Pff.. I always learned not to lean on somebody’s shoulder to feel better, but I couldn’t stand it. It was stronger than myself. I felt better than this, and thinking about the past made me realize how much I growed as a person through all these years. But I also thought it was a pitty that I felt this grown-up because that way I felt like I couldn’t party like crazy all night long. Tranquila, Julia, no pasa nada! Just relax, it doesn’t matter! And at 2 o’clock in the night my short night of sleeping could finally start.

Toen ik alleen naar huis wandelde door de straten van Gandia Playa, was ik trots op mezelf dat ik me niet liet beïnvloeden door de hele groep en de sfeer. Ik dacht aan Katy, aan hoe ze me deed denken aan vriendinnen van vroeger, vriendinnen die helaas geen vriendinnen meer zijn omdat ze geen grenzen kennen, geen zelfrespect noch verantwoordelijk lijken te kennen en zich daardoor wel populair maken, maar tegelijk ook een reputatie opbouwen van ? je weet wel… ? Iemand leerde me ooit dat je niet op iemands schouders mag leunen om jezelf beter te voelen, maar ik kon het niet laten. Ik ben beter dan dit, en ik was blij dat ik als persoon gegroeid was door de jaren heen. Al vond ik natuurlijk ook wel dat het jammer was dat ik me zo volwassen voelde, en niet gewoon mee tot kot in de nacht kon feesten als een leeghoofd. Tranquila, Julia, no pasa nada! Rustig maar Julie, het geeft niet! En om 2 uur ’s nachts begon mijn korte nacht van woelig slapen.

At 7AM the alarm woke me up. I hadn’t slept very well and didn’t feel too good either. I had a sore troath, but a lot of people seem to be a little bit sick here. Andrea was sick, and Katy had the sore throat too. So guess it was my turn now. When I went to the bathroom, suddenly I saw a boy walking outside Katy’s room and I couldn’t believe my eyes! We were only day 7!!!! I wasn’t sure how to feel about it, should I hate this or love this? ERASMUS????? Or was my roommate a little bit too flirty and too loose? I felt so responsible and guilty to leave her alone in the bar in the night, but on the other hand it was none of my business, so I should just let her live her life… She’s 20 years old too, and she knows what to do, right? Pff, what a start of that morning!

Om 7 uur ging de wekker. Ik had niet goed geslapen en voelde me niet al te best. Ik had wat keelpijn, maar daarover klaagden wel meerderen hier. Andrea was al wat ziek, en Katy had al wat keelpijn gehad, dus ja, nu was ik aan de beurt. Toen ik met een zwaar hoofd uit bed stapte, richting wc, zag ik plots een jongen van de wc naar Katy’s kamer lopen. Dit meende ze niet! We waren amper dag 7, het was al bijna te ver gegaan in Cocoloco op zaterdag, en nu, op amper dag 6 was het al zover!!! Plots brak er iets in mij, ik was teleurgesteld in haar. Ik zou het moeilijk hebben om nog respect te kunnen opbrengen voor iemand die ten eerste met iemand die ze amper kent zo snel naar bed te gaan, maar ik vond het ook ongepast dat de jongen haar niet naar zijn appartement had meegenomen. Hij had hier, in dit meidenflatje, niets te zoeken, toch?! Maar het ergst van al is dat ik me zo verantwoordelijk voelde om Katy te beschermen. Het leek alsof ik bij haar had moeten blijven, om het niet te laten gebeuren… Maar ach, was het dan niet haar leven? En was zij ook niet gewoon 20 jaar oud? Of moest ik dit maar normaal vinden? Want dit is toch Erasmus-life? Pfff, wat een begin van de ochtend!

Vida española 014

Class started at 08.30AM and I arrived just in time. I hoped to meet somebody that I could talk too, about how I felt. So after my Geografy-course, I met Ula during Spanish course. I told her nothing about it during the cours, we had to work way too hard on some exercises there. Listening and writing… Yeah yeah, the real work had started here! No longer beginner-Spanish, no, this was the advanced stuff, we had to improve our Spanish skills now! I was so happy that the course was done, and decided not to start telling Ula about it right away. Ula seemed pretty happy about the night yesterday and so I said to here: “Do you want to know what happened this morning? I saw a boy walking inside Katy’s room! I think she slept with somebody.” And Ula said just something like: “Yeah, it’s Erasmus life!”. I assume she saw that I couldn’t place it in my mind, but I also noticed that she could deal with everything way better than I did. Maybe I should start to do that too… After we went to the International Office to deal with my paperwork – which obviously didn’t work out very well – we went talking a little bit in the patio. Ula told me that she used to have friends too that make her think like that and that she learned to let go of things, that people were responsible for their own lives and that it should stand in the way of her personal happiness. I was so amazed by the power of her personality, I really respected her a lot. I hadn’t seen a lot of girls like her – of the same age as I am – that were psychologically so constructive in their way of thinking. I knew now that I could talk to her, even though we did not always agree with each other. I think she also understood that I didn’t want to talk bad about anybody’s behavior or personality, but that I just cared a lot about people and how things go sometimes in life, and that she understood my feelings or responsibility and protection towards Katy. We decided to just leave it this way, and ignore what happened, pretend as if I never had seen anything. It was none of our business, and we should just enjoy our lives here. That’s for sure, and I realized I might be a little bit less egocentric than I thought I was!

De les begon dus om 08.30u en ik was net op tijd. Ik hoopte snel iemand tegen te komen die ik herkende om erover te praten. Ik wilde Katy helpen, ik wilde niet dat ze de reputatie kreeg van Erasmus-slet. Maar misschien was het al wel te laat. Of misschien dacht ze wel ware liefde gevonden te hebben? Was ze werkelijk zo naïef? Na de geografie-les, ontmoette ik Ula tijdens de Spaanse les. Ik zei haar tijdens de les natuurlijk nog niets, we moesten daar veel te hard werken. Luister- en schrijfoefeningen… Jaja, het echte werk was hier begonnen! Niet langer kleuter-Spaans, nee, nu moesten we ons beginnen te verbeteren. Ik was desalniettemin blij dat de les voorbij was, en besloot om er niet meteen over te beginnen. Ula leek nogal luchtig te praten over wat er gisteren gebeurt was: ik zei haar “Do you want to know what happened this mornign? I saw a boy walking inside Katy’s room. She slept with somebody!” en Ula zei “Yeah, it’s Erasmus life!” of zoiets. Ze zal waarschijnlijk wel gezien hebben dat ik er toch niet goed van was, maar ik zag dat ze het gewoon beter kon relativeren. Misschien moest ik dat ook wel doen, maar nadat we het International Office bezochten om mijn papieren in orde te brengen – wat overigens niet echt gelukt was – gingen we wat kletsen op de bank in de patio. Ula zei me dat ze vroeger ook zo’n vriendinnen had gehad en dat ze had geleerd om de dingen los te laten, dat mensen zelf verantwoordelijkheid voor hun leven moest opnemen en dat het haar geluk niet in de weg mocht staan. Ik was zo verwonderd door de kracht van haar persoonlijkheid, ik had echt respect voor haar. Zelden heb ik mensen van mijn leeftijd ontmoet die psychologisch zo constructief kunnen denken. Ik wist nu dat ik met haar kon praten, ook al waren we het niet altijd eens met mekaar. Ik denk dat Ula ook begreep dat ik niet wilde roddelen of prietpraat wilde houden, maar dat ik echt bezorgd was om Katy, en dat ze mijn verantwoordelijkheidsgevoel en beschermingsdrang begreep. We besloten dat als dit nog een stapje verder zou gaan, dit gedrag van Katy, dat we dan wel zouden ingrijpen, maar dat het eigenlijk onze zaken niet waren en dat we gewoon moesten genieten van ons leven hier. Dat is zo, maar misschien ben ik dan toch minder egocentrisch dan ik dacht!

Vida española 028

At 12.30PM Ula and I went to a Yoga lesson. It was offered for free in the university. We would meet Anne and Katy here, because they would participate too. We thought that they wouldn’t show up anymore, but Katy did after all. I just pretend I didn’t see anything that morning, but I tried not to talk with her or something, because I also didn’t want to pretend or lie about things. After half an hour Katy left the yoga practice. Ula and I took the whole course and we both relaxed and stretched a lot. It was so nice! It was like I could really found a little bit of inner peace. I seemed to have lost that for a moment. Of course, we laughed a little bit too, because the course was in Spanish and I did not really understood everything, so when the trainer was not showing us what to do, I just sat there… 😉

Om 12.30u gingen Ula en ik naar de yoga-les. Die wordt hier wekelijks gratis aangeboden door de universiteit. We zouden Anne en Katy hier zien, want zij zouden ook komen. We dachten dat ze niet meer zouden opdagen maar Katy verscheen toch op het laatste nippertje. Ik deed alsof ik deze morgen niets had gezien en hield me wat afzijdig, ik wilde ook niet alsof doen. Na een half uur hield Katy het voor bekeken, en verliet ze de les. Ik en Ula volgden de rustige les verder en ontspanden tot en met. Het was echt heerlijk om elke spier op te spannen en vervolgens te ontspannen. Ik vond percies toch wel wat innerlijke rust. Natuurlijk werd er ook wel wat gelachen, want de les was in het Spaans en ik verstond er eigenlijk niet altijd veel van, dus als de lerares ons niet voordeed wat we moesten doen, dan zat ik daar maar wat. 😉

Even though I enjoyed this yoga, I still felt a little bit sick. My body was crashing, it had all been too much. Probably it was the resistance against all these new things that I wasn’t used to so far. So I went home for lunch. I was alone for a while, until Katy arrived. She accompanied me on the table and I decided not to start talking about it, even though that was hard for me. I wanted to test her and see if she would tell me by herself. And fortunately, she did tell me! I felt released and I was happy that she was just honest with me! But how much it was all against my nature of being, I had to pretend as if I didn’t see it… And I didn’t give a lot of comment about it at all, sometimes people have to walk their own path in life, you can’t do it in their place. That’s just not how it works. I just hoped that she knew I was there for her in case she needed somebody to talk about it. But the atmosphere between us got a little bit tensioned that day, and I felt as if there would come a  moment that we might wanna talk about some things. But that’s something for later, for now we just won’t…

Hoewel ik genoten had van de les, voelde ik me steeds zieker worden. Mijn lichaam was op, het was te veel. Het was waarschijnlijk de weerstand tegen al deze nieuwe dingen die ik nog niet gewend ben. Dus ging ik naar huis voor lunch. Ik was even alleen, tot Katy weer thuiskwam. Ze schuifde mee aan tafel en ik zei nog steeds niets over wat ik wist. Ik wilde kijken of ze het zelf zou vertellen. Mijn vermoeden, wat ik overigens ook tegen Ula zei, klopte: met haar nachtelijk avontuur zou Katy aandacht willen verkrijgen, ze zou erover praten als een puber die voor de eerste keer een joint heeft gesmoord. En dat gebeurde ook: Katy vertelde dat ze een geheim had, en dat ik haar niet mocht beoordelen, dat ze nog nooit zo’n leuke jongen had ontmoet en dat ze heel goed gepraat hadden (wat overigens dus ook niet kan in een discotheek volgens mij, maar bon). Ik ging een beetje mee in haar leefwereld door de juiste reacties  te geven en de juiste vragen te stellen. Ik had door wat zij zelf nog niet door had. Maar soms moeten mensen hun eigen weg gewoon bewandelen, je kan het niet in hun plaats doen. Zo werkt het nu eenmaal niet. Ik probeerde het gespreksonderwerp te veranderen en vroeg haar of ze mee naar school wilde stappen. Dat deden we. Ik voelde dat de sfeer tussen mij en Katy met de dag meer gespannen werd, en ik voelde ook dat er een moment gaan komen waarop we eens serieus gaan moeten praten. Maar nu niet, nog niet…

When I went back to school, some local students told me that there wouldn’t be class from Marketing today, because the teached appeared to have posted it on the online school platform, which I didn’t check because I didn’t have access to it yet. So I went back home, and was happy to get some rest. I just went quickly to the library and the copy center, and on my way home I went to ask some things in the real estate agency. I asked them for sheets, a cutting board and I told them one of our door handles was broken. And yes, I did it, all by myself, in Spanish! Well, with a lot of sign language that came along with it! But hey, it’s only day 6 in Gandia, so there are still 144 to go!!!

Toen ik aan mijn leslokaal arriveerden, vertelden enkele lokale studenten me dat er geen Marketing zou doorgaan vandaag, de leerkracht had blijkbaar een bericht op het online schoolplatform gezet. Maar omdat ik er nog geen toegang toe heb, had ik het niet gelezen. Ik zou dus maar terug naar huis gaan, en was best blij want ik moest dringend wat rusten. Ik ging nog snel naar de bibliotheek en liet een aantal papieren kopiëren, en onderweg naar huis passeerde ik langs ons immobiliënkantoor om een extra paar lakens te vragen, en om te zeggen dat een van onze deurklinken kapot was. En jawel hoor, ik deed dat alles met glans in het Spaans! Alez, het is te zeggen, met de nodige gebarentaal erbij. Maar ach wat, we zijn nog steeds dag 6 in Gandia, het dat wil zeggen dat ik er nog ongeveer 144 te gaan heb!!

Once home I did a huge siesta, that ended when the handyman knocked our door. He came to repare the door! I felt terrible after I woke up and I was like turning around by bed for a while. Andrea gave me the medicins the doctor gave her, and it made me feel a little bit better. Andrea is really sweet, I think I really like her. And Katy too of course, no matter what happened, ánd that she still hasn’t done the dishes of our paella-dinner. Haha!

Eens thuis hield ik een diepe siesta, die ophield toen de klusjesman aan de deur stond. Hij kwam de klink repareren. Ik voelde me barslecht toen ik opstond en hing een tijdje rond mijn bed te draaien. Andrea gaf me zo’n oplosbaar vies medicijn waardoor ik me vervolgens wel weer wat beter voelde. Andrea is echt wel lief, ik denk dat ik haar echt wel mag. En Katy natuurlijk ook, ongeacht het hele gedoe, én dat ze de afwas van onze paella-avond nog steeds niet gedaan heeft. Haha!

So tonight I made my own version of Fajita-chicked with tortilla’s and rice, as I am used to do it at home, and the girls thought it was delicious. Anne came again for dinner, it looks like an American soap here, sometimes. I just try to speak only Spanish with Andrea, and with the Americans I speak English, because their Spanish is not so good yet. After again, a very late dinner, I suddenly really longed for ice-cream! I haven’t had it since I’m here and so I convinced Anne and Andrea to go with me to the Burger King in front of our door, to get some soft ice, hmmmm!!! And Katy, yeah, she stayed home to do the dishes finally! 😉

Ik maakte vanavond mijn eigen versie van Fajita-kip met tortilla’s en rijst, zoals ik dat thuis gewend ben, en de meiden vonden het heerlijk. Anne kwam ook weer avondeten, het lijkt hier wel een Amerikaanse soap, soms. Ik probeer nog steeds enkel Spaans te spreken met Andrea, en met Anne en Katy praat ik Engels, omdat zij nog niet zo goed Spaans kunnen, en het ook niet echt willen spreken tijdens het “babbelen”. Na het – weeral zeer laat – avondmaal, had ik plots zo’n zin in een ijsje, dat ik Anne en Andrea overtuigde om even mee naar buiten te gaan om een ijsje te gaan eten. Op alsook 25 voetstappen van ons appartement is een Burger King waar je heerlijk softijs kan krijgen, hmmmm!!! En Katy, tsjah, die deed vanavond de afwas!! 😉

Buenas noches!